|
Lees verder in
dagboek ICSI Donja.
11 april 2007
ICSI again
Eigenlijk had ik voor de cryo's al een nieuwe pagina moeten
starten. Maar ik wilde de pagina over Otto niet afbreken vóór zijn
uitgerekende datum. De cryo's waren bovendien nog steeds de
embryo's die voortkwamen uit de ICSI-poging voor Otto. Otto's
min-of-meer tweelingbroertjes of -zusjes. Ook verzekeringtechnisch
hoorden deze cryo's nog bij de eerste ICSI-poging.
'Een cryobehandeling wordt gezien als onderdeel van de IVF-behandeling waarin zij zijn ontstaan. Dit geldt voor de 1e, 2e en 3e
IVF-behandeling. Binnen een poging kan dus meerdere keren een
implantatie plaatsvinden van embryo's die uit dezelfde fase in het
laboratorium zijn ontstaan zonder dat er sprake is van een nieuwe
poging.'
Nu zijn de embryo's uit die lichting op. ICSI één is afgerond.
Tien rietjes zaadcellen (genoeg voor tien pogingen) hebben ze bij Arian ingevroren.
Tien eicellen
hebben ze bij mij geoogst.
Daaruit ontstonden vijf embryo's.
Vier daarvan waren toppertjes.
Eentje is weggegooid.
Eentje is niet ingenesteld.
Eentje heeft het ontdooien niet overleefd.
En eentje is uitgegroeid tot onze lieve kleine Otto. Alleen mochten we
hem niet houden.
Nu we ineens aan de vooravond staan van een nieuwe ICSI, wordt het tijd
om een nieuwe pagina te starten. There we go again.
10 april 2007 -
cyclusdag 18
Ons laatste embryootje heeft het niet gered
De langverwachte dag was daar. Vrolijk en vol verwachting werden we
wakker... De spanning gierde door onze lijven. Om 9.12 uur ging de
telefoon. Toen we zagen dat het het UMCU was wisten we al dat het alleen
maar slecht nieuws kon zijn. Het was de embryoloog. Ons embryootje is
meteen nadat hij uit de stikstoftank is gehaald 'ingestort', vertelde
hij.
Geen terugplaatsing, geen spannende wachtweken, alleen maar weer de
teleurstelling. Ik vind het zo hard. Potdorie, we hadden in onze
kraamweken moeten zitten met onze zoon in onze armen en in plaats
daarvan hebben we een ingestorte embryo. Ik kan alleen maar huilen.
Ik raap mezelf wel weer bij elkaar. Maar vandaag lukt het even niet. :-(
9 april 2007 -
cyclusdag 17
Morgen embryo in de buik!!! (Toch?)
Als ons laatste cryootje goed ontdooit
(horen we morgen tussen 11.00 en 12.00 uur) wordt-ie 's middags
teruggeplaatst. We hebben allebei een vakantiedag genomen, dus kunnen we
gezellig de hele ochtend samen bij de telefoon zitten - ik als een
wandelende nervous breakdown, Arian goedgemutst en vol vertrouwen.
Verschil moet er zijn...!
|
8 april 2007 -
cyclusdag 16
Pasen
 |
|
 |
|
 |
|
|
Lammetje op Otto's
fotoalbum. We zijn blij met deze aankoop! |
|
Lammetje om mee te nemen
naar Otto's graf.
Zo zoet. |
|
Lammetje tijdens wandeling
langs Ankeveense Plassen. |
|
7 april 2007 -
cyclusdag 15
Gelukkig is het 2007
Vroeger mochten moeders hun
kindjes die overleden waren in de buik (of zo vroeg werden
geboren dat er geen levenskansen waren) niet zien. Het zou te
emotioneel zijn voor de kraamvrouw. Daarbij: beter niet te
hechten, dan is het makkelijker te verwerken, was het idee. Soms
kregen ouders het geslacht niet eens te horen. Maar als je je
kind niet hebt gezien blijf je toch je hele leven op zoek naar
zijn gezicht?
Het beste was er zo min mogelijk aan te denken. Zo werd het
verlies ontkend. Maar om iets te kunnen loslaten moet je het
eerst vastgehouden hebben. Gelukkig zijn de tijden veranderd en
worden de meeste ouders die hun kind verliezen omringd door
zorgverleners die de impact van het verlies onderkennen. Ik ben
daar zo blij mee. Het is al erg genoeg om je kind te verliezen.
Maar als dan ook nog het recht om te rouwen, het recht om je
moeder te voelen en om te spreken over je kind je wordt
ontnomen... Als zo'n verlies wordt ontkend, blijf je toch je hele
leven op zoek naar erkenning? Hoe harder de omgeving ontkent,
hoe harder je wilt schreeuwen dat je pijn hebt, lijkt me.
Ik ben zó dankbaar dat de tijden zijn veranderd.
6 april 2007 -
cyclusdag 14 (eisprong)
Pluk it is
Soms vragen mensen of we al een nieuwe werktitel hebben bedacht
nu de vorige cryopoging mislukt is. Dat hebben we niet, want het
is nog steeds Pluk! Want Pluk is de naam van het toekomstige
kindje in mijn buik. Pas op 24 april (de dag van de
zwangerschapstest) zullen we weten of we het laatste
cryo-embryootje Pluk mogen noemen.
4 april 2007 -
cyclusdag 12
Ik sta op springen
Follikelmeting (echo) om 8.45 uur.
De verrassing is groot als blijkt dat de dominante follikel in
de eierstok te rechter zijde een megagroeispurt heeft gemaakt.
De vorige keer begon de follikel pas op dag 14 een beetje in de
buurt van een eisprong te komen, nu staat hij ineens op dag 12
op springen. Woeps, zijn we niet te laat? Ik mag bloedprikken om
de waarde van het LH te bepalen.
's Middags word ik op mijn werk gebeld met de uitslag. Ik mag om
19.30 de Pregnylinjectie zetten. Deze keer gewoon thuis
onder deskundige begeleiding van mijn lieffie.
Op Goede Vrijdag de eisprong en vier dagen later de
terugplaatsing. Hoera, embryootje komt vanaf dinsdag 10 april
lekker bij mama wonen!
 |
|
 |
|
 |
|
|
1
spuit, 2 naalden,
1 ampul Pregnyl-poeder en 1 ampul oplosmiddel.
|
|
Oplosmiddel optrekken
en leegspuiten in de ampul met poeder. |
|
Daarna de verkregen
oplossing opzuigen, naalden verwisselen en
injecteren maar! |
|
3 april 2007 -
cyclusdag 11
Diep
Onze lieve vriendin Kim (recensent en journalist) heeft een
recensie over
Diep van Inge Diepman en Sylia
de Graaf geschreven. Ze heeft mij diep ontroerd met haar mooie
woorden.
'In de prachtige roman Diep schrijven Inge Diepman en haar
partner Sylia de Graaf over de geboorte en het verlies van hun
zoontje David. Een boek dat ik moest lezen. Waarom? Omdat mijn
beste vrienden op 24 november 2006 hun zoontje Otto verloren.
Het dappere mannetje was net als David te vroeg geboren.'
'Het verliezen van een kind is zo tegennatuurlijk. Het kan niet,
het mag niet. En toch gebeurt het. Het kleine wiegvormige kistje
van Otto was de harde realiteit waar niemand omheen kon. Otto
was net als het kleine lieveheersbeestje op zijn kistje. Even
geland om zijn bestaan kenbaar te maken, om vervolgens weer veel
te snel weg te vliegen. Zijn ouders leeg, verdrietig maar oh zo
trots op hun kereltje achterlatend.'
lees verder |
2 april 2007 -
cyclusdag 10
Eerste follikelmeting
Om 8.00 zitten we in de
wachtkamer. Fijn dat we zo vroeg terecht kunnen, zo komen we mooi op
tijd aan op ons werk. Nou heb ik sowieso geluk dat de afstand tussen
mijn werkplek in Bilthoven en UMC Utrecht niet meer dan 5 km is.
Ons behandelend team bestaat uit louter leuke, kundige en betrokken
mensen. We worden steeds door andere IVF-artsen geholpen, maar zijn over
allemaal erg te spreken. Over de hele afdeling trouwens. Het is er
efficiënt, de sfeer is goed en - niet onbelangrijk - ze boeken goede
resultaten.
Mijn eigen resultaten? Aan beide kanten eicellen die klaarliggen, rechts
een grotere van 12 mm. Nog lang geen eisprong in zicht dus! Ik mag over
twee dagen terugkomen.
De IVF-arts bevestigt mijn vermoeden dat het embryootje even ingenesteld
is geweest. Ik was natuurlijk nog niet officieel zwanger, maar toch
voelt het goed om dit te weten. Ineens voelt het alsof de poging in
plaats van 'mislukt' 'bijna gelukt' is. Klinkt beter he?
29
maart 2007 - cyclusdag 6
Over acupunctuur, temperatuurcurves en Chinese kruiden
Al een jaar loop ik bij een geweldige
acupuncturist. Toen ik zwanger was en
alles perfect leek te gaan ben ik even gestopt, maar sinds Otto's dood
kom ik er weer om mijn lichaam klaar te maken voor de volgende
behandelingen. Naast het bekende naaldenwerk en traditionele Chinese
kruiden (de smaak is even wennen...) hecht ze veel belang aan het
bijhouden van mijn temperatuur. Het aardige daarvan is dat je je eigen
cyclus erg goed leert kennen. Zo weet ik dat ik in de eerste helft van
mijn cyclus een temperatuur heb rond de 36,6 en in de tweede helft
(onder invloed van progesteron) rond de 37.1 graden. En zodra ik
ongesteld ben daalt het weer.
Deze keer blijft mijn temp hoog, net als bij een zwangerschap. De
acupuncturist vroeg
dan ook of de zwangerschapstest echt negatief was. Ja, helaas wel. Zelfs
mijn vriendin (die toch best bereid is om net te doen alsof ze een
streep ziet als ze mij daarmee gelukkig maakt) kon er niets van bakken.
De acupuncturist denkt dat het embryootje wel eventjes ingenesteld is
geweest en pas daarna is gestopt met delen. Mijn hormoonhuishouding
heeft gereageerd op de komst van het minimensje en dat verklaart die
zwangerschapssymptomen.
Volgende ronde
De oplettende lezer heeft vast al gezien dat ik hiernaast ons schema
voor de volgende cryo (onze laatste) heb geplaatst. Zo gaat dat. Terwijl
ik over de klap van de mislukte poging heen probeer te komen, laad ik me
alweer op voor de volgende.
Van hoop naar teleurstelling naar hoop. En terwijl iedereen aan de
zijlijn vindt dat ik er niet zo mee bezig moet zijn, wordt juist dát bij
elke poging moeilijker. Elisa verwoordt het precies goed in haar
column 'Open Zenuw' voor Santé.
24 maart 2007 -
cyclusdag 2
We missen je, Otto
Moe en intens verdrietig. Met Arians zus en nichtjes gaan we naar het
familiegraf waar Otto ligt. Zo'n lieflijk oud begraafplaatsje is dat.
Rustgevend om daar een beetje te rommelen met windlichtje en
lantaarntje, knuffels en de narcissen uit onze tuin. Ondertussen spelen
de meisjes tussen de graven.
Uma van vier probeert met een takje onder de deksteen de steen te
lichten. Want als we het open krijgen dan kan ze proberen of ze de baby
weer levend kan toveren. Zo lief. 'Ik mis hem' zegt ze. Ja lieverd, wij
ook.
24 maart 2007 -
cyclusdag 30 en - helaas - cyclusdag 1 van nieuwe cyclus
Voorbij
Stop maar met duimen.
Vingers, armen, tenen en benen hoeven niet meer gekruist.
Blaas de kaarsjes maar weer uit.
Ik ben vanmorgen ongesteld geworden. Later, anders en pijnlijker dan
anders, maar onmiskenbaar een menstruatie. Het embryootje is blijkbaar
gestopt met delen en wordt nu afgestoten.
Natuurlijk is de kans dat het niet lukt (70%) veel groter dan dat het
wel lukt (30%). Natuurlijk is er de natuurlijke selectie waardoor de
meeste embryo's het niet redden. Natuurlijk weet je dat allemaal van
tevoren, maar dat maakt de klap niet minder hard.
Het zag er zó goed uit, ik was zo hoopvol, zo blij, voelde me zo
'zwanger' met al die symptomen. We waren er zo klaar voor. We zijn
verschrikkelijk teleurgesteld en hebben net dikke tranen gehuild. Dit
embryootje mocht helaas niet uitgroeien tot ons Plukje. Het verdriet
om onze kleine Otto komt in alle hevigheid terug.
Ondanks de teleurstelling beseffen we dat we niet mogen mopperen. Er
zijn vrouwen in IVF-land die veel meer teleurstellingen te verwerken
krijgen. Het is slechts onze eerste mislukte poging en we mogen nog lang
niet moedeloos worden. Het is een flinke domper, maar geen drama. Moedig
voorwaarts, Ottovay.
En hoe nu verder?
Uithuilen, onszelf bij elkaar rapen en ons maar weer opladen voor de
volgende poging. Sterk zijn. We hebben nog één lief eskimootje en die
wordt over een paar weken (als hij goed ontdooit) teruggeplaatst.
 |
|
Een hulptroep van vruchtbaarheids- en
gelukspoppetjes die we hebben gekregen. Helaas heeft het niet
mogen baten. :-( |
23 maart 2007 -
cyclusdag 29
Negen dagen na de terugplaatsing
Meestal word ik op dag 28 ongesteld, vorige maand zelfs op
dag 27. Ik ben dus al één dag overtijd... Nu durf ik écht niet meer naar
de wc. Zou het...?
Roemloos ten onder
Ik schreef laatst dat onze embryo zich ging inzetten voor de wetenschap
(die ene die wel ontdooid was, maar niet teruggeplaatst mocht worden
omdat we met onze voorgeschiedenis geen tweelingzwangerschap mogen en
willen riskeren) en dat we daar zo blij mee waren. Helaas hebben ze voor
wetenschappelijk onderzoek alleen iets aan embryo's die nog niet
ontdooid zijn. Zo
jammer. Nu hebben we er dus één in de prullenbak (eeuwig zonde), één in de vriezer en
één in de buik.
22 maart 2007 -
cyclusdag 28
Jullie = lief
Een lotgenoot (een beetje 'n sneu woord maar ik weet geen betere)
vertelde ooit dat ze na de uitgerekende datum een soort opluchting
voelde. Ik heb dit ook. Het is over, het doortellen is gestopt. Niet
meer 'Ik zou nu zoveel weken zwanger zijn'. Ik ben een grens
over. Zoals een andere lotgenoot schreef: 'The dream is over, de
harde werkelijkheid blijft.'
Iedereen die zo verschrikkelijk lieve dingen heeft geschreven in mijn
gastenboek of op het IVF-forum; iedereen die een kaartje, mailtje of sms
heeft gestuurd: dank jullie wel!!! Jullie zijn schatten! Jullie
begrijpen dat het allerbelangrijkste voor mij is dat Otto niet vergeten
wordt.
Cryootje lekker ingenesteld?
Volgens de folder van het ziekenhuis treedt de menstruatie 6-10 dagen na
de terugplaatsing van de cryo op (neeeeee...!). Ik zit op dag 7. Deze
kennis maakt naar het toilet gaan tot een zenuwslopende ervaring.
Nu gaat het nog goed. Soms merk ik 'n wat kramperig-knerperig gevoel aan
weerszijden van mijn baarmoeder. Hmmm, zou een goed teken zijn? En als het
opeten van een heel bakblik brownies een zwangerschapsverschijnsel is,
dan heb ik zéker goed nieuws...!
21 maart 2007 -
cyclusdag 27
De uitgerekende datum van Otto
De eerste dag van de lente, een
nieuw begin. Hoe symbolisch kan het zijn? Een emotionele, soms droevige,
maar ook wel mooie dag. Vol gevoelens van dankbaarheid en liefde voor
Otto en blijdschap dat ik een embryo in mijn buik mag dragen op deze
dag. Als dit minimensje Plukje mag worden, dan is het echt een cadeautje
van Otto.
20 maart 2007 - cyclusdag
26
Wordt er eentje langzaam gek...
De eerste dagen na de
terugplaatsing liep ik met een smile van oor tot oor, alleen al om het
feit dat ik weer een embryo bij me droeg. Inmiddels zit ik nu in de
gekmakende periode. Die waarin ik mijn lichaam en mijn lichamelijke
gesteldheid nauwlettend in de gaten houd, tot mijn grote spijt nog
zonder dat ik ook maar één teken van zwangerschap heb weten op te
sporen. Maar natuurlijk is het ook nog veel te vroeg. Toch? Help, dit is
vreselijk, gekmakend, zenuwslopend!
Voordeel is dat dit zenuwlijdende gedoe mij ontzettend afleidt. En in
die zin trekt het lieve embryootje in mijn buik me toch ook wel een
beetje door de moeilijke dagen rond Otto's uitgerekende datum heen.
Morgen. Het is slechts een symbolische datum, immers, maar 4% van de
baby's wordt op de uitgerekende datum geboren. Maar het is de datum die
symbool staat voor alles wat anders had moeten zijn. Een heel lief,
prachtig gaaf baby'tje in een schommelwieg naast ons bed. Een slinger
met 'hoera een jongen', beschuit met blauwe muisjes, een huis vol
kraamvisite. Otto hier thuis, in onze armen.
17 maart 2007 - cyclusdag
23
Kon ik maar binnenkijken
Het is drie dagen na de
terugplaatsing - hoewel het woord 'terugplaatsing' eigenlijk onhandig
gekozen is: het embryo is voor het eerst in zijn leven in mijn
baarmoeder. Hoe zou het daarbinnen gaan? En waarom, o waarom heeft de
schepper de baarmoeder niet uitgerust met een doorkijkluikje?
Zou embryootje dapper delen? Misschien zelfs al een fijn plekje in de
baarmoederwand hebben uitgezocht om in te nestelen? Uit hoeveel cellen
zou hij nu bestaan? Of is het al lang uit met de pret, is embryootje
gestopt met delen en weet ik het alleen nog niet? :-(
Waarom zijn de kansen eigenlijk zo laag? We hebben toch een prima
baarmoeder met een op het oog prachtige embryo erin?
Op het oog ja. Maar er kunnen altijd chromosomale foutjes inzitten, want
dat is onmogelijk te checken voor de terugplaatsing. Bovendien kunnen
bij elke celdeling dingen misgaan. Wanneer een embryo chromosomaal
abnormaal is (dat kan ook zonder IVF of ICSI) zal het embryo afsterven.
Dat is nu eenmaal de natuurlijke selectie. Zucht. Zou ons embryootje het
nog doen?
Officieel ben je pas zwanger als de hCG-waarde hoger is dan 50. Sommige
zwangerschapstesten (zoals mijn ultragevoelige!) reageren al bij een hCG
van 10. Gek is dat, dan weet je dus dat je een levend vruchtje hebt dat hCG aanmaakt, maar mag je je nog niet zwanger noemen. Nou ja, ik begrijp
het ook wel. Je moet toch een bepaalde waarde aanhouden. 50 is een
betere waarde dan 10, want zo vroeg in de zwangerschap is het
allemaal nog zo kwetsbaar. Dat is ook het risico van testen met zo'n
ultragevoelige test voordat je overtijd bent. Het kan zomaar zijn dat de
zwangerschap niet doorzet en je na een positieve test alsnog ongesteld
wordt.
16 maart 2007 - cyclusdag 22
Fase
Ik zit in een andere fase dan een paar maanden geleden. Dat hele rauwe
is eraf. Ik lach weer meer, ben weer hoopvol naar de toekomst, kan weer
een beetje genieten. De wond is geen diepe lelijke bloedende wond meer,
slechts nog een groot, pijnlijk, jeukend litteken. Die gaat nooit weg en
zal soms openscheuren. Ik heb mijn kindje verloren, en dat moet ik
accepteren. Dat hoort nu bij mijn leven. Mijn kindje is dood, maar hij
is voor altijd in mijn hart. Ik ben zo trots op mijn mooie kleine
zoontje. En nog altijd is Otto mijn favoriete gespreksonderwerp.
Just because my child is in heaven
doesn't mean he is far away.
Speak of him and he'll draw nearer
to kiss my tears away.
15 maart 2007 - cyclusdag
21
Nog 13 dagen
Het aftellen van de weken, de uren, de
minuten is weer begonnen. Nog 13 dagen wachten. Als ik op 28 maart nog
niet ongesteld ben, mag ik een zwangerschapstest doen. Mijzelf kennende
ga ik dat niet volhouden... Ik heb op internet supergevoelige testen (Matcare
Ultra) gevonden en vermoed dat ik rond 24 maart al mijn eerste test ga
doen. Dat is op cyclusdag 30, dan ben ik dus al overtijd (of ongesteld,
snif). En dan is het nog maar 9 dagen wachten.
|
De
innesteling vindt ongeveer een week (5-10 dagen) na de eisprong
plaats. In ons geval dus één of een paar dagen na de
terugplaatsing. Wat gebeurt bij aankomst in de baarmoeder?
De blastocyst ontdoet zich van de schaal en kan vrij gaan
uitdijen, om zich vervolgens in te nestelen in het
baarmoederslijmvlies. De cellen in de blastocyst beginnen zich
nu te differentiëren. Het heeft kleine uitsteeksels van
suikermoleculen gevormd, vili. Deze komen overeen met de
structuur van het baarmoederslijmvlies. Zo kan de blastocyst
zich goed vastzetten in het slijmvlies, wat van belang is voor
een goed transport van stoffen. De vili zorgen namelijk voor
opname van zuurstof uit de bloedvaten van de baarmoederwand en
afgifte van koolstofdioxide en andere afvalstoffen aan het bloed
van de vrouw.
Na de innesteling begint het vruchtje hCG af te scheiden. Het
hCG-hormoon zorgt ervoor dat het corpus luteum (gele lichaam) intact blijft en
verder oestrogenen en progesteron blijft afscheiden. |
|
14 maart 2007 -
cyclusdag 20
Dag van de terugplaatsing
10.26 uur
Eerst tel je de weken af. Dan de dagen. Dan de uren.
Nu de minuten. Nog 34 minuten en dan gaat de telefoon en hoor ik of de
terugplaatsing doorgaat. Of één van de drie embryootjes het ontdooien
heeft overleefd.
Hoe stijf van de zenuwen kan een mens zijn. Als ik altijd zo nerveus zou
zijn, zou ik echt superslank zijn. Ik krijg namelijk geen hap door mijn keel
in deze toestand en vergeet soms zelfs adem te halen. Okee Kat, take
it easy. Adem in, adem uit.
10.39 uur
De telefoon gaat. Het is een nummer
dat begint met 030 250. Dus het UMCU...
En het is een jaahaaaaaaaaaa!!! Ze hebben in het lab het rietje
met de twee embryo's erin ontdooid (dat betekent dat we nog één embryo
in de vriezer hebben). Eén van de twee heeft het helaas niet overleefd.
Maar de andere wel en die gaan ze om 15.00 uur terugplaatsen!!!
Als ik klaar ben met de rondedans en de vreugdetranen zijn opgedroogd,
ga ik naar de acupuncturist. Daarna gaan Arian en ik naar het UMCU en
als we eruit komen zijn we met zijn drietjes. En dan beginnen de
zenuwslopende twee weken weer van afwachten of het embryootje erin
slaagt in te nestelen.
Lief Ottootje, heel misschien komt er over negen maanden een broertje of
zusje voor jou.
15.00 uur
Paar minuten na de terugplaatsing: met z'n drietjes.
Papa, mama en Pluk?
In de behandelkamer is het gezellig druk. IVF-arts, verpleegkundige en
twee dames van het lab zorgen ervoor dat ons embryootje terechtkomt
waar-ie hoort: in mijn baarmoeder!
We krijgen te horen dat óók het andere embryootje nog in leven is.
Blijkbaar was het een misverstand toen ik vanmorgen meende te begrijpen
dat-ie 't niet had gered. Fijn te horen dat ze het allebei goed doen.
Maar er wordt bij mij toch maar ééntje teruggeplaatst. De kans op
herhaling van de vroeggeboorte is toch al iets waar we rekening mee
moeten houden; dan mogen we geen extra risico nemen met een
tweelingzwangerschap. We bieden aan dat ze het andere embryootje mogen
gebruiken voor wetenschappelijk onderzoek. Wie weet draagt-ie op deze
manier bij aan de ontwikkeling van stamceltherapie om ziekten als MS,
Alzheimer, ALS of Duchenne te behandelen. Een mooie gedachte.
Met een volle blaas (ik mocht al twee uur niet meer plassen, want met
een volle blaas komt de baarmoeder beter in beeld op de echo) neem ik
plaats op de gynaecologische stoel. In een paar minuutjes is de
terugplaatsing gepiept. Vrolijk en opgewekt rijden we naar huis. We
vinden het nu al gezellig zo met Pluk in de buik.
10 maart 2007 -
cyclusdag 16
Fotoverslag van ontmoetingsdag mijn Lieve Engeltjesmailinglijst
Vorige week zondag had ik tien
moeders en één vader van overleden kindjes op bezoek. De meeste kindjes
zijn tijdens of vlak na een zwangerschap van ongeveer 20 weken
overleden. Het was de ontmoetingsdag van mijn mailinglist van
Stichting Lieve Engeltjes. Iedereen
vond het eng om elkaar voor het eerst in levenden lijve te zien, maar na
ongeveer anderhalve minuut waren we aan het kletsen alsof we elkaar al
jaren kenden. We bekeken elkaars foto's, praatten, lachten, pinkten een
traan weg en vonden herkenning. Ook hadden we een mooi ritueeltje
bedacht voor onze kleintjes.
|
|
Roosjes
met roze kaartjes voor de meisjes, blauw voor de jongetjes |
 |
 |
We liepen
naar 'Het Witte Kerkje' een paar straten verderop. Daar is een kleine
oude begraafplaats |
|
Iedere
moeder legde één of meerdere roosjes op een plekje bij de kindergrafjes |
 |
 |
Dat plekje
werd ons monumentje. Zo mooi, maar o zo triest |
I lost my child today
Ik vond een mooi gedicht op een website. Instant kippenvel en precies wat ik
voel. Hoe de tijd stilstaat sinds Otto. Het heet 'I lost my child today' en ik heb hem op de 'Ottopagina'
gezet.
9 maart 2007 - cyclusdag 15
Onze columns
over het verlies van Otto
Arian schrijft een column voor het CF-nieuws. Zijn column over hoe
hij het verlies van Otto heeft beleefd vind ik prachtig.
Naar Arians column 'Otto'
Zelf heb ik in 2006 een column verzorgd voor Freya Magazine. Deze maand schreef
ik in een brief aan de lezers hoe mijn zwangerschap is afgelopen.
Naar mijn brief 'te mooi om
waar te zijn'
Pregnylavontuur van gisterenavond
Het tijdstip van het prikken van de Pregnyl luistert nauw. Tijdens
onze ICSI in de zomer moest ik me onwijs haasten om op tijd thuis te zijn voor de Pregnylprik. Dat zou me niet nog een keer overkomen, dus nam ik gisterenavond het Pregnylpoeder, het oplosmiddel, de opzuignaald, de injectienaald en de
injectiespuit mee naar
restaurant
Dauphine in Amsterdam waar we de verjaardag van mijn zus vierden.
Na het voorgerecht stalde ik klokslag 19.30 mijn spullen uit in het überhippe
damestoilet en maakte ik, geassisteerd door de jarige, de spuit klaar. Net op
het moment suprême betraden een paar kennissen van mijn zus de ruimte. 'Iiiieeeeks
wat doe je eng... Ik kan he-le-maal niet tegen naalden'. Nou, dat is dan helemaal
jammer, want ik zette mijn een ferme beweging de naald in mijn buik en spoot
het goedje leeg. De timing was goed: het hoofdgerecht stond net op tafel toen we klaar
waren.
8 maart 2007 - Internationale Vrouwendag én cyclusdag 14
Derde follikelmeting cryopoging
9.00 uur
Ik ben de laatste voor een follikelmeting vanmorgen. Van de weeromstuit trek
ik al mijn kleren uit in het uitkeedhokje. Oeps, sorry. Is wat overdreven. Trui
en shirt maar weer aan en liggen maar weer. De dominante follikel is vanmorgen
16 mm. Ik mag weer bloedprikken om de waarde van het hormoon LH te bepalen.
13.30 uur
Jaaaahaahaaaaa!!!
Het lab belt, ik mag vanavond om 19.30
Pregnyl spuiten!!! Op zaterdag 10 maart heb ik
dan mijn eisprong en vier dagen later, woensdag 14 maart, komt ons
embryootje - hopelijk Plukje-in-wording - in mijn buik wonen.
Woensdag om 11.00 uur word ik gebeld en dan horen we of één van de drie
embryootjes erin is geslaagd het ontdooien te overleven. Hup emmies, zet 'm op!
Help, ik ben nu al zenuwachtig voor dat telefoontje.
|
Tijdens de eerste helft van de cyclus scheidt de hypofyse
follikelstimulerend hormoon (FSH) af dat de follikels stimuleert
tot groei. De follikels produceren gedurende deze fase van de
cyclus oestrogeen. Als de grootste follikel ongeveer een
diameter heeft van 17-20 mm zal de hypofyse luteiniserend
hormoon produceren (LH-piek), waarna de follikel ongeveer 40 uur
later springt (ovulatie).
De tweede fase (luteale fase) begint nu. Het follikel zonder
eicel heet nu 'geel lichaam'(corpus luteum) en produceert nog
enkele dagen progesteron. Na de vijfde dag na de eisprong is het
baarmoederslijmvlies optimaal voor innesteling.
De eerste fase van de cyclus wordt gekenmerkt door een laag
temperatuurniveau aangezien er nog geen progesteronwerking is
(36.6-36.8). De tweede helft wordt gekenmerkt door een hogere
temperatuur (36.9-37.1). Bij het begin van de menstruatie daalt
de temperatuur weer tot een lager niveau en begint de eerste
fase opnieuw. Tenzij je natuurlijk zwanger wordt... |
|
|
|
6 maart - cyclusdag 12
Tweede follikelmeting cryopoging
8.00 uur 's morgens. Nog maar net aangekleed mag ik me weer uitkleden
voor de inwendige echo.
De grootste follikel is vandaag 13 mm en het baarmoederslijmvlies is 8 mm dik.
Om een beter beeld te krijgen van het verloop van mijn cyclus mag ik ook bloed
laten prikken om de hormoonwaarden te bepalen. Uit de uitslagen maken de artsen
dan op wanneer ik weer terug mag komen voor een volgende meting.
's Middags krijg ik te horen dat ik pas donderdag weer hoef te komen. Mijn
lichaam wil dit klusje blijkbaar niet overhaasten. Het bereiden van het plekje
waar hopelijk negen maanden lang een minikindje gaat wonen is ook niet niets! Op
zijn vroegst wordt het donderdag Pregnyl spuiten, zaterdag eisprong en kan ik
dus niet eerder dan woensdag 14 maart het eskimootje gaan koesteren in mijn
moederschoot. Ik wacht vol ongeduld!
4 maart - cyclusdag 10
Eerste follikelmeting cryopoging
Euh... Waar kijken we naar? Nou, naar de groei van mijn follikels.
Follikels? Ja, want ook in een normale cyclus groeien aan beide kanten meerdere
follikels met eicellen erin. Alleen is er in een natuurlijke cyclus meestal maar
één follikel die volledig uitrijpt en dus tot een eisprong komt. Aangezien we al
embryootjes hebben liggen, groeien mijn follikels dus voor spek en bonen. Bij
een cryoterugplaatsing in een natuurlijke cyclus dient de follikelmeting alleen
om de naderende eisprong te bepalen. Voor de timing dus.
Als de eisprong nadert ga ik Pregnyl spuiten. Twee dagen later is dan mijn
eisprong en vier dagen later wordt de embryo ontdooid en in mijn baarmoeder
geplaatst.
Mijn grootste follikel is nu 11 mm (moet richting 18) en mijn
baarmoederslijmvlies is 6 mm (moet minimaal 7 zijn). Dus duidelijk nog geen
naderende eisprong. Dat klopt, de ovulatie is bij mij altijd pas rond cyclusdag
16. Dinsdagochtend om 8.00 uur mag ik me weer melden voor een tweede
follikelmeting.
27 februari 2007 - cyclusdag 5
Liedje op de radio
And I know that it's a wonderful world
But I can't feel it right now
I thought I was doing well but I just want to cry now
Als ik 's morgens naar mijn werk reed, nog zwanger van Otto, had ik vaak de
radio aan. Vaak de klassieke zender, omdat ik daar rustig van werd en als ik
ontspannen ben, dan is dat ook goed voor mijn kindje, redeneerde ik. Elk
liefdesliedje op Sky Radio zong ik mee en droeg ik op aan het kindje in mijn
buik. Zou hij mij kunnen horen? Zou hij dan (als enige persoon op aarde) blij
worden van mijn zangkusten? In gedachten praatte ik tegen hem. Klein lief
zoontje van me, ik mis je zo.
Well I know that it's a wonderful world from the sky down to the sea,
But I can only see when you're here, here with me.
24 februari 2007 - cyclusdag 2
Twee artikelen
Soms lees je zomaar een tijdschrift
en vind je ineens... Herkenning.
Artikel in Kinderen eerste deel
en
tweede deel: Lindy's dochtertje overleed
na 24 weken zwangerschap. Lindy's zus was toen hoogzwanger.
Artikel in
Margriet: kleine Jeroen overleed vlak na de bevalling.
23 februari 2007 - cyclusdag 1
Startsein
Ongesteld! Gebeld naar het ziekenhuis voor een eerste follikelmeting.
Die zal plaatsvinden op cyclusdag 10 (4 maart, zie schema hiernaast). Ondanks
alle gemengde gevoelens, de angst dat de poging mislukt of de zwangerschap
misloopt, moet ik glimlachen bij de gedachte aan het cryootje dat in de vriezer
zit te wachten tot-ie naar de moederschoot mag. De gedachte dat daar een Plukje
uit kan groeien, maakt ons blij.
19 februari 2007
Dipperdedip
Nog niet zo lang geleden voelde ik me sterk en optimistisch. Ik was trots op
mezelf dat ik dit verlies dapper droeg en dat ik weer kon lachen, werken, ja,
zelfs genieten. Het eten smaakte weer, boeken waren weer spannend en de wereld
was - met al zijn tekortkomingen - best weer mooi. We zouden Otto in ons hart
altijd bij ons dragen en een broertje of zusje voor Otto maken. De zon zou elke
dag langer en warmer schijnen en met het voorjaar zou ook nieuwe hoop komen.
Nou, het kranige meisje is even helemaal weg. Kranig, ik? Ik voel me een
megadweil. Ik heb deze week zelfs een paar dagen vrij genomen omdat ik alleen
maar huilerig, moe en emotioneel ben. Ik ben een beetje aan het zoeken waar het
aan ligt. Heeft het naderen van die uitgerekende datum dan zó veel impact?
Of is het omdat alle uitslagen er zijn, alles is onderzocht en uitgeplozen?
Omdat alles wat we over Otto kunnen weten gevat is in een stapeltje papier en we
niet meer kunnen toeleven naar weer een uitslag, weer een onderzoek, weer een
kans op een verklaring?
Is het omdat ik me klaarmaak om een nieuw kindje te mogen dragen, iets wat
compleet tegennatuurlijk lijkt en zelfs oneerlijk naar Ottootje toe. Hoe kan ik
er zelfs aan denken, als ik nog zo verbonden ben met Otto? Kleintje, klein
kindje van me, het liefst wil ik jou terug.
Het emotioneel voorbereiden op de
cryobehandeling voor een tweede kindje is enorm
confronterend. Angst voor de teleurstelling als het niet lukt; angst voor een
herhaling van de vroeggeboorte. Maar ook andere rare gedachten spelen door mijn
hoofd. Zou ik van een ander kindje net zoveel kunnen houden als van Otto? Nu kan
ik me dat nog niet voorstellen. Maar nu groeit het kindje natuurlijk ook nog
niet in mijn buik. Uiteindelijk heb ik er alle vertrouwen in dat de natuur ook
dit wel regelt en dat ik ook mijn tweede kind oneindig veel liefde zal kunnen
geven. Er is zoveel liefde, er is genoeg voor beide kindjes. Voor Otto in mijn
hart en Plukje in mijn buik.
Een extra mooie gedachte daarbij is dat het niet zomaar een broertje of zusje
zal zijn, maar in zekere zin een tweelingbroertje of tweelingzusje (twee-eiig)
van Otto. De embryootjes zijn tegelijk met Otto ontstaan uit dezelfde lichting
eicellen en zaadcellen en in zekere zin zijn ze dus even oud. De drie cryo's en
Otto vormen samen een viereiige vierling.
Mócht iemand van Zilveren Kruis Achmea dit toevallig lezen...
Vraag: wat zijn de medische indicaties voor de combinatietest?
Antwoord: zie
de richtlijn prenatale diagnostiek!
Een ICSI-zwangerschap is een medische indicatie voor prenatale diagnostiek en daarom zou het fijn zijn als
Zilveren Kruis de kosten van de nekplooimeting (€ 84,-) zou betalen. Nu al
wordt de rekening voor de derde keer afgewezen, voor de derde keer bel ik en
krijg ik te horen: 'Ja, we zouden het inderdaad moeten vergoeden want u heeft
een medische indicatie en dan valt het gewoon onder de basisverzekering', en
voor de derde keer krijg ik een brief thuis waarin ze me vertellen dat ze het
niet vergoeden omdat ik jonger dan 36 jaar ben.
Help, ik krijg een punthoofd van ze!
Zucht.
Weer gebeld.
Zou het nu dan goedkomen?
18 februari 2007
Werktitel: PLUK!!!
De eerste zwangerschap was ik zwanger van Pluis. Ons pluisje was te
klein, te licht, te teer, en is weggevlogen. Hoe zouden we nu het broertje of
zusje van Pluis noemen? Hij moest een eigen naampje krijgen want hij is meer dan
een verlengstuk van zijn broertje, maar het moest wel duidelijk zijn dat ze uit
één gezin komen. Dames en heren, het is geworden: PLUK!
Een vrolijke naam. Een naam die rijmt op 'geluk'. Pluk de dag, pluk
een bloem.
Een plukje zomer, een plukje dons, een plukje wol. Pluk, en dat-ie maar gauw bij
ons mag komen!
16 februari 2007
Als alles anders was gegaan...
Zou vandaag mijn laatste dag zijn geweest voor mijn
zwangerschapsverlof.
Snif.
15 februari 2007
Startgesprek cryobehandeling
We hebben zin in de terugplaatsing van onze
diepvriesembryo!
Zo fijn om ons op iets positiefs te kunnen richten.
Heel veel goed nieuws vanmorgen op de IVF-poli van het UMCU. De lichten staan op
groen. Als alles goed gaat krijg ik half maart één van onze drie ingevroren
embryo's in mijn buik!
Waarom maar één? Nou, een tweelingzwangerschap brengt extra risico's met zich
mee, onder andere op vroeggeboorte. En bij mij is er al natuurlijk die extra
kans op herhaling. Ook al weten we niet of het aan mijn baarmoedermond lag, het
is ook niet uit te sluiten. En áls er sprake is van cervixinsufficiëntie, dan is
een tweelingzwangerschap zeker te belastend. Ze zullen dus sowieso niet meer dan
één embryo terugplaatsen.
De vriendelijke jonge IVF-arts vertelde trots dat de slagingskansen voor cryo's
steeds gunstiger worden. Super! Maar hoeveel de kansen ook verbeterd zijn,
garanties zijn er niet. Jammer, ik had graag een garantiecertificaat in
ontvangst genomen.
En als ik dan lees dat
Marièlle (moeder van kleine Lotte die overleed
in haar buik) nu wéér een teleurstelling te verwerken heeft gekregen, besef ik
maar al te zeer dat het feit dat je één keer zwanger bent geworden niet betekent
dat het een tweede keer ook lukt. Wat moet de klap hard aankomen. Wat zal
Marièlle haar dochtertje missen op zulke dagen.
13 februari 2007
Eindgesprek bij de gynaecoloog en afscheid van het Antonius
Na een beroerde nacht (wakker liggen en dromen dat ik te laat kom
voor de afspraak in het ziekenhuis) zit ik gespannen als een veer in de
wachtkamer. Mijn grootste angst is dat de waarde van de CMV zo hoog blijkt te
zijn dat ik voorlopig niet aan een zwangerschap mag beginnen. Arian heeft
nergens last van, hij is vol vertrouwen.
Mijn grootste angst blijkt ongegrond (zoals dat meestal geldt voor
mijn grootste angsten). De waarde van de CMV is dusdanig laag dat hij
waarschijnlijk geen klinische betekenis heeft. Sterker nog, er is geen reden om
aan te nemen dat CMV ook maar een rol heeft gespeeld in Otto's vroeggeboorte. Ze
hebben namelijk nergens tekenen van infectie gezien, niet in Otto's orgaantjes
en ook niet in de placenta. 'Er zijn onvoldoende argumenten voor een
intra-uteriene infectie'.
De kijkoperatie ('hysteroscopische sanering van het cavum') liet zien dat
mijn baarmoeder helemaal in orde is. Het stukje weefsel dat is weggehaald, bleek
inderdaad een placentarestje te zijn. Ook de placenta was perfect. 'Op basis
van het placentaonderzoek geen oorzaak voor de partus immaturus'.
Uit het postnatale chromosomenonderzoek blijkt dat Ottootje een normaal
mannelijk chromosoompatroon had. Al eerder is gebleken dat al zijn organen
precies waren zoals ze bij die zwangerschapsduur horen te zijn. Ook daarin is
dus geen verklaring gevonden voor de extreme vroeggeboorte. Hij was perfect, hij
had alleen nog lang niet geboren mogen worden. 'De foetus is overleden op
basis van zijn immaturiteit.' Het doet een beetje extra pijn dat Otto zo
gaaf en gezond was. Het maakt het extra zonde en zinloos dat hij dood is. Ons
mooie kleintje. Ik ben weer eens in tranen, maar dat is niets bijzonders
tegenwoordig.
Het lijkt logisch om in zo'n geval aan cervixinsufficiëntie te denken. Dat is
een aandoening waarbij de baarmoederhals tijdens de zwangerschap open gaat
staan, waardoor een vroeggeboorte kan optreden. In een volgende zwangerschap zou
een vrouw met cervixinsufficiëntie een cerclage krijgen: een band om de
baarmoederhals om deze dicht te houden totdat de zwangerschap voldragen is en
het bandje wordt verwijderd.
Maar er zijn weinig aanwijzingen dat er bij mij sprake is van
cervixinsufficiëntie en er preventief een cerclage moet worden aangebracht bij
een volgende zwangerschap. Bij cervixinsufficiëntie gaat de baarmoedermond open
staan zónder dat er sprake is van pijn, contracties of vaginaal bloedverlies en
is er sprake van een snelle en vrijwel pijnloze bevalling. Aangezien ik hevige
weeën had, voldoe ik dus helemaal niet aan het typische beeld. De voorlopige
conclusie is dan ook dat er waarschijnlijk geen sprake is van
cervixinsufficiëntie (hoewel het ook niet wordt uitgesloten).
'In het algemeen wordt de diagnose cervixinsufficiëntie niet gesteld na één
vroeggeboorte, maar een eerdere vroeggeboorte met een klinische presentatie
passend bij cervixinsufficiëntie moet wel worden beschouwd als een risicofactor
voor cervixinsufficiëntie.' Dus zal bij een volgende zwangerschap elke twee
weken mijn baarmoedermond worden opgemeten met behulp van transvaginale
echoscopie. Dat is een veilig idee.
Uiteindelijk is er geen eenduidig antwoord. We hebben er vrede mee.
Welk antwoord we ook hadden gekregen, Otto krijgen we er niet mee terug. Maar we
kunnen verder, en dat is al heel wat. We hebben groen licht voor een volgende
zwangerschap.
Met een stapel papieren onder de arm verlaten we voor de laatste keer het Sint
Antonius Ziekenhuis in Nieuwegein. Het gebouw waar ons eerste kind is geboren.
12 februari 2007
Daan
Even was Daans site niet meer online maar nu gelukkig weer wel. Dit
is de
link weer!
11 februari 2007
Fotobewerkingen van Daantje
Daan (een van de lieve meiden van IVF-site) maakt fotobewerkingen van zwangere buiken en kleine kindjes. Ze doet
het vol liefde. Ze heeft geoefend op de forummeiden die haar massaal
overstelpten met buik- en babyfoto's. Voor mij heeft ze er één gemaakt met Otto
met knuffelberen om hem heen, één met Otto's kleine opgekrulde lijfje op mijn
buik en één met alleen mijn buik.
10 februari 2007
Leven met CF
Ik werd verliefd op Arian om zijn vermogen om de dag te plukken. Hij
was de vrolijkste persoon die ik kende, sterk en optimistisch, ondanks
beperkingen, ziekte en een korte levensverwachting. Wel hebben we een zware weg
moeten afleggen om te accepteren dat het tijd was om aan longtransplantatie te
denken, want een longtransplantatie is een risicovolle ingreep die geen
garanties biedt, slechts een heel mooie kans. Het gaat, drie jaar na de dubbele
longtransplantatie, supergoed met Arian. Maar CF blijft altijd een rol spelen in
ons leven. En deze dagen meer dan anders.
Op 4 februari was het drie jaar geleden dat
Arian getransplanteerd werd. Een
vreugdevol jubileum!
Ook
Hans kreeg drie jaar geleden zijn nieuwe
longen. Hij kon helaas veel te kort genieten van dit prachtige geschenk. Drie
weken geleden overleed Hans en moest hij zijn echtgenote en drie zonen
achterlaten.
Ook op 4 februari (maar dan van dit jaar) waren er na een wachttijd van drie (!)
jaar donorlongen voor mede-CF-patiënt
Sandy.
CF-meiden
Lisa (18) en
Tamara
(20) staan op de wachtlijst.
En onze Brabantse vrienden
Robert en Monique zitten in het voortraject: het continu monitoren
van Roberts gezondheidstoestand om te bepalen wat het juiste moment is om op de
wachtlijst te komen voor een transplantatie van beide longen en de lever in
Groningen. Vandaag zijn ze bij ons op bezoek en praten we honderduit.
Never a dull moment met zoveel CF-patiënten in de vriendenkring!
9 februari 2007
Uitzending met Paul Brand
Kinderen horen niet dood te gaan, maar helaas hebben we dat niet voor
het zeggen. Maar als ze al dood moeten gaan, laat ze dan in godsnaam niet onnodig
lijden. Ikzelf put er nog elke dag troost uit dat ik weet dat Ottootje niet
heeft geleden. Van mijn warme buik kwam hij in mijn handen en liggend op zijn
moeders buik, nog veilig verbonden en omringd door zijn papa en mama en de lieve mensen van het Antonius,
overleed hij, rustig, zacht, pijnloos. Als een kaarsje ging hij uit.
Als een kindje al dood moet, dan zo. Liefdevol en rustig, zonder pijn of angst. Kinderlongarts Paul Brand vindt dat ook, alleen weet hij dat dat niet altijd
mogelijk is. Soms hebben stervende kinderen heel veel pijn en zijn ze heel
benauwd. Soms lukt het niet om alleen met pijnstilling en sedatie een zachte,
pijnloze dood te garanderen en dan zou euthanasie mogelijk moeten zijn. Maar dat
is helaas niet geregeld. Anno 2007 laten we in Nederland volwassenen niet
onnodig lijden, maar kinderen wel.
Paul Brand vindt dit niet te accepteren (hoe zou dat ook kunnen als je het
onnodig lijden met eigen ogen hebt gezien!) en schreef een roman om mensen te
laten nadenken over dit onderwerp (zie ook
2 januari.) Ik vind het buitengewoon dapper dat
hij zo zijn nek durft uit te steken. Zijn boek 'De stoel van God' is een boek om
in één ruk uit te lezen, ontroerend en heftig. Maar let op: ikzelf heb van begin
tot eind zitten grienen en ben vooralsnog niemand tegengekomen die het droog kon
houden!
8 februari 2007
Eskimo's
In IVF-sleng wordt een cryo-embryo een eskimo genoemd. Op het forum
www.ivf-site.nl gebruiken de meeste
meiden meestal kortweg de smiley:
Ik kan bijna niet wachten tot we mogen beginnen met onze cryopoging. Volgende
week dinsdag (13 februari) hebben we weer een gesprek met de gynaecoloog,
waarbij we hopelijk de resterende uitslagen en antwoorden krijgen. Hoewel ik er
niet meer echt op reken dat ze met zekerheid zullen zeggen wat Otto's
vroeggeboorte heeft veroorzaakt, hoop ik er toch op.
Twee dagen later (15
februari) hebben we een gesprek met de IVF-arts over onze cryobehandeling. Ik
hoop zo dat ons daarna niets meer in de weg staat om in mijn volgende cyclus in
maart te beginnen. Ter voorbereiding heb ik vast zoveel mogelijk info opgezocht
over cryo's en heb ik op de pagina 'behandeling' een stukje geschreven over
de
cryobehandeling - met dank aan de meiden op het verslavende forum
www.ivf-site.nl.
3 februari 2007
Begrip
Hoezeer ik het ook anderen gun dat ze mooie gezonde en vooral levende kinderen
krijgen, het doet toch pijn. Het is gewoon zo'n pijnlijk contrast.
Soms laat ik de tranen komen.
Soms zeg ik 'Kat, meid, kom op, jouw tijd komt nog wel.'
Soms heb ik een soort intens nobele bui waarbij ik puur en oprecht blij kan zijn
voor een ander.
En soms kijk ik gewoon weg. Dan wil ik de box in de woonkamer twee huizen
verderop gewoon even helemaal niet zien. Wat lastig is als je er elke dag
langsloopt.
Soms kun je niet wegkijken. Als er kinderen heel nabij worden geboren. Gelukkig
zijn er dan de mensen die precies de goede dingen kunnen zeggen.
'De vreugde om deze geboorte roept meteen ook de pijn op die het jullie weer
zal geven. Ook al weet ik dat je het anderen gunt! Maar... ook jezelf. Hopelijk
komt jullie tijd voor dit soort vreugde ook nog. En, ook Otto heeft een plek in
jullie, maar ook ons leven.'
Dat is mooi en lief. En precies goed.
2 februari 2007
Uitzending met Arian
Ik kreeg laatst de vraag of de uitzending van
Netwerk met Kim en Arian niet ergens online te
bekijken is. Dus heeft Arian 'm online gezet. Laura, deze link is speciaal
voor jou!
1 februari 2007
Bijna maart
Vandaag is het tien weken geleden.
Ik zou vandaag ruim 33 weken
zwanger zijn.
Nog twee weken en ik zou met zwangerschapsverlof gaan.
Nog even en
het is 21 maart, de dag dat onze gezonde blozende baby geboren zou worden.
Maart dus. In plaats van hoogzwanger thuis wachten op de komst van ons
babyjongetje wordt het een maandje cryo'en. Maart wordt namelijk de maand van
onze poging om een cryo-embryo terug te laten plaatsen in mijn baarmoeder. Dat
gebeurt in een natuurlijke cyclus. De dag van de waarheid zal rond 21 maart
vallen. Dan komen we namelijk te weten of het ingevroren embryootje erin is
geslaagd zich in te nestelen.
Gedoe!
Om me in de tussentijd niet te hoeven vervelen, krijg ik brieven van
Zilveren Kruis Achmea waarin ze fijn voorrekenen waarom ik mijn no claim ook dit
jaar weer niet terugkrijg. Zou minister Hoogervorst het ook zo jammer vinden dat de
regeling die bedoeld is om mensen bewust te maken van de zorgkosten vooral die
mensen treft die zich er toch al érg bewust van zijn, maar er helaas bijzonder
weinig aan kunnen doen dat ze zoveel zorg verbruiken? Zou minister Hoogervorst niet weten
dat ik, hoe gehecht ik ook ben aan de gynaecologische stoel :-), óók liever
zwanger zou willen worden zonder dat een heel medisch team moet uitrukken?
Verder werden we dezer dagen nog verblijd met rekeningen van de nekplooimeting,
het postnatele chromosoomonderzoek van Otto en de steenlichting van het graf. Allemaal dingen die we
uiteindelijk heus wel vergoed krijgen. Na 712.587 e-mails, telefoontjes en
brieven. Zou het
therapeutisch bedoeld zijn? Zo van, als ze maar genoeg te regelen hebben dan
vallen ze niet in een zwart gat?
27 januari 2007
Naar Otto's graf
Na de storm bleef ik maar denken wat
een ravage het zou zijn bij Otto. Bloemen all over the place,
windlichtjes in duizend scherven, weggewaaide knuffels die met een
opsporingsteam moeten worden opgespoord. We gingen er vandaag heen, gewapend met
stoffer en blik. Maar wonderwel lag alles er precies zo bij zoals we het met
Kerst hebben achtergelaten.
26 januari 2007
Kijkoperatie achter de rug
Gisteren had ik de hysteroscopie. 'De
hysteroscoop is een holle buis waarin zich een tweede buis van ongeveer 5 mm dikte
bevindt met een kanaal waar een lichtbundel door heen gaat, vergrotende lenzen
en een ruimte om vloeistof door te laten.'
Wederom mag ik op een gynaecologische stoel plaatsnemen in de welbekende houding
'en brengt de arts een eendebekspeculum in. De arts pakt de baarmoederhals
met een tangetje vast.' En namens de baarmoederhals kan ik melden: die vindt dat niet leuk...!
'De arts brengt nu de hysteroscoop door het kanaal van de baarmoederhals in
de baarmoederholte in. De voor- en achterwand van de baarmoeder liggen tegen
elkaar aan. Om goed zicht te krijgen wordt daarom wat vloeistof door de hysteroscoop in de baarmoederholte ingebracht. Dit uitzetten van de
baarmoederholte kan menstruatiepijn veroorzaken.'
'Als het alleen om onderzoek gaat is narcose meestal niet noodzakelijk; dan
wordt plaatselijke verdoving in de baarmoederhals gegeven. Behandelingen
gebeuren meestal onder ruggenprik of onder algehele narcose.'
Ik heb eigenlijk geen idee of en wanneer ik de plaatselijke verdoving krijg, ik
vergeet er ook naar te informeren. Misschien krijg ik het wel, maar let ik even
niet op tijdens de prikjes in de baarmoederhals? Hoe dan ook, de baarmoeder
reageert op al het gedoe met venijnige samentrekkingen. Maar de
opmerkingen van de vriendelijke gynaecoloog dat ik het geweldig doe, maken alles goed.
'Wat bent u koelbloedig!' Ik vind juist dat híj het geweldig doet. Ik bedoel, ik lig daar maar, hij doet
al het priegelwerk.
Hij vindt vrij snel een stolseltje in de baarmoeder. Hij vermoedt dat het
inderdaad een stukje van de placenta kan zijn dat is achtergebleven, dat kan
altijd gebeuren. Maar het kan ook iets anders zijn. Hij maakt het met een soort
tangetje los en elimineert het object. Over drie weken horen we meer over het stukje
weefsel.
'Het is mogelijk om langs, of door de hysteroscoop een tangetje in te brengen
om kleine ingrepen te doen. Voorbeelden hiervan zijn: het verwijderen van een
spiraal, poliep of verkleving. Bovendien kan een stukje weefsel worden gepakt
voor nader onderzoek. Dit heet een biopsie. Dikwijls wordt na de hysteroscopie
met behulp van een dun buisje wat weefsel opgezogen voor microscopisch
onderzoek. Dit is een soort curettage en kan pijnlijk zijn.'
De hele ingreep duurt ongeveer drie kwartier. Na afloop krijg ik een kopje
thee en mag ik enkele vragen beantwoorden over hoe ik het beleefd heb en of ik
het liever onder algehele narcose had willen ondergaan. Ik zeg nee, ik vind het
altijd fijn om te zien wat er gebeurt. Ik heb niet echt napijn, alleen wat
krampen en nabloeden.
Bij het weggaan zie ik in de ziekenhuiswinkel een bakje met kleine engeltjes,
een soort metalen hangertjes. Of het Otto is die zegt: 'Kijk, ik ben er nog
hoor, ik ben er altijd.' Ik koop er een en in bewaar hem in mijn
portemonnee bij de foto van Otto.
Het voelt dubbel. Een afsluiting van de zwangerschap van Otto, maar die wil ik
nog lang niet afsluiten. Ik hoor nu 32 weken zwanger te zijn...! Maar ook een
soort van nieuw begin. De baarmoeder is nu mooi schoon. Het was een fijn plekje
voor Otto en kan nu hopelijk weer een fijn plekje worden voor een broertje of
zusje.
Vol van al deze gemengde gevoelens ga ik naar Utrecht waar we een middag- en
avondprogramma hebben met mijn werk. Een soort heidag waarop je met zijn allen
brainstormt over de toekomst, maar dan niet op de hei maar in het Academiegebouw,
hartje binnenstad. Een lange dag. Koelbloedig is leuk, maar je
kan het ook overdrijven.
24 januari 2007
Hysterisch?
Morgen hysteroscopie. Ze gaan kijken of er nog een restje van de placenta zit en
als die er zit gaan ze het meteen weghalen. Skopein betekent kijken;
hysteron is Grieks voor baarmoeder. De oude Grieken dachten dat de oorzaak
van hysterie in de baarmoeder lag omdat hysterie in die tijd alleen bij vrouwen
voorkwam - dat was vóórdat Tom Cruise door het dolle heen raakte bij Oprah
Winfrey.
Ik zie er niet tegenop. Ik vind het eigenlijk best leuk om even binnen te mogen
gluren in mijn baarmoeder. En dat liggen in zo'n ontzettende gynaecologische
stoel, daar ben ik inmiddels zó aan het gewend dat ik het een comfortabele
houding begin te vinden. Nog even en ik wil zelf ook zo'n stoel in huis.
23 januari 2007
Working girl
Hoewel veel mensen vonden dat ik toch wel érg snel weer ben begonnen met werken
(twee weken na de bevalling, op therapeutische basis), is het mij erg goed
bevallen. Zo goed, dat ik na een week of vier weer hele dagen ging werken. En
toen ik een paar weken hele dagen werkte, bedacht ik dat dat ook goed ging.
Sinds vorige week ben ik dus weer volledig beter gemeld en werk ik op volle
kracht.
Ik besef dat in zo'n geval het gevaar bestaat dat je aan je aan jezelf
voorbijgaat, voorbij gaat aan je gevoel. Maar daar ben ik in mijn geval niet zo
bang voor. Ik ben nogal een gevoelsmens, namelijk. Het laatste wat ooit in dit
leven zal verliezen is het contact met mijn gevoel!
Riekje Boswijk-Hummel (die dame van dat boekje over rouw) beschrijft het als
volgt: 'Het kan zijn dat je op je werk even een tandje minder gaat, maar het
is belangrijk om dat werk niet op te geven. (...) Werk en verplichtingen kunnen
je helpen door deze moeilijke periode heen te komen. (...) Ik wil duidelijk
maken dat er geen sprake is van of-of, maar van en-en: er is pijn, verdriet en
eenzaamheid én er is het leven dat gewoon doorgaat.
22 januari 2007
Ik krabbel op
Otto is mijn zon, de maan, de sterren, het hele hemelgewelf. Hij is mijn
dageraad en mijn avondgebed. Hij is in mij, misschien nog wel meer dan toen hij
in mijn buik zat. Het mooie mannetje bepaalt nog steeds al mijn gedachten.
Sombere gedachten? Nee, niet altijd. Steeds vaker lukt het om aan hem te denken
zonder dat mijn hele lichaam verkrampt van verdriet. Steeds vaker zie ik hem
voor me als een zonnestraaltje en denk ik aan hem met een glimlach.
Ja, ik begin langzaam op te krabbelen. Er zijn steeds meer momenten waarop ik
vrolijk en opgewekt ben.
19 januari 2007
Kwetsbaar
'Al je aandacht gaat naar het helen van de wonden en het verwerken van je
pijn. (...) Je doet de dingen op de automatische piloot, maar je hebt je
aandacht er niet echt bij, Preciezer is het om te zeggen dat je je
hart er niet bij hebt. Maar je kúnt je hart er ook niet bij hebben omdat je hart
gewond is. (...) Je kunt zelf maar het beste beschouwen als iemand die gewond
is: al is die wond misschien aan de beterende hand, ze is nog wel gevoelig.
Daardoor ben je extra kwetsbaar. Alles wat je meemaakt raakt je en alles wat je
raakt, raakt je extra diep. Bij het minste of geringste ben je uit je evenwicht,
voel je je gekwetst of 'schiet je weg'.'
Uit 'Afscheid nemen - loslaten wat dierbaar is' van Riekje Boswijk-Hummel, een
mooi boek over rouw.
18
januari 2007
Ervaringsverhalen en informatie
Vandaag heb ik enkele
links toegevoegd. Ervaringen van moeders die
meemaakten wat wij meemaakten, verschillende organisaties over verlies van het
ongeboren kind en wat informatieve links. Het is gek, aan de ene kant is het
natuurlijk verschrikkelijk verdrietig dat er zoveel mensen zijn die dit
meemaken. Aan de andere kant blijf ik de verhalen maar lezen. Het biedt toch
troost dat we niet de enigen zijn. Ook geeft het troost te zien hoe mensen
verder gaan met hun leven. Het bewijst maar weer dat het na het donker altijd
weer licht wordt.
16 januari 2007
Nog steeds meer vragen dan antwoorden
Na een slapeloze nacht (ik) van de zenuwen zaten Arian en ik
in de wachtkamer van de polikliniek gynaecologie van het
Sint Antonius Ziekenhuis in Nieuwegein. Een prettige
wachtkamer, alleen iets te veel jonge moeders en zwangeren
naar mijn zin.
De gynaecoloog was bijzonder lief en begripvol en nam alle
tijd voor onze vragen. Het is alleen zo jammer dat heel veel
antwoorden er gewoonweg nog niet zijn - en misschien nooit
komen.
Een virus?
Het vermoeden is dat een CMV-infectie (zie kader hiernaast)
de boosdoener was. Maar dit is nog lang niet zeker. Om dit
te bevestigen is aanvullend onderzoek nodig. Over vier weken
hebben we weer een afspraak.
Als het niet het CMV was, dan moeten we accepteren dat we
niet zullen weten waardoor de spontane weeën zijn
veroorzaakt. En dus ook niet kunnen uitsluiten dat het weer
kan gebeuren.
Er
was geen sprake van een besmetting met listeriose (door
rauwmelkse kazen), toxoplasmose (door rood vlees), rodehond,
herpes of geslachtsziekten.
Mijn baarmoeder is normaal,
uit het hele beloop lijkt het erop dat er geen sprake was
van een te slappe baarmoedermond of iets dergelijks. Maar
ook dit kun je niet 100% zeker weten, helaas. Daarom wordt
ook dit goed in de gaten gehouden bij een volgende
zwangerschap. Elke twee weken een echo om de baarmoedermond
op te meten - dat is dan weer het enige voordeel :-).
De placenta was helemaal goed, zoals hij hoort, zonder
afwijkingen of bloedstolsels. En Otto... Otto was perfect.
Alle orgaantjes helemaal mooi en goed aangelegd. '...hart
3,5 gram; milt 0,64 gram. De diverse orgaangewichten waren
conform de zwangerschapsduur...'. Je hart breekt als je
het obductieverslag leest. Zo zonde, zo verschrikkelijk
zonde voor zo'n gaaf mannetje...
Wanneer mogen we verder?
Ook kreeg ik weer een echoscopisch onderzoek. Op grond
daarvan zou er best nog een placentarest kunnen zitten die
de bloedingen veroorzaakt. Die wordt dan volgende week
weggehaald bij de hysteroscopie (kijkoperatie). In ieder
geval moeten we nog minstens één cyclus afwachten, dus de
terugplaatsing van de ingevroren embryo kan niet eerder dan
in maart plaatsvinden.
'n Beetje bedroefd was ik wel toen we het ziekenhuis
uitliepen. Geen antwoorden, geen duidelijkheid, alleen maar
een gevoel van leegte en zinloosheid.
Ottopagina
Ik heb een pagina
gemaakt met daarop een heel uitgebreid verslag van de
gebeurtenissen op 24 november 2006. Alle fotootjes en
teksten met betrekking tot Otto wil ik daar plaatsen. Een
monumentje voor onze kleine Otto.
|
15 januari 2007
Morgen nacontrole bij de gynaecoloog
Komt er een definitief antwoord op de
'waarom'-vraag?
Wat heeft dit antwoord voor consequenties voor een volgende zwangerschap?
Welk advies krijgen we met betrekking tot de startdatum voor de cryo's?
Morgen weten we het. Spannend!
12 januari 2007
Troostend
boekje
Van een lieve vriendin (wij boffen écht met zoveel lieve mensen om ons heen)
kreeg ik het boekje 'De echo van mijn kind - ervaringen van verlies tijdens of
kort na de zwangerschap' van Harm Wagenmakers. Ook weer in één ruk
uitgelezen.
'Wie tijdens de zwangerschap een kind verliest, weet dat dit verdriet doorgaans
in eenzaamheid gedragen wordt. Voor de buitenwereld is het verdriet om iets wat
er nooit is geweest. Voor de moeder betekent het een afscheid van haar eigen
kind.'
Lief engeltje
Al een tijdje lees ik mee op een mailinglist voor moeders die tijdens de
zwangerschap hun kindje hebben verloren. Vandaag heb ik me officieel voorgesteld
en sinds vandaag ben ik dus officieel lid van de lijst voor 'Extreme
Vroeggeboorten' van
Stichting Lieve Engeltjes.
|
An angel in the book of life
Wrote down an infant's birth
and mentioned as he closed the book
...too beautiful for earth |
11 januari 2007
Hij doet het (vandaag)
De uitzending is vandaag in ieder geval te zien op de homepage van Netwerk:
www.netwerk.tv.
10 januari 2007
Arian weer op tv...!
Er zijn steeds minder donororganen beschikbaar, in plaats van meer. En
dat kost mensenlevens. Om het cru te zeggen: omdat goede organen in de oven of
onder de grond verdwijnen, gaan jonge mensen dood. Terwijl ze anders een
prachtige kans op leven zouden hebben gehad.
Arian is één van de geluksvogels voor wie de longen wel op tijd kwamen, en
daarover vertelt hij in het programma Netwerk. Ook vriendin Kim en hond Balou
komen in beeld. (En de Pastabijbel en onze gammele rammelende fiets.)
De uitzending is helaas niet te zien op
www.uitzendinggemist.nl. Daar
komen blijkbaar alleen uitzendingen op waarvan álle items door Netwerk zelf zijn gemaakt.
Blijkbaar was het andere item aangekocht?
8 januari 2007
Medische update
Omdat het bloeden op dag 14 van mijn cyclus alleen maar meer werd en ik er
ook buikpijn bij kreeg, belde ik vanmorgen naar het ziekenhuis. Ik mocht meteen
langskomen. Een uur na mijn telefoontje zat ik in de stijgbeugels naar mijn
baarmoeder te turen op de echo. Best een triest gezicht, zo'n echo zonder
trappelend kindje om naar te kijken. Wel zagen we weer braaf een follikel
groeien.
Het kan een paar een stukje achtergebleven
placenta zijn (niet logisch, ik ben immers gecuretteerd, maar het zou tóch
kunnen) of een totaal van slag
geraakte menstruatie. Omdat de uitslagen van het echoscopisch onderzoek
geen uitsluitsel boden, krijg ik over tweeënhalve week een
hysteroscopie (kijkbuisoperatie van de
baarmoeder).
Ik hoopte zó dat we in februari al een cryo-embryo zouden mogen terugplaatsen.
Die droom is nu vervolgen, helaas. Het is gewoon niet verstandig als het zo
rommelt in de baarmoeder.
Nieuwjaarstoespraak
Van veel vrouwen die in mijn schoenen staan, weet ik dat ze het erg
moeilijk hebben met het gebrek aan erkenning van hun kind. Het doet ze pijn als
familie de verjaardag en sterfdag van hun kind niet op de verjaardagskalender
zet. Als men het kindje vergeet mee te tellen, als men er nooit over spreekt,
als men, kortom, doet alsof het kindje nooit bestaan heeft.
Gelukkig begrijpt in onze omgeving iedereen dat kleine Otto erbij hoort. Mijn
baas stond ook in zijn nieuwjaarsspeech stil bij de geboorte en het overlijden
van Otto. Wauw, dat vond ik wel heel bijzonder.
7 januari 2007
Schilderijtje van Otto
Van mijn lieve-lieve vriendin Iris kregen Arian en ik een
ongelooflijk mooi cadeau: het portretje van Otto, geschilderd door
Gea
van Eck. Ons lieve, voor altijd slapende kindje. Prematuur, piepklein,
kwetsbaar. Maar tegelijk wist ze Otto's gezichtje ook karaktervol en markant af
te beelden.
6 januari 2007
Off day
 Soms
voel ik me zó sterk... En soms ineens komt een intens verdriet over me heen. De
ene keer out of the blue, dan weer door een aanleiding. Verder zit ik nog
met een enorm gevoel van liefde voor Otto die nergens heen kan, het gevoel dat
ik uit elkaar barst als ik hem niet nu meteen tegen me aan kan houden.
Een slechte dag. Ook omdat ik pieker of het geen kwaad kan dat ik nu alweer
sinds Kerst ongesteld ben. Geen idee wat normaal is, het is mijn eerste
bevalling en eerste curettage. In het ziekenhuis zeggen ze dat het dit weekend
wel op zou moeten houden, anders moet ik maandag weer bellen.
Ik heb me er zo op verheugd dat we in februari weer zouden mogen beginnen met
een cryoterugplaatsing. Maar als mijn lichaam nog een zooitje is dan moeten we
misschien langer wachten en dat zie ik helemaal niet zitten, want de enige
gedachte waar ik echt vrolijk van word is dat we gauw weer mogen beginnen...!
Pieker-de-pieker-de-pieker-de-pieker.
De oorzaak van Otto's vroeggeboorte
De artsen hebben al wel een idee wat de oorzaak was van Otto's vroeggeboorte.
Toch was nog veel onduidelijk tijdens de eerste controle op 18 december. De
meeste uitslagen waren nog niet binnen en tot die tijd is niets 100% zeker - en
met een beetje pech daarna ook niet :-). Tot het plaatje compleet is, schrijf ik
hier nog niet over de oorzaak, ook omdat wijzelf nog duizend vragen hebben. We
hopen dat we tijdens de nacontrole op 16 januari de antwoorden krijgen.
Tv-tip
Vanavond om 19.03 uur komt op Nederland 2 het EO-programma 'Een goed begin'.
Het gaat over een jong stel wiens eerste kindje overlijdt tijdens de
zwangerschap.
Otto's voetje
2 januari 2007
Arian jarig!
Mijn lieffie is jarig: 39 alweer. Voor de meeste mensen niets bijzonders, 39
worden. Hoogstens balen ze omdat ze de veertig naderen. Wij vinden elke
verjaardag weer een wereldwonder, aangezien toen Arian als peuter
gediagnosticeerd werd met cystic fibrosis de verwachting was dat hij de
puberteit niet zou halen. Nu gaat hij richting 40! Drie jaar van de 39 leeft hij
nu met zijn donorlongen. Elke verjaardag weer beseffen we dat hij er niet meer
zou zijn geweest zonder de anonieme donor; en danken we hem of haar in stilte.
En nu we het toch hebben over de nare ziekte die CF heet. Ik heb - in één adem
en trillend van emotie - de roman 'De stoel van God' uitgelezen. Het is
een boek van kinderlongarts (én getalenteerd auteur) Paul Brand; sinds kort dus
ook mijn held. Wát een mooie, liefdevolle, integere man. Ik heb niets toe te
voegen aan de recensies die op zijn
website staan. Het boek, met daarin
hoofdpersoon Klaas van 11 die overlijdt aan CF, is het indrukwekkendste dat ik
in tijden heb gelezen. Om de doodsimpele reden dat je je bij dit verhaal niet
kunt verstoppen achter 'ach het is maar een roman'. Nee, dit gebeurt.
Elke dag weer gaan kinderen dood aan de meest wrede ziektes en blijven hun
ouders ontredderd achter. Het is niets meer en niets minder dan de
werkelijkheid.
1 januari 2007
Dankbaar
Wat een mooie kaarten krijgen we. Wat prachtig en ontroerend hoe de meeste
mensen op hun Kerst- en Nieuwjaarswens iets zeggen over Otto. Dat voelt zo goed.
En wat een lieve woorden in mijn gastenboek. Ik schiet ernstig tekort, ik heb
nog lang niet iedereen kunnen antwoorden of bedanken. Suf en niet echt
persoonlijk, maar beter dan helemaal niets, dus maar zo.
Lieve mensen die meevoelen en ons warme woorden toesturen, dank jullie wel! Weet
dat het ons erg goed doet, dat we er heel dankbaar om zijn. Jullie steun en
medeleven helpt echt. Het maakt écht verschil.
31 december 2006
Het jaar waarin we vader en moeder werden
'Beter iets te verliezen dan het nooit te hebben gehad'.
Weekendje Maastricht in een heerlijk hotel. De eerste avond
superrrrrrrlekker uit eten, op Oudejaarsavond knusjes samen in de hotelkamer.
Rust, bezinning, kaarsje voor Ottootje erbij. Natuurlijk komen ook de tranen
even.
Maar vooral kijken we vol liefde terug. Er is ons veel goeds overkomen dit jaar.
Vorig jaar deze tijd wisten we nog niet eens of een kindje van ons samen wel
mogelijk was... Als er bij Arian geen goede zaadcellen waren gevonden (bij de
ingreep in januari), was het einde oefening geweest. Arian kreeg in mei een
lintje (mijn held!); ik in juni een nieuwe baan. In juni begon ook de ICSI en
werd ik zwanger.
2006 was wel even het jaar waarin we vader en moeder werden. We hebben een
mensje gemaakt en op deze wereld gezet! We moesten ons prachtige mensje laten
gaan en dat is een verdriet, een leegte die ik me nooit eerder kon voorstellen.
Maar toch. Er is ons niet alleen iets afgenomen, ons is ook iets gegeven. En hoe
kort Otto's leven ook was, hij is ons eerste kind en we zullen hem altijd bij
ons dragen.
Ik ben geen vuurwerkliefhebber, ik weet alleen dat het bijzonder veel herrie
maakt en allemaal op elkaar lijkt. Er is ook zo'n vuurwerkding, geen idee hoe
het heet, dat alleen maar één enkele ster geeft. Je schiet het omhoog, het
verandert in een prachtige ster en dan blijft het héél lang schijnen en langzaam
bewegen tot het uit je blikveld verdwijnt. Zo'n ster zagen we vanuit onze
hotelkamer tussen alle vuurpijlen en mortieren. Het maakte geen geluid en viel
niet uiteen in nog meer sterren. Het was alleen maar mooi en bewoog in onze
richting. Stralend. Eén enkele ster tussen al het vuurwerkgeweld. Mijn
sterretje. Weet dat ik bij je ben.
30 december 2006
Een andere 'mama pluis'
Om het verhaaltje over kleine pluis waar ik mijn zwangerschap mee begon (zie
eerste helft)
mooi af te sluiten, heb ik een paar regels uit ons boekje 'Kleine Pluis' van Dick Bruna
opgezocht, die ook nu nog toepasselijk zijn. Terwijl ik internet afzocht naar een
plaatje, stuitte ik op een site over een andere Pluis... Au, dat deed wel even zeer
zeg. Een
weblog van een papa en mama die ook hun eerste
kindje krijgen. Ook deze papa en mama noemen hun ongeboren kindje Pluis.
En alsof de duvel ermee speelt: ook zij zijn in maart uitgerekend! Bijna 30
weken zwanger nu, net als ik zou zijn.
De wereld is vol van zulke pijntjes. Ontlopen heeft geen zin. Je kunt niet
voorkomen dat je met pijn wordt geconfronteerd. Je kunt er wel voor zorgen dat
je er zo goed mogelijk mee leert omgaan. Mijn manier? Ik schijf het hier op, dat
helpt. En verder verman ik mijzelf en denk: 'Ik gun het ze, het is mooi. Het
is mooi dat het in 99% van de gevallen een zwangerschap wel goed afloopt! Ook
voor ons is dat een mooie belofte voor een tweede zwangerschap.'
29 december 2006
Dappere moeder
Via de fora van
www.ivf-site.nl ken ik Marièlle. Haar dochtertje Lotte
overleed een jaar geleden in de 22e week van de zwangerschap. Marièlle houdt
zelf een
weblog bij over haar cryopogingen om
weer zwanger te worden en heeft ook een website over haar kleine lieve meisje
Lotte.
Op die site las ik iets heel moois. Het is
'de verlanglijst van de rouwende',
een tekst die op veel plaatsen op internet te vinden is en door Marièlle en haar
man hier en daar is aangepast. Herkenning! Heel veel is ook op mij van
toepassing. De mooiste zin vind ik deze: 'Ik
heb best wel eens afleiding nodig en wil graag horen hoe het met jou is; maar ik
wil ook graag dat jij weet hoe het met mij is. Het zou kunnen, dat ik bedroefd
ben en misschien ga huilen, maar ik zou willen, dat je me over mijn kind laat
praten. Het is elke dag mijn favoriete onderwerp.'
26 december 2006
Top 3
Kerst 2006. Heel anders dan we dachten, maar toch goed te doen, een enkele
huilbui daargelaten. De drie hoogtepunten op een rij.
1.
Dat mijn lieve zus ook een kerstcadeautje voor Otto onder de boom had gezet. Zo
ontroerend. Zo lief. Het was een beertje (voorste beertje op de linkerfoto),
uitgezocht door neefje Sam.
2.
De film van de Gran Canariareis die we keken met Arians familie. Ik moest
natuurlijk wel een paar keer slikken toen mijn zwangere buik in beeld kwam, maar
toch was ik blij met de film. Het is het onomstotelijke bewijs dat het geen
mooie droom was met een ongelukkige afloop, maar werkelijkheid. Hoeveel pijn het
nu ook doet, ik had mijn zwangerschap voor geen goud willen missen.
3.
Het feestje op Eerste Kerstdag. Dresscode: thuispak (Arian 'n zwarte, ik 'n
paarse joggingbroek). We dronken een glas heel erg lekkere rode wijn. En daarna
nog één en nog één. Toen de fles leeg was, ontdekten we dat we ook nog
dessertwijn en wodka hadden. We voelden ons net een verliefd stel in een
hotelletje in Parijs en zeiden tegen elkaar: 'Zolang we dit gevoel hebben
samen, komt het wel goed met ons.' Van dit feestje hebben we geen foto, en
als we die zouden hebben, zou hij waarschijnlijk niet geschikt zijn voor
publicatie...
Ontzwangerd?
O ja, op Tweede Kerstdag werd ik ongesteld. Vierenhalve week na de bevalling en
een week nadat het nabloeden is gestopt.
25 december 2006 - Eerste Kerstdag
Begraafplaats
Op Kerstavond, op dat mooie tijdstip waarop de dag overgaat in de schemering en
je weet dat spoedig de eerste sterren aan de hemel verschijnen, waren Arian en
ik met mijn moeder bij Otto. Om de vele bloemen van de begrafenis op te ruimen
en twee kaarsjes aan te steken. En vooral om er gewoon even te zijn.
Lichtpuntje voor het nieuwe jaar
In 2007 willen we weer proberen zwanger te worden. Natuurlijk zal een volgende
zwangerschap emotioneel beladen zijn en ik geloof niet dat ik ooit nog een
onbezorgde zwangere zal zijn. Maar dat word ik ook niet als we langer wachten.
En natuurlijk zal een broertje of zusje nooit Otto's plaats innemen. Lieve-lieve
Otto zal altijd ons eerste kindje blijven. Maar juist omdat we nu hebben ervaren
hoe oneindig veel liefde je kunt voelen voor je kind, is het verlangen sterker
dan ooit.
Gelukkig hoeven we niet opnieuw op de wachtlijst. We hebben bij het UMCU
nagevraagd hoe lang het duurt voordat een zwangerschap medisch gezien
verantwoord is. Dat is al best snel. Vermoedelijk word ik zo'n zes weken na de
bevalling weer ongesteld. De daaropvolgende menstruatie kunnen we in principe
beginnen (mits ik dan alweer een regelmatige cyclus heb). Dat kan dus al in
februari zijn.
We hopen dat we tegen die tijd ook wat meer weten over de oorzaak van Otto's
vroeggeboorte. Hopelijk krijgen we de uitkomst van de onderzoeken tijdens de
nacontrole door de gynaecoloog op 16 januari. (Wat is er onderzocht? Heel veel!
Bloed, cervixslijm, navelstrengbloed, vruchtwater, placenta, chromosomen, en er
is obductie gepleegd.)
We gaan in eerste instantie beginnen met cryopogingen. Cryohoe?
Cryo-embryo's
zijn ingevroren embryootjes. Daarvan hebben we er drie. Bij onze
ICSI-behandeling in juni zijn namelijk vijf embryo's ontstaan. Eén ervan is toen
meteen teruggeplaatst en die groeide uit tot Otto. Van de vier andere waren er
drie van zeer goede kwaliteit (topembryo's) en die hebben ze ingevroren.
In een cryopoging wordt één van deze cryo-embryo's ontdooid (altijd spannend of
het ontdooien goed gaat) en in mijn eigen cyclus in mijn baarmoeder
teruggeplaatst. En dan beginnen de twee weken van afwachten of ze zijn
ingenesteld. Die wachtweken zijn vrij behoorlijk zenuwslopend, herinner ik me
nog!
24 december 2006
Kaarsje voor onze lieve kleine Otto
23 december 2006
Kerst 2006 van start
Kerst 2006. Hij wordt heel anders dan we dachten, maar we zien er niet echt
tegenop. Laat maar komen. Lekker eten, wijntje (mag weer...) en veel bezoekjes
van en naar lieve vrienden en familie. Het spits wordt afgebeten door Kim (ook
zielig want ze verloor haar man aan CF) en haar hondje Balou (ook zielig, want
ze is een
Bosnische zwerfhond). Maar gelukkig kunnen we
ook nog gewoon lachen.
22 december 2006
Vier weken later
Het is vier weken geleden dat Otto geboren is... Geen idee of ik moet
zeggen 'al' vier weken of 'pas' vier weken. Het is allebei.
Wel ben ik nog wel elke dag verbaasd dat het alweer bijna Kerst is. De aarde is
toch gestopt met draaien op 24 november, hoe kunnen we dan toch ineens in
december zitten?
Tip
Vandaag kreeg ik een heel goede tip van iemand. 'Gewoon niet aan
denken'. Stom, dat ik daar zelf niet op ben gekomen! :-)
21 december 2006
Overal buiken
Op mijn werk zijn drie zwangeren, in de vriendenkring één en op
straat wemelt het ervan. Meestal kan ik er heel goed tegen. Dan lukt het om een
knop om te zetten en te bedenken dat juist heel hoopgevend is om te zien dat het
ook goed kan gaan. Ik probeer die buiken te zien als een soort belofte voor mijn
toekomst. 'Mijn tijd komt wel weer' denk ik dan. Soms lukt het niet hoor,
dan komt zo'n buik onwijs bij me binnen en voel ik een bittere pijn.
Mijn boek der boeken (Stille Baby's) schrijft dit: 'Veel ouders hebben af ten
toe een vorm van 'gezonde' jaloezie, omdat het een normale en begrijpelijke
reactie is. Men misgunt die ander de zwangerschap of de baby niet, maar men had
zo dolgraag ook die vreugde gekend. Eigenlijk is het jaloeziegevoel een uiting
van diepe pijn, van het nóg meer missen van de baby die men zo graag had gewild.
(...) Het is een menselijke reactie die, wanneer men haar gewoon erkent en niet
onderdrukt, snel weer zal verdwijnen.'
18 december 2006
Geboortekaartje
Nee, ik ga echt niet huilen bij geboortekaartjes van andere kinderen, heus niet.
Ik kan daar best tegen.
Vandaag krijgen we de eerste in de bus.
Het is ook een jongetje.
En natuurlijk moet ik meteen verschrikkelijk huilen.
Mondje van Otto
Ik vind alles aan onze Otto onnoemelijk lief en mooi. In de vijf dagen
voorafgaand aan de begrafenis hebben we hem urenlang bewonderd. We bléven maar
kijken. Zo fijn, zo gaaf, zo perfect. Nu kan dat niet meer. Wel kan ik eindeloos
kijken naar de foto's. Ik ben zó blij dat we ze hebben.
Het ziekenhuis zorgde voor een digitale camera en een wegwerpcamera en ook de
medisch fotograaf maakte foto's voor ons. Diezelfde avond heeft Arian onze eigen
camera thuis gehaald. Daarmee maakten we elke dag tientallen foto's. Ze zijn nu
van onschatbare waarde voor ons.
Het aller-allerliefste aan Otto vind ik de trekjes om zijn mond en kin. Otto
lijkt op zijn papa. Hij heeft Arians mond en kinnetje en kuiltje in zijn
kinnetje.
16 december 2006
Afscheid van verloskundige
De afgelopen weken kwam de verloskundige regelmatig op bezoek voor mijn
controles. Vandaag kwam ze voor het laatst.
We spraken alles nog een keer door. Hoe ze die ochtend bij ons kwam en
constateerde dat ik niet alleen hevige weeën had, maar ook ontsluiting, en dat
ze bij inwendig onderzoek de vochtblaas al buiten de baarmoeder kon voelen. Als
ik dit hoor, ben ik nog steeds verbaasd hoe dit kan. Hoe kan het dat ik die hele
nacht gewoon heb geslapen? Zelfs die keren dat ik wakker werd voelde ik niets
meer dan een gespannen gevoel in mijn buik. Hoe kun je ontsluitingsweeën nou
niet voelen???
Het was een prettig gesprek, en tevens ons afscheid. Bij een volgende
zwangerschap zal ik hoe dan ook onder controle van een gynaecoloog komen.
|
15 december 2006
Veel te vroeg, veel te klein |
|
|
|
 |
|
Rumaisa,
een Amerikaans meisje. Zij is de kleinste baby ooit die levend het
ziekenhuis verliet (243 gram bij geboorte, zwangerschapsduur 25 weken en
6 dagen) |
Mijn schoonzusje
vertelde dat een vriendin van haar in het buitenland beviel van een kindje na
een zwangerschap van 24 weken. Maar vijf dagen langer dan mijn zwangerschap. Dat
kindje is nu een vrolijk dreumesje van anderhalf...
In 2001 waren er maar liefst 16.000 levend vroeggeborenen (geboren na minder dan
37 weken zwangerschap), aldus het
RIVM Nationaal Kompas Volksgezondheid. Dit is
8% van alle levend geborenen. Er waren 2.200 zeer vroeg geborenen (geboren voor
de 32e week van de zwangerschap).
De Nederlandse beroepsgroep van neonatologen buigt zich al lange tijd over de
vraag hoe te handelen bij extreem prematuren. Medisch-ethische dilemma’s doen
zich voor aan de grens van levensvatbaarheid. Waar ligt de grens van
levensvatbaarheid? De Wereldgezondheidsorganisatie hanteert 22 weken voor de
statistieken en in de meeste landen geldt deze grens voor de geboorteaangifte.
De biologische grens ligt
rond 23-24 weken, omdat zich dan functionele longzakjes gaan ontwikkelen en de
huid
haar beschermende barrièrefunctie krijgt. Betekent dit nu dat vanaf die grens
altijd
behandeld moet worden? Het antwoord van de Nederlandse kinderartsen
hierop is nee. Ook het WKZ (waar ze een Neonatale Intensive Care Unit hebben)
zei niets te doen bij 23 weken. Waarom is men hier zo terughoudend, terwijl een
Italiaanse of Engelse kinderarts Otto direct aan de beademing had gezet om hem
in leven te houden?
Het heeft met de kleine kans op overleving en de ongunstige follow-up gegevens
bij extreme vroeggeboorte te maken. 'Van de kinderen in Engeland die bij 23
weken levend werden geboren overleefde 11%. Van hen vertoonde 55% op de leeftijd
van 2,5 jaar reeds ontwikkelingsstoornissen. De helft daarvan was zo ernstig dat
het kind steeds afhankelijk zou blijven van hulp van anderen en dat betrof
vooral mentale retardatie, blindheid en meervoudige handicaps. (...) In
Nederland werd de overleving van alle 756 in 1995 geboren kinderen van 22-26
weken onderzocht. De overleving bedroeg 1% van alle geboorten bij 23 en 24
weken, 16% bij 25 weken en 32% bij 26 weken. In Nederland overlijden meer
extreem vroeg geborenen op de verloskamer of niet lang na de geboorte dan in
Engeland. Er worden in Nederland dan ook minder van dergelijke kinderen voor
daadwerkelijke behandeling opgenomen op een Neonatale Intensive Care Unit
(NICU).'
Dr. L.A.A. Kollée, Academische kindergeneeskunde: eenheid
in verscheidenheid
'Monique Rijken heeft in een recente publicatie in het toonaangevende
tijdschrift Pediatrics laten zien dat op de leeftijd van 2 jaar maar 8% van de
kinderen met een zwangerschapsduur van 23-24 weken zonder handicap overleeft,
tegen 36% bij 25 weken, 65% bij 26 weken en 82% bij een zwangerschapsduur van 27
tot 32 weken.'
Prof. dr. F.J. Walther, Op zoek naar de Heilige Graal in
de Neonatologie
Arian en ik wisten dat in Nederland terughoudend wordt gehandeld bij kinderen
die geboren worden na een zwangerschapsduur van 23 weken. Daarom waren we ook
niet verbaasd toen we hoorden dat we niet op een ziekenhuis met een NICU zouden
worden opgenomen. Er hoefde niets te worden besloten, geen keuze te worden
gemaakt of men Otto moest proberen te redden (met alle onzekerheden van dien) of
niet. Er viel gewoon niets te kiezen.
Het heeft geen zin om te vergelijken met andere landen waar kindjes vanaf 22
weken in couveuses worden gelegd. We weten niet of het makkelijker of moeilijker
te accepteren zou zijn geweest als Otto eerst wekenlang aan de beademing had
gelegen en daarna was overleden. We hebben heel veel respect voor de Nederlandse
handelwijze en vertrouwen erop dat de gynaecologen en kinderartsen met de
grootste zorgvuldigheid en respect voor het leven tot hun overtuigingen zijn
gekomen.
14 december 2006
De langstlevende ontvanger van donorlongen
In het programma van Henk Westbroek vertelt
Arian onverschrokken dat de helft van de mensen
met donorlongen overlijdt in de eerste acht jaar na de transplantatie. Dat is
natuurlijk best shocking.
Voordat hij geopereerd werd, wisten we dat maar liefst een kwart van de
longgetransplanteerden het eerste jaar na de transplantatie niet overleeft. Een
potje Russisch roulette* klinkt aanlokkelijker... Daarom is het ook niet een
ingreep die je zomaar doet. Je doet het alleen als je weet dat je zonder die
ingreep zéker binnen het jaar dood bent.
Heftige cijfers. Gelukkig is het ook zo, dat als iemand zonder al te grote
problemen het eerste jaar door is, de vooruitzichten steeds beter worden. De
helft die na acht jaar nog in leven is, kan nog wel eens heel lang in leven
blijven. De eerste drie CF-patiënten die in 1989 getransplanteerd zijn leven nog
alle drie! Met Arian gaat het heel goed. Wij hebben er vertrouwen in dat Arian
op een dag in medische boeken wordt vermeld als langstlevende ontvanger van
donorlongen.
Maar natuurlijk ben ik ook wel eens gewoon bang dat ik hem verlies. Zeker nu, nu
ik mijn kleine Otto ben verloren, en besef hoe makkelijk het is om kwijt te
raken wat je zo dierbaar is.
*
Russisch roulette is een gokspel met als inzet het leven van de
deelnemers. Een revolver wordt geladen met één kogel waarna de
cilinder een zetje krijgt (als een rad van fortuin) zodat niet
bekend is waar de kogel zich bevindt. Vervolgens zet iedereen
bij toerbeurt het pistool tegen het hoofd en haalt de trekker
over. Degene die de kogel door het hoofd krijgt is de verliezer.
Nazorg
Vandaag sprak ik de maatschappelijk
werker ik het Sint Antonius Ziekenhuis. Ik vond het erg fijn om te praten met
iemand die ervaring heeft met deze problematiek. Hij zei dat rouwen om een kind
dat je nooit hebt leren kennen extra lastig is. Het is ongrijpbaar. Het is een
situatie waar je weinig houvast voor hebt, waarin je op weinig ervaringen kunt
terugvallen. Je moet elke dag maar weer opnieuw uitvinden hoe je ermee omgaat.
Wat hij ook zei is dit:
'Het gaat nooit helemaal weg. Als je een vrouw van 75 vraagt wat de dingen
zijn die haar het meest geraakt hebben in haar leven, dan noemt ze als eerste
haar kind dat overleed rond de geboorte. Dit verdriet zit er en zal altijd
blijven zitten, na al die jaren nog.'
En ik zal op elk moment in mijn leven weten hoe oud Otto zou zijn geweest
als hij nog geleefd had.
13 december 2006
Arian op tv in 'Westbroek zoekt tweedehands Utrecht'
Op 5
oktober, in vrolijker tijden, hebben wij meegewerkt aan de opnames
van het programma van Henk Westbroek voor RTV Utrecht. De uitzending wordt
vanavond elk uur uitgezonden. Voor iedereen die niet in provincie Utrecht woont:
de komende week is het
programma nog te bekijken op internet.
'Arian Visser kreeg een tweedehands cadeau waardoor zijn leven een heel andere
wending kreeg. Waar hij eerst door zijn ziekte nauwelijks boodschappen kon doen,
laat staan werken, hoopt hij nu met zijn vrouw een gezin te kunnen stichten.'
Tja, in oktober konden we ook niet weten hoe het zou aflopen. Maar ook al is
die vrolijke zwangere buik waarmee ik even in beeld ben (ongeveer 1
milliseconde) er niet meer, de aankondiging klopt nog steeds. We hebben nog
steeds onze hoop op een gezin niet verloren.
11 december 2006
Hallo gewone leven dat ook gewoon maar doorgaat
'Soms hebben vrouwen de neiging om snel weer aan het werk te gaan om het lege
huis te ontvluchten. Anderen zien ertegenop om geconfronteerd te worden met het
gewone leven en met de collega's die hen als zwangere vrouw hebben meegemaakt',
staat te lezen in mijn boek Stille baby's. Klopt, ik heb zelfs allebei de
neigingen. Aan de ene kant wil ik weer een normaal leven, mét werk. Aan de
andere kant vind ik het bizar om het gewone leven weer op te pakken alsof alles
weer gewoon is... Terwijl voor mij niets meer is zoals het was.
'Het is niet ongebruikelijk om in deze situatie de normale zwangerschap- en
bevallingsverlof op te nemen. Het is aan te bevelen om, als je eraan toe bent,
weer aan het werk te gaan op therapeutische basis.'
Het bevallingsverlofverhaal blijkt alleen vanaf 24 weken te gelden. Maar dat
maakt mij niets uit, ik zou toch niet drie maanden thuis willen zitten. Veel
liever begin ik rustig weer, in mijn eigen tempo en op geleide van mijn
draagkracht, aan mijn werkzaamheden. Zo combineer ik de mijn beide behoeftes: de
behoefte aan tijd en rust om alles te verwerken, en de behoefte om afleiding te
hebben en me weer nuttig te maken. Bovendien heb ik nogal leuk werk. Gelukkig
heeft iedereen er begrip voor dat ik voorlopig op therapeutische basis ga
werken.
Vandaag ging ik voor het eerst weer naar kantoor. Koffiedrinken en een beetje
bijpraten. Het moeilijkst vond ik het om de mensen tegen te komen die ik niet
persoonlijk ken, maar alleen van gezicht. De mensen die je tegenkomt bij het
koffieapparaat, zeg maar. Voor mijn gevoel denkt iedereen: 'Hé, zij was toch
zwanger? Waar is die buik?'
Mijn directe collega's weten gelukkig alles, dat scheelt zo veel. Het was fijn
om ze weer te zien. Een dikke zoen voor jullie. Wat bof ik toch met zulke lieve,
toegewijde, begripvolle collega's.
Kaarsjesavond
Gisterenavond was een bijzondere avond (kwam ik vanmiddag achter).
Ieder jaar op de tweede zondag in december is het namelijk Worldwide Candle
Lighting avond. Mensen in de hele wereld zetten om 19.00 uur brandende
kaarsen voor hun raam om hun gestorven kinderen te gedenken. 'Opdat hun licht
voor altijd zal stralen.' Zo worden de kaarsen in de ene na de andere
tijdzone telkens een uur na elkaar aangestoken, zodat een golf van licht de hele
wereld overspoelt. Mooi hè? Ook wij hadden kaarsjes aan gisterenavond. Alleen
hadden we geen idee dat het kaarsjesavond was en hadden we de gordijnen dicht.
Onze bijdrage aan de golf van licht was dus helaas wat summier.
|
Lotgenoten |
 |
1% van alle
zwangerschappen loopt mis. Dat is best heel veel. Er zijn dus heel veel
ouders die mee hebben gemaakt wat wij meemaken. Het is fijn om per
e-mail of internetforum contact te hebben met elkaar. Eén van de moeders
heeft een heel lief plaatje voor Otto gemaakt. 'Ooit zien we elkaar
weer', staat er op.
|
|
Ik ben nooit zo goed in bedenken over hoe het na de dood zal zijn, ben
veel te aards voor dat soort dingen. Maar nu heb ik momenten waarop ik
al mijn nuchterheid kwijt raak. Ik weet niets meer zeker, ik hoop alleen
maar dat het waar is. Dat ik ooit mijn kleine Otto weer in mijn armen
kan sluiten. |
Boeken
Een week geleden bracht ik mijn stapel boeken over zwangerschap terug
naar de bieb en reserveerde ik in plaats daarvan een paar andere titels. Het
lezen en schrijven over dit onderwerp is mijn manier om er mee om te gaan.
Hieronder de boeken die ik nu in huis heb over het onderwerp. Het lijstje wordt
vast nog langer.
Stille baby's - rouwverwerking bij doodgeboorte &
zwangerschapsafbreking, Christine Geerinck-Vercammen
Hét boek. Dit boek behandelt deskundig en zorgvuldig alle aspecten van het
verlies: de verwerking, de medische en wettelijke aspecten. Je kunt goed merken
dat de auteur jarenlange ervaring heeft als maatschappelijk werker op de
afdeling verloskunde aan het LUMC.
In stilte geboren - een boekje voor ouders van wie het kindje rondom
de geboorte is overleden, Louise van Gemert
Een moeder die het zelf heeft meegemaakt, behandelt alle
belangrijke aspecten kort en in eenvoudige taal en geeft tips. Hier en daar een
citaat, zoals deze: 'We moeten het land van rouw bewerken, er doorheen ploegen
en daarna weer bebouwen met hoop' (Ferko Öry)
Met lege handen - vrouwen over het verlies van hun baby in de zwangerschap
of rond de bevalling, Marianne Cuisinier & Hettie Janssen
Een boek over de verwerking en beleving van vrouwen, gebaseerd op vier
onderzoeken van het UMC Nijmegen naar de verwerking van zwangerschapsverlies.
Veel verhalen, citaten en feiten.
Als je zwangerschap misloopt, Martha van Buuren & Wiebe Braam
Ervaringen van vrouwen bij wie een gewenste zwangerschap in de eerste 24 weken
misliep.
Hoewel de meeste verhalen over miskramen gaan (dus het verlies in de eerste 16
weken van de zwangerschap) zijn alle beschreven gevoelens heel herkenbaar.
We hadden haar Anna willen noemen - dagboek van een miskraam, Ida de Vries
De titel is een beetje onhandig, want het gaat niet over een miskraam. Anna
overleed in de baarmoeder na een zwangerschap van zes maanden (intra uteriene
vruchtdood). De schrijfster vertelt gedetailleerd en eerlijk haar verhaal.
Geen wiegje, geen luiers - de rouw over het onzichtbare kind, Karin van den
Boogaard
De verhalen van moeders en hulpverleners over zwangerschapsafbreking, als
gebleken is dat het kind ernstige, soms niet met het leven verenigbare
aandoeningen heeft. Heel andere situaties, maar met precies dezelfde pijn,
leegte en verlies.
10 december 2006
Tekkel huilt ook
Het kamertje dat we voor Pluisje hadden bedacht, is nu nog een
was-logeer-rommelhok. Volgend weekend zouden we met Arians broer en schoonzus de
kamer opknappen. Houten vloertje erin, muren witten, behangetje op één van de
muren. Het zou een superlief kamertje worden, met veel stippen en ruitjes en
warme tinten (rood). Pluisje zou weten dat hij welkom is.
We hebben bedacht dat we in ieder geval de muren gaan witten en het vloertje
gaan leggen. Anders staan de houten vloerdelen maar zo in de weg te staan.
Vandaag gingen we ook de zolder weer even op. Je kunt er nu je kont niet keren.
Het is lastig navigeren tussen het ledikantje, het wiegje, de box, de commode,
alle kleertjes, de maxi cosi en de kinderwagen. Van borstkolf tot sterilisator,
van kruikje tot slabbetje, we hebben alles in huis. Alle spulletjes stonden
klaar voor kleine Otto. De kleertjes had ik al zorgvuldig gesorteerd. Het voelde
mistroostig om in deze tassen te kijken vandaag. Een tas vol sokjes ziet er
verdrietig uit in de wetenschap dat de voetjes waar ze omheen horen er niet meer
zijn.
Uit één van de tassen die Arian pakte, stak het hoofd van een rode tekkel. Het
pluchen beest met zijn droeve hondenblik kochten we een week voor Otto's
geboorte. Tekkel mist zijn kleine baasje ook.
9 december 2006
Ontzwangeren
Laatst vroeg een mailvriendin (pas bevallen, ook een
ICSI-zwangerschap) hoe het lichamelijk met me gaat. Ik antwoordde dat ik goed
opknap, immers, ik hoef minder lang te herstellen dan een kraamvrouw na een
voldragen zwangerschap. Mijn baarmoeder was nog niet zo groot, en ik ben ook
niet ingescheurd en gehecht. Ook heb ik iets rustigere nachten dan een gewone
kraamvrouw en geef ik natuurlijk geen borstvoeding. 'Allemaal zaken die maken
dat ik redelijk snel herstel', schreef ik. 'Maar wat zou ik veel geven
voor een paar doorwaakte nachten met een lief huilend kindje en het mogen geven
van borstvoeding. Wat zou ik er veel voor geven als Otto zo groot had mogen
worden dat ik flink was ingescheurd bij de bevalling.'
Mijn buik is een puddinkje, maar dat vind ik niet erg. Je mag best nog een
beetje zien dat ik een kindje heb gedragen. Een andere stille getuige is de
streep (linea negra) die tijdens de zwangerschap verschijnt tussen
schaamstreek en navel en pas maanden na de bevalling verdwijnt.
Omdat ik veel bloed heb verloren slik ik ijzerpillen. Mijn hemoglobinegehalte
ligt net boven de 5, normaal voor vrouwen is 7,5-10. Door de bloedarmoede ben ik
nog wat duizelig. Bleekjes ook, maar dat ben ik altijd. Moe ook, maar dat zal
ook wel door alle emoties komen. Verwerken is hard werken.
Het is normaal om na de bevalling te vloeien. Dat wordt wel steeds minder. Na
een week of twee is het geen bloed meer, maar wondvocht. Zo'n 6-8 weken na de
bevalling kan ik mijn eerste menstruatie weer verwachten. De pillen (Dostinex)
die ik heb gekregen om de borstvoeding tegen te houden doen hun werk goed; ik
heb geen last van stuwing of toeschietreflexen. Fijn dat deze pillen bestaan.
O ja, Arian en ik zijn ook nog gewoon verkouden (en niet zo'n beetje ook). Maar
volgens mij is op dit moment heel Nederland verkouden.
7 december 2006
Column 'Twintig weken en nog steeds niet te geloven'
Mijn laatste
column staat in de Freya Magazine, het blad van de
patiëntenvereniging voor vruchtbaarheidsproblematiek. Een blije zwangere column,
met blije zwangere foto... Snif. Een dag na Otto's geboorte gaf ik aan de
redactie door dat mijn kindje geboren en overleden is. Maar toen lag het blad al
bij de drukker. We hebben nog overwogen een inlegvel te drukken met het
verdrietige nieuws, maar uiteindelijk besloot ik dat ze de moeite en de kosten
moesten sparen. Ik schrijf voor het volgende nummer wel een stukje over hoe het
is afgelopen. Tegen die tijd is misschien ook iets bekend over de oorzaak.
6 december 2006
Trots
Toen de klinisch verloskundige die de
bevalling heeft begeleid afscheid van mij nam, zei ze zachtjes 'Ik heb je nog
helemaal niet gefeliciteerd met de geboorte van je zoon.' Dat was het mooiste
wat ze kon zeggen. Want ook al was het een extreme vroeggeboorte en was ons
kindje overleden, dat veranderde niets aan het feit dat ik een kraamvrouw was
die net was bevallen.
En zoals alle pas bevallen vrouwen was ik trots op ons kind. Vlak na de
bevalling voelde ik zelfs even geen verdriet, alleen maar bewondering voor dat
prachtige wezentje. De endorfine die bij de bevalling was vrijgekomen, werkte
als een soort drug. Endorfinen zijn lichaamseigen morfines. Ze werken in de
eerste plaats pijnonderdrukkend, maar zorgen ook voor een gevoel van geluk of
euforie. Op de foto's zie ik dat goed. Ik heb op die eerste foto's een
verliefde, wezenloze, bijna gelukzalige blik in mijn ogen.
5 december 2006
'Jullie grote wonder was voor de wereld nog te klein'
Wat leven mensen toch mee, zo lief. Soms hoor je dat mensen zich na zo'n verlies
onbegrepen en eenzaam voelen. Wij voelen ons juist aan alle kanten omringd met
begrip en warmte.
Zelf ben ik nooit in staat om een echt passend cadeautje uit te zoeken. Dus
wordt het meestal iets 'wat altijd van pas komt'. Sommige mensen slagen er juist
wel in om mooie symbolische cadeaus te sturen. Zo kregen we van een lieve
collega bloembolletjes (sterhyacintjes), die we nu kunnen planten en die elk
jaar rond Otto's geplande geboortedatum voor ons zullen bloeien. Mooi hè? Arians
zus verraste ons met een verwenpakket 'om de winter door te komen'.
Esmée, een CF- en transplantatielotgenootje van
Arian, heeft in mijn gastenboek een mooi gedichtje geschreven. 'Onbezorgd,
warm en veilig heeft hij een leven mogen kennen in Kata's buik, dat is zijn
zegen. In jouw buik Kata voelde hij zich ontluiken tot een onmisbaar deel van
alles wat leeft', schrijft ze. Dat is een mooie gedachte. Otto heeft het
fijn gehad bij mij. Ik hoop maar dat hij niets heeft gemerkt van wat hem is
overkomen, dat hij sliep toen hij uit zijn veilige plekje weg moest. En dat als
hij al iets voelde, dat niets anders was dan onze oneindige liefde.
4 december 2006
Ochtendje poli longtransplantatie
Omdat ik deze week nog niet werk, ging ik
vanmorgen met Arian mee naar de poli longtransplantatie van het UMC Utrecht. Hij
heeft op zo'n ochtend een aantal controles achter elkaar: bloedonderzoek, een
gesprekje met de longarts en de nurse practitioner, röntgenfoto en
longfunctieonderzoek. Alles was goed. Geen afstotingsverschijnselen, geen gekke
infecties, geen al te heftige bijwerkingen van zijn medicijnen. Het blijft een
groot, geweldig wonder. Het feit dat hij alle complicaties rond zijn
longtransplantatie in 2004 heeft overleefd en
nu zo'n mooi leven heeft dankzij de donorlongen, is een geschenk waarbij we nog
dagelijks stilstaan. Wat hebben we toen toch een geluk gehad.
3 december 2006
De golven van verdriet
Een herkenbaar citaat uit mijn boek 'Stille baby's':
'Verdriet komt in golven, dat zul je zeker de eerste tijd merken. Als zo'n
golf erg hoog is, kan de pijn als het ware ondraaglijk zijn. Het enige wat helpt
is deze golven van intensief verdriet over je heen te laten komen, zelfs al ben
je bang erin te verdrinken. En er zijn rustiger momenten. Uren die voorbijgaan
zonder dat je uitgesproken met de herinnering aan de baby bezig bent geweest.'
2 december 2006
Een echt kindje
Op de dag van de begrafenis kwam de nieuwsbrief van Baby op Komst:
'Je bent nu 24 weken zwanger. De baby is nu volop in beweging. Hij heeft nog
alle ruimte om rond te springen en je kan hem overal in je buik voelen. (...) Er
is nog geen onderhuids vet opgebouwd, maar dat begint nu te komen. De periode
die nu komt zal de baby gebruiken om uiteindelijk dat lekkere dikke baby'tje te
worden straks bij de geboorte.'
Ik logde meteen in om mijn gegevens te wijzigen en vulde in dat mijn kindje
inmiddels geboren is, maar na de geboorte meteen is overleden. Blijkbaar kwam
alleen het eerste deel door... Want vrijdag kreeg ik weer een andere
nieuwsbrief:
'Vandaag is waarschijnlijk de eerste dag dat je zonder kraamhulp bent. (...)
Moederschap is een rol waar je in moet groeien. Langzaam maar zeker merk je dat
je steeds meer dingen aankan. Maar voorlopig ben je nog niet zover. Verwacht dit
ook niet en probeer alleen maar te genieten van je baby.'
Euh. Ja. Dan maar even op een andere manier afmelden. Ergens op de site kun je
aanklikken dat je zwangerschap is misgelopen. Dan doe ik dat maar. Prompt komt
weer een bericht:
'We hebben je afmelding ontvangen in verband met je miskraam. Vanaf nu zul je
geen nieuwsbrieven of andere berichten meer van ons ontvangen.
Ik wens je heel veel sterkte met de verwerking van
je miskraam. Op de site kun je heel veel informatie vinden over de verwerking en
andere praktische tips om je miskraam te verwerken en om te gaan met opmerkingen
van de omgeving e.d.'
Fijn hoor, die tips. MAAR HET WAS GEEN MISKRAAM!!!
Nog even de definities op een rij, speciaal voor de redactie van Baby Op Komst:
Miskraam of spontane abortus: het verlies van de vrucht vóór de 16e
zwangerschapsweek
Extreme vroeggeboorte: geboorte met een zwangerschapsduur van 16 tot 24
weken
Vroeggeboorte: geboorte met een zwangerschapsduur van 24 tot 37 weken
Doodgeboorte: de geboorte van een kind dat is overleden tijdens de
zwangerschap (intra-uteriene vruchtdood) of rond de bevalling (Bron: Stille
baby's, Geerinck-Vercammen, 2000)
Ik vind het niet erg hoor, om aan mijn zwangerschap herinnerd te worden. Het was
de gelukkigste tijd van mijn leven. Ik heb genoten van elke dag, elke minuut dat
ik Pluisje-Ottootje in mijn buik wist. En ik denk dat hij het ook heel fijn had
bij mij.
Maar ik vind het wel erg als mensen niet beseffen dat het een echt prachtig,
dierbaar kindje is dat dood is gegaan. Het was geen klompje cellen maar een
perfect lief jongetje. We zijn zo trots op hem. Sommige mensen zullen zich
afvragen waarom we geen foto plaatsen. Dat is een kwestie van gevoel. Want
hoewel Otto niet al te gehavend was, was hij natuurlijk wel dood op het moment
dat we de eerste foto's maakten. En dat is toch een heel erg verdrietig gezicht,
zo'n mooi baby'tje dat niet meer leeft.
Maar ik kan hem wel even beschrijven. Toen hij geboren werd, was hij erg rood.
Van al het bloed, omdat bevallingen nou eenmaal bloederig zijn, maar ook omdat
zijn huidje nog zo dun was. Je kon de bloeduitstortingen ten gevolge van de
bevalling (vooral op zijn kleine billetjes) goed zien. Otto lag trouwens in een
volkomen stuit (dat is normaal bij 23 weken) wat betekent dat zijn beentjes het
eerst kwamen.
Een dag later was het rode weggetrokken. Hij had zelfs wat blosjes op zijn
wangen. Ook had hij hier en daar een veegje opgedroogd bloed, omdat de
verpleging niet al te hard durft te boenen bij zo'n kleintje met nog zo'n teer
huidje. Als je heel goed keek, kon je de fijne donshaartjes (lanugo) zien. Op
zijn wenkbrauwen en wimpertjes had hij een beetje huidsmeer. Zijn navelstreng
was afgebonden met een navelklemmetje, net als bij gewone baby's. Hij had
fijngevormde lippen en een klein kuiltje in zijn kin. Zijn ogen zaten dicht (dat
is ook normaal bij deze zwangerschapsduur) en waren een beetje opgezwollen, een
beetje zoals bij de foetus op de foto
bij 11 november. Maar dat kindje bij 11 november kijkt een beetje
boos. Otto keek juist heel tevreden. En natuurlijk was Otto véél mooier en véél
liever.
1 december 2006
Terug naar het 'gewone leven'
Boodschappen doen, naar de apotheek, naar de bieb. Ik vind het verschrikkelijk.
Met een lege, platte buik, zonder kindje. Terug naar het gewone leven. Maar
niets is gewoon. Eén van de moeilijkste dingen is dat de mensen niet kunnen zien
dat je moeder bent geworden, zegt een vriendin die het ook heeft meegemaakt. Ze
heeft gelijk.
30 november 2006
Een dag na de begrafenis
Ook woensdag 29 november, de dag dat we onze lieve kleine Otto moesten begraven,
kwam en ging voorbij.
De zon scheen, zo'n lieflijk herfstzonnetje. Om kwart voor twee gingen we voor
het laatst naar het mortuarium van het Sint Antonius Ziekenhuis. Het is niet
zo'n kille plek zoals je zou denken bij de klank van het woord. Otto lag er al
die tijd in een mooi mandje en als we naar hem kwamen kijken werd dat mandje
altijd in een mooie kamer gezet. Een kamer met paarse gordijnen en kaarslicht en
behaaglijke stoelen en bloemen. Het was echt ons kamertje geworden.
Nu legden we Otto voorzichtig uit zijn mandje over in zijn wiegkistje. Wat lag
hij daar mooi en zoet. Als een prinsje. We dekten hem voor het laatst toe en
gingen op weg naar de Oude Algemene begraafplaats in Breukelen. Daar wachtten
vrienden en familie op ons. We droegen de bloemen en het kleine lichte kistje
naar het graf. We luisterden naar een liedje van Maarten van Roozendaal en een
paar mensen spraken kort.
'Ik had je willen laten lopen
Laten fietsen, laten lachen
Laten zingen, laten dansen
Met de kinderen in de kring
Had ik je willen laten spelen
Laten hollen, laten gooien
Laten vallen, omdat je wist
Dat ik je dan toch wel ving
Ik had je zo graag maar even
Een seconde laten leven
Ik wil je nu alleen niet laten gaan
Nu je maar net voor dit leven
Al dood bent gegaan'
(Maarten van Roozendaal, Anniek)
Ik kwam als laatste aan het woord, voordat we ons zoontje samen in zijn graf
legden. Ik vertelde hoe verschrikkelijk veel we van Otto zijn gaan houden en dat
we echt niet alleen maar het verlies zien. Er is ook iets bijgekomen. Otto is
geboren, hij heeft bestaan, hij huist veilig in onze harten. Hij heeft ons papa
en mama gemaakt.
Daarna dronken we bij familie nog koffie en thee met petitfours en broodjes en
een glas Hongaarse wijn.
28 november 2006
De vierde dag na Otto's geboorte
Zaterdag en zondag hadden we veel mensen om ons heen. Gisteren en vandaag
zijn we met zijn tweeën, omdat dat gewoon ook goed is. Maar gelukkig voelen we
de warmte om ons heen ook nu. Mensen bellen ons en dat is fijn, want keer op
keer je verhaal doen werkt helend. Er worden lieve mooie bloemstukken (bloemstukjes,
want Otto was ook maar klein) en kaarten bezorgd. Ook de mooie woorden en
ontroerende gedichtjes in onze mailbox, de reacties op het forum van de
IVF-site en de berichtjes in mijn gastenboek
ontroeren ons zo. Dank jullie wel, lieve mensen. Dat zoveel mensen meeleven is
hartverwarmend en troostend.
Flo schrijft op
haar site een mooi stukje:
'Kata and Arian's baby son Otto was born on 24 November after only 23 weeks
gestation. He was too small and too vulnerable to stay alive outside his
mother's womb. He only lived for four magical minutes.
It makes us painfully aware that a model pregnancy is just a step to a healthy
baby. We once again realise how special and fragile life is. I wish so badly
that they could have had many more moments with their son. Life is really not
fair.'
De reactie daarop komt ook recht naar binnen:
'Indeed Flo, life is really unfair.
Why didn't he had a little chance. Why can't little Otto stay alive?
And here in Belgium they find a little baby in a station. A baby of only 1 week
old.
Life is indeed really unfair.'
Tussen de tranen door is het ook gewoon domweg telefoontjes plegen. De kraamzorg
is al door het ziekenhuis op de hoogte gebracht (ze vroegen nog of we prijs
stelden op de 15 uur waar we in deze situatie recht op hebben, maar dat hebben
we niet gedaan), maar er zijn nog zo veel meer instanties die moeten worden
ingelicht. Mijn wekelijkse Fit-tijdens-de-zwangerschap-klasje. De cursus
'Bevallen' die we in januari zouden volgen. Kinderopvang Kobus (van Humanitas),
waar Otto twee daagjes bij de babygroep de Boefjes of de Spookjes
zou komen.
Zometeen komt de verloskundige even kijken hoe het gaat. Een controle aan het
kraambed, hoe raar dat ook klinkt in deze situatie. Ik heb flinke naweeën,
verder ben ik lichamelijk goed aan het herstellen. Een baarmoeder herstelt
sneller dan een gebroken hart, dat is zeker.
Vanmiddag komt iemand van de uitvaartorganisatie het kistje brengen. Het is een
lief kistje, eigenlijk meer een soort wiegje. Van blank hout en piepklein,
slechts veertig centimeter. Morgen leggen we onze kleine Otto daarin en dan
brengen we hem met zijn tweetjes vanuit het mortuarium van het ziekenhuis naar
de begraafplaats in Breukelen.
Ik zie er verschrikkelijk tegenop. Ik ben niet bang voor de tranen en de
emoties, die komen anders ook wel. Ik ben bang voor het definitieve moment dat
ik ons kindje moet achterlaten. Alles in mij schreeuwt om hem te kunnen
vasthouden, te kunnen knuffelen, voor hem te zorgen. Een vriendin vertelde dat
in de natuur een moederaap soms nog weken met een dood babyaapje rondsjouwt...
Ik begrijp die moederaap zo goed.
Ik plaats hieronder de link naar een brochure van de
Nederlandse Vereniging voor Obstetrie en Gynaecologie die ik van het
ziekenhuis heb meegekregen. Het heet 'Het
verlies van een kind tijdens de zwangerschap of rond de bevalling' en
beantwoordt veel vragen.
'Niets is aangrijpender dan geboorte en dood, het begin en het
einde van het leven. Als een kind vóór de geboorte, tijdens de bevalling, of
kort daarna overlijdt, vallen deze gebeurtenissen samen. Het verlies van een
kind is een van de meest ingrijpende soorten verlies waarmee een mens te maken
kan krijgen, ook als het tijdens de zwangerschap of rond de bevalling gebeurt.
Het verdriet om het dode kind is eindeloos groot. Alle toekomstverwachtingen
zijn plotseling verloren.
Het ouderschap begint voor veel ouders steeds vroeger. Vaak al vóór de
zwangerschap praten en fantaseren twee mensen erover hoe hun leven straks zal
veranderen. Echoscopisch onderzoek maakt het kind soms al zeer vroeg in de
zwangerschap zichtbaar. Zo ontstaat al snel een band. Veel zwangeren houden in
de eerste drie maanden nog rekening met een miskraam, maar ze weten dat de kans
dat het daarna misgaat erg klein is. Vanaf de vierde maand wordt de zwangerschap
dan ook steeds meer realiteit en durven de aanstaande ouders intenser te
genieten. Toch overlijdt nog ongeveer één op de honderd kinderen tijdens het
verdere verloop van de zwangerschap of rond de bevalling.'
27 november 2006
Kleine Otto
Pluis is een jongetje. Een prachtig, gaaf, lief, dapper jongetje. Hij werd
geboren op 24 november 2006 om 12.34 uur en overleed om 12.38 uur.
In de nacht van donderdag op vrijdag had ik een gespannen gevoel in mijn buik.
Ik probeerde me niet al te veel zorgen te maken. De dag ervoor heb ik veel
gelopen, dus daar weet ik het een beetje aan. Ik voelde Pluisje lekker bewegen,
dat was het belangrijkste. Maar ’s morgens voelde ik kramp. Deze krampen werden
hevige weeën. Toen de verloskundige kwam, had ik al een paar flinke weeën
opgevangen en had ik al ontsluiting. De verloskundige zei meteen dat ze me zo
snel mogelijk naar het ziekenhuis wilde hebben. Omdat er in het WKZ en in het
Diakonessenhuis in Utrecht geen plaats was, reed de ambulance met loeiende
sirenes naar het Sint Antonius Ziekenhuis in Nieuwegein. De verloskundige en
Arian reden er in hun eigen auto’s achteraan.
De meest heftige weeën kreeg ik in de ziekenwagen. Op dat moment voelde ik me
wel erg ontredderd. Ik had geen idee hoe de weeën op te vangen. De pijn was niet
het ergste, maar de angst. Maar ik bleef hopen dat als ik eenmaal in het
ziekenhuis was ze iets zouden kunnen doen om de weeën te stoppen Op de brancard
op de gang van de afdeling verloskunde braken mijn vliezen. Pas toen verloor ik
alle hoop en wist ik dat we ons kindje zouden verliezen.
De gynaecoloog, verpleegkundige en klinisch verloskundige bevestigden wat ik al
vreesde. Ze konden helemaal niets voor ons doen. Onze zoon zou geboren worden en
of voor, of tijdens, of vlak na de geboorte overlijden. Een kindje van 23 weken
is gewoon nog te klein, te kwetsbaar om buiten mama’s buik in leven te blijven.
Bijna drie uur lang was er geen weeënactiviteit en konden we alles rustig
bepraten en ons voorbereiden op wat komen ging. Twee keer werd een echo gemaakt
waaruit bleek dat ons kindje nog leefde in mijn buik. Ongelooflijk vonden we
dat. Terwijl het vruchtwater al weg was gelopen, klopte het moedige hartje
gewoon door.
Ik besloot in te gaan op het aanbod van een ruggenprik, omdat lijden zo extra
zinloos is in zo’n geval. Bovendien wilde ik helder blijven en niet verdoofd
worden door de pijn. Ik wilde alles heel bewust meemaken. Maar tegen de tijd dat
dit besluit was gevallen, was er geen tijd voor de ruggenprik. De weeën kwamen
op gang en ik beviel in 9 minuten van ons kindje. Ik legde hem op mijn buik en
samen met de schatten die ons hielpen met de bevalling bewonderden Arian en ik
het kleine gave manneke. Je zag zijn hartje kloppen en hij bewoog even zijn
mondje. Na vier minuten stopte zijn hartje.
We bleven maar kijken. Naar zijn mooi gevormde lipjes, zijn prachtige neus, zijn
lieve puntige kinnetje. Teentjes en vingertjes met miniatuurnageltjes en een
piemeltje. Hij is zo prachtig.
Otto hebben we hem genoemd. Otto Visser. Hij is ongeveer 30 cm, weegt precies
500 gram en is geboren na een zwangerschapsduur van 23 weken en twee dagen.
Niemand begrijpt hoe zoiets kan gebeuren. Hoe een vlekkeloze zwangerschap ineens
zo kan eindigen. Waarom er ineens weeën ontstaan met 23 weken. Alle onderzoeken
die mogelijk zijn worden gedaan. In de loop van de komende weken zullen er
uitslagen binnenkomen. Het kan een zeldzame onmerkbare infectie zijn die deze
voortijdige weeën uitlokt.
Soms hoor je dat een kindje te vroeg geboren wordt omdat de baarmoedermond niet
stevig genoeg is, hoewel ze dat in ons geval niet waarschijnlijk vinden. Het
lijkt er ook niet op dat het aan Otto lag. Die had het naar zijn zin in mijn
buik, groeide goed en was helemaal perfect. Ook sluiten ze het absoluut uit dat
het iets te maken heeft met mijn val van een week geleden. Sowieso is er niets
wat we hadden kunnen doen om dit te voorkomen. Dat is goed om te horen, want
anders blijven we ons maar afvragen of we iets fout hebben gedaan. Het kan zijn
dat we er nooit achter komen. Het is iets wat ze een extreme vroeggeboorte
noemen (partus immaturus) en wat soms nou eenmaal gebeurt.
Ik kreeg pillen om tegen te gaan dat de borstvoeding op gang zou komen. Omdat
iets van de nageboorte (placenta) was achtergebleven en ik maar bleef bloeden,
werd ik aan het eind van de middag onder narcose gebracht voor een curettage.
Arian reed in de tussentijd even naar huis om wat spullen op te halen voor de
nacht.
De nacht van vrijdag op zaterdag brachten we samen door in het ziekenhuis. De
mensen van het Antonius waren allemaal fantastisch. Ze omringden ons met zoveel
warmte en toewijding. Iedereen was lief. De medisch fotograaf die Otto voor ons
vastlegde vlak na de bevalling; de mensen van het mortuarium die maar bleven
zeggen dat we Otto dag en nacht mochten zien, De verpleging die hem in een
mandje legde dat ze speciaal voor de overleden kindjes hebben gemaakt. Ze
maakten ook mooie voet- en handafdrukjes voor ons.
Ook nu we thuis zijn, gaan we vaak naar hem kijken in het mortuarium, soms
alleen, soms met vrienden of familie. Woensdagmiddag gaan we hem met enkele
vrienden en familieleden begraven. Hij krijgt een plekje in het familiegraf van
Arians familie in Breukelen.
We voelen ons leeg, verdrietig, vol ongeloof. Het doet pijn. Soms overspoelt het
verdriet ons, zeker als we ineens in huis iets tegenkomen wat ons herinnert aan
die heerlijke dagen toen ons ventje nog leefde en vrolijk rondspartelde in mijn
buik. De wereld is vol van zulke confrontaties, daar moeten we doorheen.
Maar tussen de tranen door zijn we hoopvol en sterk en beseffen we dat we tot nu
toe al zo verschrikkelijk veel meegemaakt hebben, maar ook zo veel geluk hebben
gehad en dat we dit ook echt wel aan kunnen samen. We voelen oneindig veel
liefde, voor elkaar en voor onze prachtige kleine grote zoon. We vinden hem zo
oneindig mooi en lief. We vinden het alleen zo moeilijk dat we hem moeten
loslaten.
21 november 2006 - 23 WEKEN ZWANGER
CF-stel met kinderwens op tv
Van twee verschillende lezers (dank je Flo en Marjolein!) kreeg ik de tip om
volgende week dinsdag naar het programma
A Child against all odds op BBC 1 te kijken. Het is een documentaireserie over
vruchtbaarheidsproblemen. Op dinsdag 28 november zien we de
aflevering met cystic fibrosispatiënt Tom.
|
19 november 2006 - 22 EN
EEN HALVE WEEK
Ik groei |
 |
 |
|
Iedereen zegt
dat ik zo gegroeid ben (euhh, ze bedoelen vast mijn buik). Zelf zie ik
het niet zo. Daarom heb ik vandaag bij de driewekelijkse foto ook maar
de foto van drie weken geleden erbij gepakt (toevallig met hetzelfde
tuniekje aan). Ja, het is waar! Niet alleen mijn buik is groter, maar
ook mijn bips. De buik zit nu ook hoger. De taille is verdwenen zonder
bericht achter te laten. Neem daarbij het iets waggelende
zwangerenloopje, de nieuwe meegroeibeha's en de
zwangerschapsonderbroeken die ongeveer tot aan je oksel komen en dan
weet je het weer. Zwanger zijn is niet sexy. Maar het heeft wel
iets van een oerkracht, iets dierlijks. Het is mooi op een liefdevolle,
moederlijke manier. Zoals een olifant ook mooi kan zijn. :-) |
18
november 2006
Micka
Mijn moeder vroeg wie de tekening
rechtsboven heeft gemaakt en vindt dat de tekenaar het verdient om vermeld te
worden. Daar ben ik het mee eens. Het is een tekening van de oudste dochter van
mijn vriendin Iris: Micka Vree, bijna 7 jaar.
17 november 2006 - 22 WEKEN
EN 2 DAGEN
Toch maar even checken of alles goed is
Ik ben doorgaans een vrolijke zwangere.
Stemmingswisselingen en onredelijke buien heb ik niet, sterker nog, ik voel me
opgeruimder dan ooit. Er is slechts één opvallende verandering: alles raakt me
meer. Ik ben sneller ontroerd. Als ik hoor dat iemand slecht nieuws heeft, kan
ik wel janken. Maar daar staat tegenover dat ik ook extreem blij kan zijn voor
een ander. En dat ik me de hele tijd belachelijk blij en dankbaar voel dat alles
zo goed gaat. Ik heb de neiging om steeds weer tegen Arian te zeggen hoe
geweldig hij is en hoe veel ik van 'm hou (heb hem er trouwens nog niet over
horen klagen).
Vandaag is echter een mindere dag. Ik maak me zorgen over de val. De afgelopen
nacht heb ik regelmatig wakker gelegen om te voelen of Pluis nog beweegt. Daar
komt nog een emotie bij: zelfverwijt. Wat ben ik toch voor ontaarde moeder dat
ik op de scooter ging zitten? Nou, omdat de bus (corrigeer: twee, bussen elk één
keer per uur) er anderhalf uur over doet, Arian de auto nodig had en de fiets
gestolen is. Als ik te voet of op de fiets was uitgegleden was ik net zo hard
gevallen... Toch voelt het slecht. Alsof ik mijn kindje niet goed genoeg heb
beschermd. Zou het kindje hersenletsel kunnen krijgen of een bloeduitstorting?
Moeder worden is geen rationele aangelegenheid. Ineens krijg ik erg veel begrip
voor mijn eigen moeder die ik altijd overbezorgd vond. Sterker nog, ik verander
in zo'n overbezorgde moeder waar ik bij sta!
Op mijn werk bel ik even de verloskundige voor geruststelling. Ze is lief, ik
mag langskomen in mijn lunchpauze. Wat een opluchting om het hartje te horen.
Alles lijkt gewoon goed te zijn, maar ze laat me voor de zekerheid een echo
maken in het Diakonessenhuis.
De echo is aan het eind van de dag. Arian kan er ook bij zijn. Eerst krijg ik
een bloedonderzoek, zodat ze kunnen zien of er foetaal bloed in mijn
bloedsomloop is terechtgekomen (Kleihauertest). Mijn resusfactor is ook
belangrijk. Als ik resusnegatief zou zijn en mijn bloed komt in contact met dat
van de kleine, dan kan ik antistoffen gaan aanmaken tegen het kind en dat is nou
juist niet de bedoeling. Maar ik heb A positief, dus niets aan de hand.
Op de echo zien we dat Pluis nog helemaal gaaf is en voorzien van een
onbeschadigde moederkoek (de placenta zit bij mij aan de achterkant en is dus
goed beschermd). De gynaecoloog is in staat me volledig gerust te stellen. Het
kindje in wording is goed beschermd door het vruchtwater en vrijwel nooit leidt
zo'n val tot hersenletsel.
'Elke vrouw valt wel een keer in de zwangerschap, dat komt door het
veranderende evenwichtsgevoel.', zegt hij. Pfoe, goed te horen dat ik niet
de enige kneus ben.
'Echt? Zal ik dan maar de komende vier maanden binnen blijven?'
'Zou ik niet doen. De meeste ongelukken gebeuren binnenshuis.'
16 november 2006 - 22 WEKEN EN 1 DAG
Vallen en opstaan
Oftewel hoe je je het ene moment de gelukkigste vrouw ter wereld voelt en even
later met lange uithalen aan het huilen bent op de grond.
Een mooie najaarsdag, uur of elf. Helemaal in mijn sas loop ik de deur van de
verloskundigenpraktijk uit. Alles gaat goed. Buikje is mooi gegroeid, bloeddruk
en gewicht zijn perfect en het hartslagje is supergoed te horen. Zo veel
krachtiger alweer dan vijf weken geleden.
Ik koop wat babyproducten bij de Etos, verf bij de Hema, allemaal lekker en
gezond eten bij de Turk en een scheetig rompertje met de tekst Lief erop
bij De Zevende Hemel. Leuk-leuk-leuk. Ik stap op de scooter om naar huis te
rijden. Handig hoor, voor de momenten dat Arian de auto heeft. Onveilig? Ach,
denk ik, ons scootertje gaat niet harder dan een snelle fiets. En ik ben een
zeer voorzichtige rijder.
Ook nu rijd ik als een oud wijf op zondag, niet harder dan 20 km per uur.
En dan gaat het toch mis. Het pad is spekglad door alle bladeren op de grond en
ik glijd uit in een bocht. Ineens lig ik op de grond. Het eerste wat door me
heen schiet is de baby. 'Nee, er kán niets mis zijn, ik ben op mijn knie
gevallen, niet op mijn buik. Nee. Er mág niets mis zijn...'
Twee mannen van Staatsbosbeheer snellen me te hulp. Ze zetten de scooter
overeind, bieden me hun Energy Drink aan en vragen of ze me ergens heen
moeten brengen. Mijn helden van de dag. Nee, het gaat alweer. Het ergste was de
schrik en het besef dat het erg had kúnnen zijn.
Dank je wel weer, lief beschermengeltje. Maar voor de zekerheid neem ik me wel
voor om de komende vier maanden niet meer te scooteren.
14 november 2006 - 21 WEKEN EN 6 DAGEN
Papa voelt het ook!
Een avond in november. Arian is aan het werk, hij maakt een website.
Hoewel zijn werkkamer de allerkleinste kamer van onze woning is, vinden we het
toch fijn om de avond daar door te brengen. Knus zo, samen op drie vierkante
meter. Ik kruip op het logeerbedje en lees een opvoedboek.
'Hé Arian, volgens mij is kleine Pluis nu zo beweeglijk, dat jij de
bewegingen ook kunt voelen'. Arian legt zijn hand op mijn buik en meteen
voelt hij het kindje schoppen en draaien. Weer een mijlpaal. Papa Arians eerste
contact met ons kind.
13 november 2006 - 21 WEKEN EN 5 DAGEN
Regelmaat en inbakeren werkt?
 Een
paar moeders in mijn bekkenbodemgymklasje (wat officieel Fit rond de
Zwangerschap heet) waren razendenthousiast over de methode. Het is geen
regelmaat van de klok, maar het volgen van de behoeften van je kind en daarop
een vaste volgorde van gebeurtenissen baseren. Of zo. Dus dook ik
Markplaats op om het boek 'Regelmaat en Inbakeren' van Ria Blom te scoren. Ik
kocht het van een moeder die zelf ook nogal te spreken was over het boek. 'Het
werkt!!!' mailde ze. Mijn kind is weer tevreden en ze slaapt!
De hoofdlijnen? De meeste baby's hebben behoefte aan een overzichtelijk,
voorspelbaar leven. Niet te veel prikkels (dus niet al dat elektrische bewegende
musicerende speelgoed), maar een terugkerend patroon van
gebeurtenissen. Slapen-voeden-knuffelen-box. Belangrijk is dat het kindje leert
in slaap te vallen in zijn eigen bedje (bij voorkeur op de kamer van de ouders)
en op eigen kracht. Dus: het kindje bij de eerste signalen van vermoeidheid
wakker in zijn bedje leggen.
Inmiddels is het effect bij huibaby's ook wetenschappelijk aangetoond.
Bregje van Sleuwe
(onderzoeker UMC Utrecht) concludeert in The Journal of Pediatrics dat
het effect verrassend snel optreedt. Het huilen neemt na 1 week al met de
helft af. Na 8 weken is dat zelfs 75%. Het belangrijkste is het bieden van de
regelmaat. Inbakeren versterkt het effect nog een beetje, vooral bij kinderen
tot 7 weken. Inbakeren helpt het kindje in slaap te vallen en langer te
slapen, omdat hij zich niet wakker maait met zijn eigen bewegingen.
Aan het onderzoek werkten ouders van 398 excessief huilende en jengelende baby's
mee. Zij werden geïnstrueerd door Ria Blom. Zie ook:
Stichting Wiegedood,
www.debakermat.nl,
www.inbakeren.nl.
11 november 2006 - 21 WEKEN EN 3
DAGEN
Allerlei
Och, ik heb zo veel te schrijven... Jammer dat ik er niet vaak genoeg
aan toe kom. Als ik na een werkdag na zessen thuiskom heb ik niet altijd de puf
om achter de computer te duiken en soms moet er ook iets anders gebeuren
natuurlijk. Bezoek, correspondentie, de cursus 'Fit rond de Zwangerschap', het
huishouden (ja, dat ook nog, om over de tuin maar te zwijgen die volledig
verwaarloosd is sinds Pluis zich heeft aangediend)... Tijd is schaars, dus ga ik
proberen zoveel mogelijk puntjes in het stukje van vandaag te proppen. Zoals
dat:
- het slapen rampzalig begint te worden. Ik vind het ook niet leuk om mijn kind
te pletten en comfortabel is ook anders, maar ik kan niet anders dan buikslapen!
Er is dus elke nacht een strijd gaande waarbij ik probeer in te slapen in
zijligging. Waarbij Pluis woest beweegt, ik me drie keer per minuut omdraai, de
verschillende afmetingen kussens alle kanten op vliegen en ik er ook nog eens
regelmatig uitga voor een plas.
- we druk aan het bedenken zijn welke kleuren de kinderkamer krijgt. De vloer
hebben we al besloten (hout) maar nu nog behang, vloerkleed en gordijnen.
- Pluis is zo'n 25 cm. De armpjes en benen hebben nu de juiste lengte in
verhouding tot het lichaampje en ze kunnen ook steeds krachtiger bewegen.
Hij/zij ziet er magertjes uit omdat er nog geen vetopslag is. De oogjes zijn
gesloten, ook als Pluisje wakker is.
10 november 2006 - 21 WEKEN EN 3 DAGEN
Babygroep goes Emmi Pikler
Een brief van
Humanitas (de kinderopvang waarvoor we Pluisje
voor twee dagen per week hebben ingeschreven) valt op de mat. Ze sommen de
prijzen op voor 2007, natuurlijk iets gestegen. Hier in de Randstad liggen de
prijzen ook weer iets hoger dan in de minder dichtbevolkte gebieden, wegens hun
hogere kosten voor personeel en huisvesting. Goh, nooit bij stilgestaan.
Ook schrijven ze dat de leidsters van de babygroepen geschoold worden in de
visie van Emmi Pikler. Wauw, ik ben helemaal enthousiast. Emmi Pikler is een
belangrijke Hongaarse arts/pedagoog. Haar visie spreekt me onwijs aan. Nou werk
ik al een jaar of zes niet meer in de zorg, maar toch merk ik dat alle kennis
weer door mijn hoofd begint te spelen. De dingen die ik op de HBO Sociaal
Pedagogische Hulpverlening heb geleerd, ben ik nu opnieuw aan het overdenken.
Gelukkig komt mijn visie aardig overeen met Arians opvattingen. Rust, regelmaat,
respect. Warmte, bescherming, veiligheid. Structuur en duidelijkheid, en niet
altijd maar 'ja' zeggen. Want, zoals één van mijn docenten ons leerde: 'Kinderen
vragen om aandacht, maar ze schrééuwen om grenzen'. Iets anders wat ze ons
leerde en wat ik altijd in mijn achterhoofd heb: 'Niet de mens die we spelen
te zijn, maar de mens die we werkelijk zijn voedt op'. Een kind voelt
precies aan of zijn ouders gestrest of onzeker zijn of net een akelige ruzie
hebben gehad. Hieronder in de woorden van
Emmi Pikler.
'De handen van de volwassene vormen voor de baby, naast het voeden, het eerste
contact met de wereld. Handen raken hem aan, tillen hem op, leggen hem neer,
wassen, kleden hem.
Hoe verschillend is het beeld van de wereld die zich aan de zuigeling openbaart
als rustige, geduldige, behoedzame, tegelijkertijd zekere handen hem verzorgen
in plaats van handen die ongeduldig, gehaast, onrustig of zenuwachtig zijn. In
het begin betekenen voor de zuigeling de handen alles: ze zijn de mens, ze zijn
de wereld.'
|
