Dagboek weer zwanger 2
	Dagboek weer zwanger
	Dagboek ICSI Donja
	Vroeggeboorte Otto
	Dagboek zwanger
	Dagboek ICSI Otto
	Dagboek wachtlijst
	Het probleem
	De behandeling
	Mijn links
	Gastenboek

       Naar pagina over Otto

Lees wat hierna gebeurde in dagboek vroeggeboorte Otto.

8 november 2006 - 21 WEKEN EN ÉÉN DAG ZWANGER
Echootje

Feestdagen zijn het, als ik Pluisje weer mag zien. Dit feestje deel ik vandaag met mijn vriendin Iris. Wij tweetjes, twee docenten en drie cursisten kijken vol vertedering naar het bewegende hummeltje in beeld. Net op het moment dat we naar het handje wijzen, opent Pluis zijn/haar handje om naar ons te zwaaien. Echt een grappig kind, concludeert Iris. Ik glunder trots. 'Kijk, vijf vingertjes!'

Een beweeglijk kind ook, trouwens. De drie verloskundigen die binnenkort examen hebben en daarom toch echt heel serieus de 20-wekenecho oefenen, hebben het er zwaar mee. Steeds als ze een mooi shot hebben, draait het kindje zich weg. Ook het feit dat Iris om de zoveel tijd iets zegt waar ik erg om moet lachen, helpt niet. Schuddebuiken van het lachen is echt iets wat je moet zien te vermijden als je een echo laat doen.

Uiteindelijk lig ik er twee uur, omdat degene die na mij zou komen heeft afgezegd. Prima, ik lig best. Steeds hoop ik dat ze een mooi plaatje en profil kunnen schieten, maar dat zit er niet in: het heerlijke kindje ligt met zijn/haar ruggetje naar ons toe.

7 november 2006 - 21 WEKEN
Vijf maanden zwanger
Morgen heb ik weer een echo bij de echo-opleiding voor verloskundigen (www.knov.nl). Ze gaan de 20-wekenecho op mij oefenen en ze gaan natuurlijk ook weer kijken of het lukt om het geslacht van ons kindje te bepalen. Ben benieuwd of Pluis het ze weer zo moeilijk maakt als de vorige keer toen ze de nekplooimeting oefenden en Pluis weigerde zijn/haar nekplooi te tonen!

6 november 2006
Echte buiken
In babybladen (Ouders van Nu, Kinderen, Wij Jonge Ouders, etc) zie je altijd perfect gladde buikjes. En nóóit zie je een model met striae (zwangerschapsstriemen). Zou het niet leuk zijn als we in babybladen ook eens een prachtige buik mét striemen te zien kregen? Kijk, zo zien échte zwangere buiken eruit:
www.9maanden.com: eerste trimester, tweede trimester, derde trimester.
Of: www.kindjeopkomst.nl: buikengalerij.
Leuk ook om te zien hoe verschillend ze zijn qua vorm en grootte.

Op www.huidinfo.nl/striae (geschreven door dermatologen) staat: 'Striae zijn lijnvormige huidafwijkingen die ontstaan wanneer het onderhuids bindweefsel uit elkaar getrokken wordt door snelle groei van het lichaamsdeel in kwestie. In eerste instantie zijn striae parallel aan elkaar lopende rode lijnen in de huid. De rode kleur die de striae in een vroeg stadium vertonen, kan soms zeer lang aanhouden. In de loop van de tijd verkleuren de meeste striae langzaam via beigekleurig naar huid- of ivoorkleurig. Dit proces kan soms jaren duren. Hoe jonger de huid is, hoe groter het risico.

Striae zijn eigenlijk altijd 'slechts' een cosmetisch probleem. Er is helaas geen enkele effectieve behandeling en striae verdwijnen nooit. Omdat mensen striae vaak een vervelend probleem vinden, zijn zij helaas maar al te vaak te verlokken om bij kwakzalvers allerlei dure smeersels aan te schaffen en andere zinloze behandelingen te laten uitvoeren.'

Dusssss... Geen dure crèmepjes, want ze helpen toch niet en voorkomen kun je het ook niet. (Wel smeer ik Zwitsal Mama-buikbalsem, omdat het zo lekker naar babyzalf ruikt. En het is lekker om te smeren: een soort van héél vroege babymassage.)

Er is ook goed nieuws: volgens Beatrijs Smulders komen striae nauwelijks voor bij 30-plus vrouwen. Ik ben 33, dus dikke kans dat mijn buik striemvrij blijft.


4 november 2006
Marktplaats rules
Tot nu toe ben ik nauwelijks in babyzaken in geweest. Het komt erop neer dat ik tot nu toe niet echt reden had om een babyzaak in te gaan, want we hebben alles al gekregen van familie en vrienden. We hebben alleen nog twee matrasjes nodig: één voor de wieg en één voor het ledikantje, maar die wil ik bij Kenton kopen in de binnenstad, want die maakt ze ook op maat. Ook zoeken we nog een babyfoon, maar die willen we scoren via de Air Mileswinkel.

Wel heb ik enkele superaankopen gedaan via Marktplaats. Te weten: een schitterend wit ledikantje (gratis af te halen!), een Maxi Taxi Tico (in gewone mensentaal: zo'n onderstel waar je de het kinderzitje op kan klikken zodat je niet overal de kinderwagen mee naar toe hoeft te nemen), een Baby Bag (kekke draagzak) en wat schattige slaapzakjes. Echt, ik kan het iedereen aanraden.

Maar het moest er toch ééns van komen. Vandaag is het verlangen om eens in een echte babyzaak rond te kijken sterker dan mijn aversie tegen winkelen op zaterdag. Kaat goes shopping. Op naar Woonboulevard Kanaleneiland waar Prénatal, Baby Planet en Baby Dump strijden om de gunsten van de bolgebuikte klant.

Goh, wat zijn we toch welvarend met z'n allen. Ik loop langs alle glimmende, blinkende, peperdure spullen en probeer te bedenken hoe we ooit in Afrika zouden moeten uitleggen dat we speciale apparaten hebben die een soort worstjes maken van wegwerpluiers zodat ze minder stinken en minder ruimte innemen in de afvalbak.

Zoveel mooie spullen. Zo zonde dat alles wat hier wordt aangeschaft over een jaar bij grof vuil staat. Ook dit pleit voor tweedehands. In Kluun heb ik een medestander gevonden. Zo verwondert hij zich over zijn vrouw die alles per se nieuw wil kopen:

"Laat ik u vertellen wat voor spullen er - volgens uw vrouw en volgens de door haar gebookmarkte websites - in ieder geval níét in een babykamer horen.
In een babykamer, of beter, in een babyleven, horen géén tweedehands spullen.
'Je kunt nooit weten wat ze met zo'n stoeltje hebben gedaan.'
Volgens mij kun je dat juist wel weten, ik heb namelijk sterk het vermoeden dat daar een baby in heeft gelegen. En ja, inderdaad, die baby zal hebben gespuugd, gezeken en gescheten, want zo zijn baby's, maar als ik me niet vergis doet Unilever al decennia lang de grootste moeite om ons duidelijk te maken dat ze wasmiddelen maken die zonder moeite de goorste vlekken uit uw onderbroek krijgen. Dus met dat beetje babyspuug en -poep zal het wel loslopen."
Uit 'Help, ik heb mijn vrouw zwanger gemaakt', Kluun

3 november 2006
En nog een paar verslavingen
Bij nader inzien ben ik nog wat klachten vergeten. Een paar weken geleden had ik 'n tijd lang een zeurende hoofdpijn en was mijn bloeddruk zo laag dat ik regelmatig duizelig was. En ik moet al vanaf het begin van de zwangerschap continu plassen.

En verslavingen heb ik ook meer dan alleen pizza. Daar komen ze: chocolade met hazelnoten, alle soorten noten, zuurkool-zo-uit-'t-pak, druiven (groen, met pit), groenten en fruit in enorme hoeveelheden en VLEES. Of 't nou een verlangen van mijn lichaam is om ijzer aan te vullen of dat Pluis gewoon nogal houdt van een lappie: vroeger kwam niet vaker dan één keer per week vlees op tafel, nu heb ik er elke dag wel zin in. 

2 november 2006
Het gaat super
Aambeien, blaasontsteking, bloedneuzen, brandend maagzuur, dikke benen, hoge bloeddruk, humeurigheid, misselijkheid, pijnlijke borsten, rugklachten, schimmeltjes, spataderen, tandvleesproblemen, verstopping... Het goede nieuws is dat ik al deze klachten tot nu toe niet heb gehad. (Kan nog komen!) Tot nu toe heb ik het alleen te stellen gehad met vermoeidheid, bandenpijn, wat overbezorgde buien en een pizzaverslaving. Arian blij, ik blij, Pizzeria Pinokkio te Odijk blij.

1 november 2006 - 20 WEKEN
Op de helft!

Een mooie mijlpaal: ik ben op de helft! Babylief is zo'n 25 cm, dus op de helft van de uiteindelijke lengte. Maar qua gewicht mag Pluisje nog aardig aankomen. Nu weegt hij/zij drie ons, en dat moet dus elf keer zo veel worden.

Ik heb erg veel zin in de tweede helft van deze zwangerschap. Het lijkt me geweldig om een enorme buik te hebben en de bewegingen van de baby echt goed en vaak te kunnen voelen. Maar het kan best zijn dat ik anders piep als mijn buik zo groot is dat ik mijn voeten niet meer kan zien en ik beurse ribben heb van al het geschop en gepor van binnenuit!

31 oktober 2006
Avonturen van lotgenoten
Nog zo'n stel bofkonten: Menco en Geraldien (ook in verband met het CF-gen aan de ICSI) zijn ook in één poging zwanger! Net als bij ons overheerst een gevoel van verbazing en ongeloof om zoveel geluk. En dat het zo onrechtvaardig voelt dat er bij andere stellen soms wél tien pogingen nodig zijn. Omdat bij Menco en Geraldien twee embryo's zijn teruggeplaatst, blijft het nog even spannend of het één of twee kindjes zijn.

Ook bij Amerikaanse Julie (net als ik echtgenote van een een man met CF) zijn twee emmies teruggeplaatst. Alleen besloot het ene embryo zich verder te splitsen, dus zagen ze op de echo ineens drie kindjes. Julie is inmiddels bevallen. Gelukkig gaat alles goed met de drieling, ook al waren ze bijna twee maanden te vroeg.

Hij of zij
Trouwe lezer en gastenboekschrijver Gerda viel het meteen op. Sinds ik het geslacht weet, schrijf ik consequent hij/zij als ik het over Pluis heb. Dat terwijl ik eerst toch rustig hij schreef. Maar dat kan dus niet meer, want dan denkt iedereen dat ik me versproken heb! Nee, ik vrees dat ik voorlopig vast zal moeten houden aan hij/zij. Of misschien is het slim dat ik een enkele keer strategisch een hij laat vallen, om een dag later weer zij te schijven?

29 oktober 2006 - 19 EN EEN HALVE WEEK
Eerste bewegingen gevoeld

Ik ben een notoire buikslaper. Ik probeer natuurlijk elke avond weer op mijn linkerzij te liggen, zoals dat wordt geadviseerd. Maar gewoonten zijn hardnekkig, en als de slaap dan maar niet komt, draai ik me toch weer op mijn buik. Dat is natuurlijk steeds minder comfortabel. Pluis is er ook niet van gecharmeerd dat zijn lekkere ruime badje ineens wordt samengedrukt. Hij/zij moet dan noodgedwongen gaan verliggen.

En zo gebeurde het dat ik Pluis woensdagavond voor het eerst voelde. Ik dacht dat ik het me verbeeldde. Maar de dagen erna voelde ik het weer, steeds duidelijker. Dit kan niet missen. Dit zijn bewegingen van de baby! Het is heel anders dan ik verwachtte. Ik dacht dat het echt een soort schopje zou zijn. In plaats daarvan is het alsof er een bende hysterische vlinders in mijn baarmoeder opgesloten zit en met zijn vleugels tegen de wand fladdert.

25 oktober 2006 - 19 WEKEN
What's it gonna be?
De specialistische echo is duidelijk geen pretecho. Geen vrolijke kiekjes en lekker kijken naar een koprollende Pluis-in-de-buik. Hier wordt grondig, serieus en geconcentreerd gewerkt. In ruim drie kwartier bekijkt de gynaecoloog het kindje van top tot teen: hersentjes, hartkamertjes, bloedvaten, nieren, blaas, maagje, ledematen, oogjes, wervelkolom en bovenlipje. Pluisje lijkt helemaal gezond en gaaf. En omdat het kindje lekker wijdbeens ligt, is ook het geslacht nu bekend...!

Een kennis die zegt er nog nooit naast te hebben gezeten met haar voorgevoel, zegt stellig dat ik een jongetje krijg. De eeuwenoude Chinese geslachtskalender (volgens overlevering 90% betrouwbaar) voorspelt een meisje. Hoewel ik niet vertel wat het wordt, kan ik één ding wel verklappen: het is superleuk om het te weten!!!

Ruim badje
Na afloop komt een andere gynaecoloog de onderzoekskamer binnen. Hij drukt een paar keer op mijn baarmoeder en zegt: 'U zit nu 19 weken, maar als u me vertelt dat het 24 weken is, geloof ik het ook.' Oeps, is mijn buik zo groot?

Deze gynaecoloog vertelt dat het kindje van normale grootte is, maar wel wat ruim in zijn vruchtwater zit. Daarom voel ik de bewegingen van het kindje (dat volgens de gynaecologen gelukkig lekker beweeglijk is) ook nog niet.

Vruchtwater wordt door het kindje gereguleerd. Té veel vruchtwater kan veroorzaakt worden door een trits van enge redenen, dus moet uitgezocht worden of het echt 'te veel' is of gewoon 'lekker ruim'. Beide mannen beginnen naarstig mijn baarmoeder aan alle kanten op te meten. Hun conclusie: niets aan de hand, de hoeveelheid vruchtwater is nog keurig binnen de norm. 'Sommige kindjes hebben nou eenmaal een ruimer badje'.

24 oktober 2006
Een zoon of een dochter? Morgen weten we het!
Op Gran Canaria vroeg iedereen of het een jongen of meisje wordt. Blijkbaar is het daar niet alleen doodnormaal dat je het geslacht van je kindje wilt weten, maar ook dat je het aan elke voorbijganger vertelt. Hier is het toch anders. Het wordt eigenlijk als ongezellig en onromantisch gevonden als je het van tevoren verklapt.

Morgen hebben we de specialistische echo, ook wel artikel 18-echo genoemd (een uitgebreide echo gemaakt door een gynaecoloog die gespecialiseerd is in het opsporen van eventuele aangeboren afwijkingen). Wij krijgen dan ook het geslacht te horen. SPANNEND!!! Arian en ik hebben besloten om er, geheel volgens Nederlandse gewoonte, lekker geheimzinnig over te doen. We zullen dus zwijgen als het graf. Althans, als we onze mond kunnen houden en ons niet op dag één al ontzettend verspreken...

18 oktober 2006 - 18 WEKEN ZWANGER
Pluisje nog niet gevoeld
Ik blijf vol verwondering naar de veranderingen van mijn lichaam kijken. Mijn buikomvang neemt gestaag toe (omtrek: 92 cm) en ik voel de bovenkant van de baarmoeder (fundus) nu ter hoogte van mijn navel zitten. Ik ben sinds het begin van mijn zwangerschap ruim drie kilo aangekomen, maar als ik de foto's bekijk, kan ik bijna niet geloven dat het niet méér is. Ik hoop steeds heel erg dat ik nu toch ook wat bewegingen ga voelen in mijn buik, maar dat is tot nu toe uitgebleven. Ik moet nog even geduld hebben.

Isis en Uma zorgen goed voor de mama van hun ongeboren neefje of nichtje. Om de zoveel tijd vraagt Uma 'Heb je een kindje in je buik?' om vervolgens heel lief een aai over het buikje te geven.

Nichtjes, neefjes, vriendjes en vriendinnetjes
Ons kind krijgt veel leuke speelkameraadjes. Twee nichtjes (kindjes van Arians zus, genaamd Isis en Uma, ook wel bekend als lievelingsnichtjes) en twee neefjes (van mijn zus, Sam en Mick, ook wel genoemd: lievelingsneefjes). En dan zijn er nog de kindjes van mijn vriendinnen: Micka, Jip, Denni, Tinka, Remi, en Peter en de achternichtjes en achterneefjes.

14 oktober 2006
Op vakantie: genieten van zon, zee en familie 
Arians ouders zijn veertig jaar getrouwd (wauw, als ik dat eens zou mogen meemaken met Arian...) en trakteren de familie op een weekje Gran Canaria. De kust is één en al toerisme: alleen maar vakantieparken en hotels vol roodverbrande vakantiegangers. Verder de binnenlanden in treffen we ook ongerepte natuur, authentieke plaatsjes en (bewoonde!) grotwoningen. Het weer is fantastisch: ruim dertig graden met stralende zon. Er gaat flink wat zonnebrand factor 28 doorheen.

11 oktober 2006 - 17 WEKEN
Fit rond de zwangerschap
Ik heb buikpijn (bandenpijn denk ik, oftewel pijn veroorzaakt door de zwaarder wordende baarmoeder die trekt aan de banden waarmee het vastzit) en ben moe na een lange werkdag. Op pure wilskracht sleep ik me naar de fysiotherapiepraktijk voor de cursus Fit rond de zwangerschap. Niets theeleuten en beppen, maar een stevig doch verantwoord oefenprogramma voor de buik-, bil- en bekkenbodemspieren. Schijnt de kans op allemaal narigheid als bekkeninstabiliteit en -verweking te verminderen. Eenmaal thuis duik ik meteen onder de douche en in bed. Zwanger, dat voel ik me wel. Maar fit, ho maar.

8 oktober 2006 - 16 EN EEN HALVE WEEK
Tijd voor de driewekelijkse buikfoto  

5 oktober 2006
Uitgeplast
Ik moet echt even wennen. Steeds als ik naar de wc moet, zoek ik de groene container waarin ik tien weken lang mijn urine heb opgevangen voor Moeder voor Moeders. Maar het is voorbij... Na 16 weken komt de chauffeur voor de laatste keer de acht containers ophalen, laat hij een bedankbriefje en een mooi kinderserviesje van Dick Bruna achter en is het afgelopen. Moeders voor Moeders, jullie ook bedankt! Ik heb het met bijzonder veel plezier gedaan en ben blij dat ik andere vrouwen heb kunnen helpen met het verwezenlijken van hun droomwens.

Arian in 'Westbroek zoekt' op RTV Utrecht
Arian wil eigenlijk niet meer steeds met zijn grote neus op tv komen, er zijn tenslotte wel meer mensen die zo'n verhaal te vertellen hebben. Maar dit verzoek was wel erg leuk. En een mooie kans om weer positief aandacht te besteden aan orgaantransplantatie. Dus hebben we vanavond een afspraak met Henk Westbroek.

Het is gezellig met Henk. Het is een man aan aan wie je een enorme hekel kunt hebben, maar ik mag 'm wel. Bovendien heeft hij een paar juweeltjes van liedjes gemaakt met Het Goede Doel en heeft me altijd veel plezier bezorgd met zijn radioprogramma 'Denk aan Henk'. Tegenwoordig heeft hij op RTV Utrecht een programma over het leven in en om Utrecht. In de uitzending de hij vanavond met Arian opneemt gaat het over 'Tweedehands Utrecht'. Het wordt op 6 december uitgezonden.

4 oktober 2006 - 16 WEKEN ZWANGER
Maar hoe gaat-ie nou echt heten?
Weinig dingen zijn zo lastig als het kiezen van een naam. Leuk en lief moet-ie zijn, maar liever geen naam die in de top 3 (zie www.voornamelijk.nl) staat. Origineel, maar niet te gezocht. Liefst met een mooie betekenis. Eventueel vernoemen naar een dierbaar of bewonderd persoon? Soms weten we het ineens, dan zijn we twee dagen helemaal blij, en dan zegt één van ons beiden: 'Neuhhhh, is 'm toch niet...'

Nu hebben we de onderhandelingen even gestaakt tot we het geslacht weten. Dan hoeven we maar één naam te bedenken. Dat is al over drie weken, bij de uitgebreide echo in het Wilhelmina Kinderziekenhuis. Of het niet jammer is voor de verrassing? Nee, er blijft genoeg te raden over. Hoe is ons kindje? Is hij gezond? Komt hij op tijd, te vroeg of te laat? Op wie lijkt hij? Hoe ziet-ie eruit? Heeft-ie haartjes?

Bovendien zijn verrassingen niets voor mij. Ik ben véél te nieuwsgierig...

1 oktober 2006 - 15 WEKEN EN 4 DAGEN ZWANGER Pluisje krijgt lieve cadeautjes
	Inmiddels zijn we aangeland in de vierde maand van de zwangerschap. Pluis is nu ongeveer zo groot als een koffielepeltje (circa 12 cm) en weegt bijna een ons. Hij krijgt zijn eerste donshaartjes die zijn hele lichaampje bedekken en dienen om het huidsmeer op zijn plaats te houden.

We krijgen veel lieve kaartjes en cadeautjes. Kleine antislipsokjes. Slofjes in de vorm van klompjes. Een hond waar muziek uitkomt en een andere die geen muziek maakt, maar wel superkoddig is. Zó leuk en lief. Hartverwarmend dat er zoveel mensen uitkijken naar de geboorte van dit baby'tje. Twee wel heel bijzondere cadeautjes heb ik op de foto gezet.

29 september 2006
Mijn vierde column, getiteld: 'De verschrikkelijke wachtweken'
Vandaag valt de Freya-magazine met daarin mijn meest recente column op de mat.

27 september 2006
Lang niet kunnen schrijven
Ik ben mijn site niet vergeten, maar ik kon 'm helaas niet updaten!! Ik kon maar niet op de server komen (iets ingewikkelds met FrontPage-extensies) en het duurde enige tijd voordat het euvel gerepareerd kon worden.


Ondertussen heb ik een heerlijk weekend gehad. Mijn Hongaarse jeugdvriendin Zsuzsa kwam logeren. We kennen elkaar van de kleuterschool, maar de laatste 17 jaar heb ik haar niet gezien. We hebben nu de schade ingehaald. Ook als volwassenen hebben we veel gemeen. De verschillen tussen onze levens worden veroorzaakt door de totaal verschillende landen waarin we leven én het feit dat haar kinderen al acht en tien zijn en die van mij nog geboren moet worden!

In de categorie shopping meld ik nog dat Prénatal een leuke en betaalbare collectie positiemode heeft. Ik heb lekker geshopt met Zsuzsa: het jurkje op het plaatje (€ 27,99) en twee fijne shirtjes.

En nog een ander leuk kort berichtje dat niemand ontgaan kan zijn: Máxima is zwanger! Het koninklijke nazaatje komt, volgens de berichten een maandje na de onze. (Ik denk eigenlijk eerder al). Ik vind het gezellig om samen met Max zwanger te zijn, ook al heb ik zomaar het gevoel dat ik haar niet ga tegenkomen in de Prénatal.

21 september 2006 - 14 WEKEN (EN NOG EEN HALF JAAR TE GAAN)
Kinderen duur?
Arian en ik kijken elke ochtend samen naar het nieuws en een stukje Goedemorgen Nederland. Soms lukt het niet om op tijd weg te zappen als de reclame komt, en worden we ineens geconfronteerd met Leen van Frisia of de laagste-rente-garantie van een andere dubieuze woekeraar.

Het ergste is die reclame met het stel dat een kindje krijgt en zich daarom maar lekker in de schulden steekt om een mooie babykamer te kunnen kopen. (Alleen al het woord babykamer. Je koopt toch geen babykamer? Je koopt toch gewoon meubels die je vervolgens in een bestaande kamer zet? Of koop je de muren en het plafond er soms bij? Dat zou wel de prijzen verklaren...)

Enfin, waar ik dus de rillingen van krijg is dat op die manier mensen worden aangespoord om schulden te maken, terwijl de meeste mensen juist minder geld overhouden na de komst van een kind. Het CBS heeft berekend dat één kind gemiddeld 17% van het netto-inkomen kost, terwijl één van de ouders meestal ook nog eens minder gaat werken. Wanneer willen ze die schulden dan ooit terugbetalen?

Een beetje inzicht in de te verwachten kosten geeft www.nibud.nl. Een paar dingen kan ik ook berekenen met handige online rekenmodules, bijvoorbeeld het aantal dagen levensloopverlof dat ik kan kopen mijn gespaarde tegoed (veel meer dan ik dacht, dat komt omdat de fiscus meebetaalt!) en de kosten van de kinderopvang. Maar hoe het in de praktijk zal uitpakken? We zullen zien. Eén ding weet zeker: liever eet ik elke dag bruine bonen dan dat ik aanklop bij Leen van Frisia.

16 september 2006: 13 EN EEN HALVE WEEK
Shop 'till you drop

Mijn buikerd groeit lekker door, nu pas ik echt niet meer in mijn gewone kleding. Ik heb natuurlijk al fantastische zwangerschapskleding gekregen van vriendinnen en zus en heb ook al wat via Marktplaats gekocht. Als ik niets meer zou kopen, zou ik toch nog prima de winter doorkomen. Maar de lokroep van de merken Vida Vita, Mama-licious en Fragile kan ik niet langer weerstaan.*  Dus ga ik vandaag naar de schitterende winkel Happy Days op de Nachtegaalstraat in Utrecht. Eenmaal binnen word ik verschrikkelijk hebberig en wil ik zo ongeveer alles kopen. Dan leg ik in een aanval van verstandigheid het grootste deel weer terug en besluit slechts twee jurkjes en een panty aan te schaffen... Om vervolgens alsnog een beetje te schrikken bij de kassa.

* En nog een paar tips die ik kreeg van Flo: IsabellaOliver, Blossom en Mamarella. Helemaal te gek en het mooiste is: je kunt de kleding online bestellen. Ik ben fan van online winkelen (heb een gezonde hekel aan kleren passen op een drukke zaterdagmiddag in een stampvolle zaak) dus ben ik erg blij met deze tips!

14 september 2006 - 13 WEKEN EN 1 DAG
Pluis is 6,6 cm
Ik ben zo verliefd op het kindje in mijn buik, dat ik het liefst alleen maar naar 'm zou willen kijken. Tom Cruise schijnt voor zijn Katie een echoapparaat te hebben gekocht, zodat ze zelf steeds hun dochter konden bekijken. Ik ben bijna jarig, maar iets in mij zegt dat ik van Arian geen echoapparaat cadeau zal krijgen.

Maar ik heb een alternatief. Ik heb ontdekt dat ze bij de Koninklijke Nederlandse Organisatie van Verloskundigen (www.knov.nl) in Bilthoven vrijwilligers zoeken voor de echo-opleiding voor verloskundigen. Vandaag ga ik voor het eerst.

Twee verloskundigen en hun opleider proberen een uur lang Pluis' nekplooi te meten. En jawel, daar gaan we weer... Ook nu krijgen we het nekplooitje niet te zien! Uiteindelijk moeten ze het zonder meting stellen. Wel is iedereen het erover eens dat het een schattig kind is dat het erg naar zijn zin lijkt te hebben in mijn buik. Zo'n verstild beeld geeft het niet echt goed weer, maar als je 'm ziet bewegen, dat is zó aandoenlijk.

Ook gaan Arian en ik vandaag samen naar de verloskundige. Ze waarschuwt dat het soms niet meteen lukt om het hartje te horen, maar ze heeft de Doptone er nog niet opgelegd of we horen het hartslagje van Pluis. Als het getrappel van een paard, snel en regelmatig. Mijn ogen vullen zich ineens met tranen. Goh,  wat hou ik nu al veel van dit kindje.   

12 september 2006 - MORGEN 13 WEKEN
Uitslag combinatietest
Met de post komt de uitslag van de combinatietest. Een goed bericht: ons kindje heeft geen verhoogde kans op een chromosomale afwijking. Niet dat dit alles zegt: bij vrouwen onder de 34 jaar is de test lang niet zo betrouwbaar als bij vrouwen boven de 40. Kijk maar in de tabel bij 9 augustus.

10 september 2006
Kleren passen niet meer en de zolder raakt vol
Wauw, mijn buik wordt groot! Met het gevolg dat ik mij nu bevind in 'de
tussenfase': buik te groot voor mijn eigen kleding, maar te klein voor positiekleding. Nou is positiekleding op zich wel verstelbaar (dankzij een handig elastiek dat op verschillende standen gezet kan worden) maar als je die op de stand voor de kleinste buik zet, resulteert dat in een enorme bobbel bij je kont. Niet echt charmant. Volgens een collega ben ik dan net Katrien Duck, en ik geloof niet dat dat een compliment is!

Was ik tot voor kort na het ontbijt al moe, dit weekend verzet ik bergen. Tussen het doen van de boodschappen, de was en het koken voor drie rondes visite door heb ik ook nog puf om een hele dag op stap te gaan met mijn neefjes en om eindeloos te klussen met Arian. De zolder moet leeg en de spullen naar de kringloop, om vervolgens de zolder weer vol te zetten met alle gebruikte babyspullen die we gekregen hebben van Arians ouders en onze zussen.

Dat de spullen gebruikt zijn, vinden we alleen maar tof: er wordt al veel te veel weggegooid op de wereld. Én het bespaart ons natuurlijk verschrikkelijk veel geld. We hebben onder andere: een kinderwagen, twee Maxi Cosi's, een Easy Bob, een commode, een Baby Björn-buikdrager, een hangmatje voor in de box, honderdduizend hydrofielluiers en evenzoveel spuugdoekjes, slabbetjes, een handkolf, een babyjogger, een badje met standaard, achttien kuub kleding (voor jongens én meisjes) en, helemaal te gek, de Combi Sleeper. Dit is het de meest veilige slaapzakje voor baby's, maar is helaas ook ruim 80 euro. Slechts één ding ontbreekt nog, maar daar wordt in mijn baarmoeder hard aan gewerkt...
 

  
Links Pluis die lekker zijn armpjes en beentjes in de lucht zwiept. De witte dingen zijn vingertjes en teentjes. Rechts zien we een zorgwekkende gelijkenis met een aapje. Maar dat maakt niet uit, want het is óns aapje en we houden van 'm!

5 september 2006 - MORGEN 12 WEKEN
Happy

Halleluja, ik heb mijn energie weer terug. Ik kan weer langer opblijven en hoef 's middags niet meer te vechten tegen de slaapaanvallen.

Ik ben sowieso vrolijk gestemd. Ik bereik morgen de magische 12-wekengrens en heb gelukkig al drie weken geen druppeltje bloed meer verloren. Dus wordt de kans dat het nog misgaat met de zwangerschap nu echt steeds kleiner. De zon schijnt, mijn buikje groeit (ik kan de positiebroeken van Iris en Désirée al aan) en ik ben getrouwd met de liefste, leukste, grappigste man van de wereld. We zijn samen een IKEA-kledingkast (de welbekende Pax) voor onze slaapkamer in elkaar aan het zetten en hebben de grootste lol.

In the womb
De komende dagen zendt National Geographic het programma 'In the womb' uit over de ontwikkeling van het kindje in de moederbuik. Het schijnt een aanrader te zijn.

2 september 2006
Energietechnisch dieptepunt
Al weken denk ik: 'Ik ben nu zó moe, ik kan onmogelijk nog moeier worden.' Maar dan word ik een dag later wakker en blijkt dat het tóch kan. Ik ben soms ook ineens duizelig en heb best vaak hoofdpijn. Vandaag is mijn hormonale malaise definitief op zijn hoogtepunt. Ik ben zo moe en lamlendig, vanaf nu kan het echt alleen maar beter worden. Vermoed ik...


1 september 2006
Schoonvader met pensioen: daar moet een maltbiertje op gedronken worden!
Vanavond het afscheidsfeestje van Arians vader. Hij wordt namelijk 65 en gaat met pensioen. Een bijzonder feestje met veel mooie woorden, want Arians vader werd gewaardeerd als mens en als collega.

Wat zo fijn is, is dat ik helemaal geen moeite heb om koffie en alcohol te laten staan. Net alsof ik aanvoel dat die dingen nu niet goed zijn en ik er daarom ook niet naar verlang. Helaas, het systeem is niet helemaal waterdicht: ik heb namelijk wel regelmatig zin in lever of een biefstukje en ander verboden spul. Het kost iets meer wilskracht om die te laten staan. Maar dan denk ik aan alle ellende die je kunt krijgen van een toxoplasma- of  listeria-infectie, en ik weet weer waarom ik toch maar beter de heilbot in kreeftsaus neem. 

31 augustus 2006
Andere IVF-mama's in spé
Ik volg veel andere IVF-mama's in spé, via hun weblogs, via de IVF-site en via mijn mailinglist van Freya. Op dit moment stuur ik al mijn positieve energie naar Flo*, die net in haar Verschrikkelijke Wachtweken zit. Zou hun embryootje innestelen? Ja toch?! Oh, wat is het spannend. Kon ik maar iets doen om ervoor te zorgen dat deze eerste poging ook voor hen een positieve test oplevert! Ik kan alleen maar hopen en duimen, dus dat blijf ik trouw doen.
* Flo schreef op 21 augustus heel lief en enthousiast over mijn site. Nou, ik ben net zo enthousiast over hun site. Die is namelijk leuk, fris, positief en openhartig.

30 augustus 2006 - 11 WEKEN ZWANGER
Beweeglijk
Ongelooflijk! 63 dagen zit Pluis nu in mijn buik en nu al is hij/zij 'klaar'... Alles zit erop en eraan, alleen moet het groeien en uitrijpen.

Pluis kan al slikken en drinkt soms wat vruchtwater, om later uit te plassen. Ook ademt hij soms wat vruchtwater in om zijn longetjes te sterken. Dat is ook de reden waarom hij veelvuldig beweegt: om zijn spiertjes te sterken. Zo'n heerlijke gedachte: terwijl ik rustig achter mijn bureau zit te werken, is een piepklein kindje in mijn buik zich lekker aan het uitrekken en een beetje met zijn benen en armen aan het zwaaien.

29 augustus 2006
Roken tijdens de zwangerschap: dom-dommer-domst
Ik las vorige week in de krant dat één derde (!) van de vrouwen doorgaat met roken als ze zwanger zijn. On-be-grij-pe-lijk. Zouden ze gewoon écht niet beseffen dat ze meer kans hebben op een miskraam, doodgeboorte of veel te vroeg geboren of veel te klein kindje? Vandaag kwam ik toevallig een onderzoek uit 1994 tegen waarin ook een verband wordt aangetoond tussen het roken door de moeder tijdens de zwangerschap en de intelligentie van het kindje op peuterleeftijd. Hoe meer sigaretten, hoe lager het IQ van het kindje.

27 augustus 2006 -  10 EN EEN HALVE WEEK ZWANGER
Mét buikje
Sommige dingen zijn niet te begrijpen: bijvoorbeeld dat ik net zo veel weeg als anders (59 kilo) en toch al een klein zwanger buikje heb. Al dat extra weefsel (grotere baarmoeder) en extra vocht (meer bloed, vruchtwater) moet toch wat wegen?

Van de week kreeg ik zelfs op mijn kop van de acupuncturist dat ik mijn gewone spijkerbroek aanhad. Dat kan echt niet meer, want dat beklemt de bloeddoorstroming rond de baarmoeder. Inderdaad zat de broek wat strak bij mijn - voormalige - taille. Aan Pluis zelf ligt het niet: die is nog maar 4 cm en weegt 5 gram.

Uiteindelijk zal ik natuurlijk wel flink aankomen, zie schema's hieronder. Van mij mag de buik lekker groeien: ik kan bijna niet wachten tot ik van die gezellige buikbanden kan dragen.

22 augustus 2006
Aanvullend DNA-onderzoek CF-dragerschap
Het is jaren geleden dat ik getest ben op dragerschap van het CF-gen. Toen ik een paar weken geleden bij het spreekuur prenatale diagnostiek was, is daarom aanvullend DNA-onderzoek ingezet. In de afgelopen jaren hebben wetenschappers immers nieuwe mutaties (foutjes in de genen) ontdekt die de ziekte kunnen veroorzaken; mutaties die ten tijde van mijn eerste dragerschaponderzoek nog niet aantoonbaar waren. Vandaag kregen we de uitslag van dat onderzoek. Ik ben gelukkig ook geen drager voor die nieuw ontdekte mutaties. De kans dat ons kindje CF heeft was al minimaal, maar wordt nu nóg kleiner.

21 augustus 2006
Ingeschreven voor de kinderopvang
Bij stellen waarbij één van de twee partners CF heeft, is vaak de ander de kostwinner. Zo was het ook bij ons, tot Arians transplantatie. Als er bij deze stellen een kindje komt, zit er vaak niets anders op dan dat de gezonde partner fulltime blijft werken en de partner met CF voor het kind zorgt. Voor beide partijen is dat pittig. Ik prijs me rijk dat wij in de gelegenheid zijn een andere keuze te maken. Wij willen allebei deeltijd en/of thuis gaan werken en de zorg voor Pluis delen. Zo hoeft Pluisje maar twee dagen naar de kinderopvang. Die zit hier op een steenworp afstand. We hebben de definitieve inschrijving vandaag binnen gekregen. Pluis gaat naar de Boefjes of de Spookjes. Zo staat-ie ingeschreven:



20 augustus 2006 - 9 WEKEN EN 4 DAGEN
In de derde maand
Het is dat je weet dat het augustus is... Wát een takkenweer! (Nieuwe spelling; ben er nog niet uit of ik meedoe aan de boycot of niet.) Op de online regenradar zie ik dat het in Zeeland gelukkig wel droog is. Mooi, want Arian is daar met een groepje aan het blokarten. Aan het wát? Nou, iets met wind, zand, een vloedlijn en van die snelle zeilbootjes op wielen.

Ik zit alweer in de derde maand van de zwangerschap. Wat gaat het snel! Rond deze periode (tussen week acht en elf) bereikt het HCG-hormoon zijn hoogste piek om daarna snel weer te dalen. (Een aardig HCG-grafiekje met uitleg staat op de site van Clearblue). Het schijnt dat met het afnemen van de HCG-concentratie ook de meeste vroege zwangerschapsklachten verdwijnen. Volgens mijn 'Veilig zwanger agenda' van Beatrijs Smulders vinden de meeste miskramen tussen week acht en elf plaats. Na week elf vermindert de miskraamkans drastisch. 

Al met al vallen de zwangerschapsklachten me tot nu toe erg mee. Ik vind het niet erg dat ik wat minder energie heb, ik pas mijn leven gewoon een beetje aan aan de nieuwe omstandigheden. En het is natuurlijk heerlijk dat ik tot die 25% zonder misselijkheidklachten behoor. Hoewel ik merk dat dingen heftiger bij me binnenkomen (zowel positieve als negatieve emoties), ben ik ook niet prikkelbaar of zo. Wat erg fijn is voor Arian. Sinds mijn augurkenaanval heb ik ook geen eetaanval meer gekregen. Wat ook weer erg fijn is voor Arian, want hij hoeft dus niet 's avonds naar de nachtwinkel (die we niet hebben) omdat ik ineens zin heb in Pralines & Cream van Häagen-Dazs. Heeft hij weer mazzel.

19 augustus 2006
Haarverfperikel 2
Na mijn stukje over haarverf kreeg ik een reactie van Regina, die schrijft dat ze bij haar beide zwangerschappen én in een kapsalon werkte én zelf haar haren verfde en dat haar meiden er niets aan overhielden. Ze beklemtoont dat de haarverf die in kapsalons wordt gebruikt veel veiliger is dan die in winkels wordt verkocht. Ik denk dat ze gelijk heeft. Maar inmiddels heb ik me eindelijk, na 32 jaar, verzoend met mijn haarkleur. Mooi bruin is niet lelijk.

18 augustus 2006
Vette vis
Laatst was Arian met mijn zwager zeevissen. Hij kwam thuis met vijftig makrelen, wat erg goed uitkomt. Vette vis zou namelijk goed zijn voor de motoriek van de kleine (zie www.nu.nl). Ik kan maar beter goed inzetten op de vette vis, want qua handigheidsgenen hoeft Pluis het niet van mij te hebben. Als ik 'n schilderij ophang, stort het een dag later naar beneden. Als ik de buxus snoei, is het resultaat niet alleen asymmetrisch, maar ook bedekt met bloedvlekken van al mijn ongelukjes. Ach, het komt vast goed met Pluis, ondanks zijn moeder. Niet alleen dankzij de goede vetzuren, ook dankzij het feit dat papa Arian wél een handigerd is.

17 augustus 2006
De 9-wekenecho
Eigenlijk zou dit onze eerste echo moeten zijn: de officiële echo om de zwangerschap op de IVF-poli te bevestigen. Het is weer een vaginale echo. Grappig, bij de IVF-poli doen ze alles vaginaal, terwijl de echo's bij het WKZ en in het echocentrum gewoon van buitenaf waren. Ik vind alles best, al was het ondersteboven hangend aan het plafond. Zolang ik ons kindje maar te zien krijg.

De IVF-arts bekijkt de stand van zaken rond mijn overstimulatie. De eierstokken beginnen weer normale afmetingen aan te nemen. De follikels en cysten worden netjes door het lichaam opgeruimd. Ik bevestig dat ik ook merk dat het beter gaat: ik heb minder buikpijn en krijg weer een plattere buik. Ze lacht: 'Voorlopig zul je geen platte buik meer hebben!' Dat hoor ik graag.

En dan het vruchtje zelf... Hij is 23 mm. De computer geeft aan dat dat overeen komt met negen weken en één dag. Dat is precies mijn zwangerschapsduur, helemaal op schema dus. Weer zien we het hartje kloppen, maar het allermooiste is wel dat Pluis nu ook beweegt. Superontroerend. Alsof hij wil zeggen: 'Papa en mama, ik leef!'

De IVF-arts kan ook zien waar de bloeding van twee weken geleden heeft plaatsgevonden. Gelukkig ver weg van het vruchtje. Het is nu in ieder geval geen actieve bloeding meer. Niemand weet de oorzaak, maar ze zegt dat ze wel vaker zulke bloedingen zien in een vroege zwangerschap.

Voor ze ons 'ontslaat' van de poli evalueert ze de ICSI-behandeling met ons. We hadden tien eicellen waarvan er negen bevrucht zijn waaruit vijf doordelende embryo's ontstonden. Eén van die embryootjes zien we voor ons op het scherm. Drie andere zitten in de vriezer, samen met de negen rietjes zaadcellen die we nog over hebben. Wat is het toch goed gegaan allemaal. Ik weet dat het niet altijd zo hoeft te gaan en word overspoeld door blijdschap en dankbaarheid. In de tussentijd kunnen we onze ogen niet van het scherm afhouden. Daar is het resultaat van dit alles: 23 mm en vol leven.

16 augustus 2006 - 9 WEKEN ZWANGER
Moe!!!
Van misselijkheid en braakneigingen heb ik nog steeds geen last, maar ik ben wel moe, moe, moe. Ik ben normaal al niet zo'n nachtbraker, maar deze dagen zoek ik wel heel vroeg mijn bed op. Ik kan mijn ogen gewoon niet openhouden na half tien 's avonds. Mijn excuus aan iedereen die ik niet bel of mail... Ik zou het wel willen, maar heb er gewoon de puf niet voor!

15 augustus 2006 - MORGEN 9 WEKEN ZWANGER
Een prachtig poppetje van 49 dagen
Ik ben natuurlijk niet de eerste en enige persoon op aarde die een kindje draagt. Alleen al in Nederland worden elk jaar 190.000 kinderen geboren!Maar het blijft voor mij zo'n ongelooflijk wonder...

Dit wondertje is nu 49 dagen aan het groeien, is 17-20 mm en weegt 1 à 2 gram. Zijn rompje wordt nu wat rechter, waardoor hij wat minder op een komma is gaan lijken.

13 augustus 2006
Haarverfperikel
Op mijn vrijgezellenfeestje ruim een jaar geleden kreeg ik een onderzetter met de tekst: 'Blondes have more fun - but brunettes remember it the next day'. Hoewel ik er sinds mijn zestiende van overtuigd ben dat ik er leuker uit zou zien als ik blond of rood haar zou hebben, groeit er toch echt bruin haar uit mijn hoofd. Dus verf ik mijn haar. Ik bedoel, verfde.

Van verschillende kanten hoor je namelijk dat haarverf schadelijk kan zijn tijdens de zwangerschap, omdat chemische zooi via de hoofdhuid in het bloed terecht kan komen (kleurshampoos en henna zouden wel kunnen). Nou moet ik eerlijk bekennen dat ik soms wel kriegel word van al die waarschuwingen. De officiële (van het voedingscentrum en de verloskundige) gaan wel, maar wat je verder allemaal leest en hoort... Maar ja, ik wil ook geen overbodige risico's nemen. Ik ga op zoek naar een officiële, betrouwbare bron: het RIVM. Het RIVM stelt: 'Van haarverf zijn tot nu toe geen schadelijke effecten bekend. Voor de zekerheid kunt u beter geen soorten gebruiken waar loodhoudende oplosmiddelen in zitten.' Hmm, geen idee waar wel of geen lood in zit. Geen zin om het na te zoeken ook. Ik heb een beter idee. Na meer dan de helft van mijn leven mijn haar geverfd te hebben, ga ik back to nature. Vanaf nu ga ik door het leven als natural brunette!

10 augustus 2006 - 8 WEKEN EN 1 DAG
Voor het eerst naar de verloskundige
Voor mijn eerste afspraak bij de verloskundige heeft Arian vrij genomen. Geen overbodige luxe dat hij mee is: als leverancier van de helft van de genen van Pluis worden ook aan hem de nodige vragen gesteld over eventuele aangeboren afwijkingen in de familie. Gelukkig hebben we beiden geen erfelijke ziekten in de familie, nou ja, op Arians CF na. Maar daarover zijn we snel uitgepraat: omdat ik geen drager ben van het CF-gen, is de kans dat ons kindje de ziekte krijgt verwaarloosbaar klein.

De verloskundige meet mijn bloeddruk (die is goed), maar helaas kan ze nu nog niet het hartje laten horen. Daarvoor is het te vroeg. Maar als we over vijf weken terugkomen, komt het goed. We krijgen tienduizend boekjes, tachtigduizend voorlichtingsfolders, een formulier om bloed te prikken, een zwangerschapsverklaring en een schattig knuffeltje mee naar huis.

's Middags haal ik een (schommel)wiegje op bij een vriendin. Bij haar staat-ie maar in de weg. Hij is helemaal geweldig en past precies naast ons bed in de slaapkamer. Het liefst zou ik hem daar laten staan, maar dat is al te zot en verre van praktisch bovendien. Dus verhuist de wieg naar de zolder. Om in maart weer beneden te komen. 

9 augustus 2006 - 8 WEKEN
Verrassing: weer een echo!
Ik heb vandaag een afspraak met het spreekuur prenatale diagnostiek van het Wilhelmina Kinderziekenhuis (UMCU). Tot mijn grote verrassing hoort bij de afspraak ook een echo!

Als je ICSI doet, heb je recht op aanvullend onderzoek (specialistische 18-20-weken echo door een gynaecoloog, indien gewenst een vruchtwaterpunctie én, indien je er zelf om vraagt, ook de combitest ('n bloedtest en nekplooimeting om de kans dat je een kindje met het Downsyndroom krijgt te voorspellen). Normaal wordt dit alleen vergoed bij vrouwen die ouder zijn dan 36, omdat zij een grotere kans hebben op een kind met een chromosoomaandoening én omdat de betrouwbaarheid van het onderzoek groter is bij deze vrouwen (zie tabellen hieronder). Maar omdat dit een ICSI-zwangerschap is, kom ik er dus toch voor in aanmerking.

Pluizemans is sinds vorige week bijna verdubbeld in lengte. Hij/zij is nu 1,46cm en dat is perfect conform de zwangerschapsduur. Op de echo hieronder lijkt het meer een groot insect, maar in het echt was het echt prachtig.

8 augustus 2006 - MORGEN 8 WEKEN ZWANGER
Gaat goed!
Pluis kan al bewegen nu. Helaas duurt het nog even voor ik er iets van voel. Ook worden deze week de geslachtsorganen gevormd: de jongens krijgen testikels en de meisjes eierstokken. Ben benieuwd welke van de twee het wordt.

Ik ben er gelukkig wat geruster op. Van verschillende mensen hoor ik verhalen van vrouwen die een beetje bloed verloren in de vroege zwangerschap (zeker rond de zevende week) en toch gezonde kinderen kregen. Ik besef meer en meer dat het feit dat ik vorige week een kloppend hartje heb gezien gewoon een heel goed teken is.

7 augustus 2006
Verrassing uit Hongarije

Als mijn vader in Hongarije nog zou leven, zou hij me overladen hebben met Hongaars leesvoer over zwangerschappen. Gelukkig heb ik een lieve vriendin die zorgt voor de toevoer van Hongaarse bladen voor zwangeren. Komt goed uit, want de vier jaargangen van Kinderen en Ouders van Nu (met dank aan Zsóof en Dées) heb ik bijna uit.

4 augustus 2006
Zure bommen

We gaan op bezoek bij een vriendin en voor de grap koop ik zure bommen. En dan ineens besef ik dat het geen grap meer is... Ik heb gewoon weergaloze trek in zure bommen en eet ze alledrie op.

3 augustus 2006 - 7 WEKEN EN 1 DAG
Spannende dagen
Dinsdagavond verloor ik bloed bij het plassen. Ik schrok ontzettend, omdat ik ook al de hele week buikpijn en -krampen had. Overstuur belde ik de dienstdoende gynaecoloog van het UMCU. Ik mocht meteen komen voor een echo. Daar, op de late avond in een verlaten verloskamer in het Wilhelmina Kinderziekenhuis, zagen Arian en ik onze Pluis voor het eerst. Tot onze opluchting met een mooi, kloppend hartje.

Echt gerustgesteld was ik nog niet, geen enkele arts geeft garanties dat het goed blijft gaan. Maar dat Pluisje op dat moment leefde, geeft misschien aan dat het bloedverlies misschien toch een andere oorzaak heeft dan een naderende miskraam? Oooh, wat vreselijk spannend is 't toch die eerste maanden!

Gelukkig sta ik vanmorgen op zonder buikpijn en bloedverlies. Vandaag is de dag van de pretecho: die van eergisteren was tenslotte alles behalve 'pret'. Ik ga met mijn lieve vriendin Iris. Heel bijzonder om daar te liggen met haar naast me. Tot nu toe was het andersom: toen keek ik toe hoe haar wondertjes groeiden in haar buik. Op een groot scherm zien we een vormpje met een kloppend hartje.

Ik ben nu officieel een 'para 0, gravida 1 met een vitale eenling graviditeit'. Ofwel een vrouw die voor het eerst zwanger is van één levend kindje. Maak kennis met onze onze vitale eenling Pluis!

 
1 augustus 2006
Overmorgen 7-wekenecho
Volgens de boekjes heb ik een onwaarschijnlijk geweldig wezentje van zo'n 7-9 mm (kruin-stuit) in mijn buik. De handpalmen, de neusgaten en het mondje worden zichtbaar en er wordt nu ook hard gewerkt aan de geslachtsorganen. Overmorgen kunnen we het wondertje in het echt bekijken: ik heb dan een eerste (pret)echo gepland bij Echobureau Utrecht. Wat zal ik opgelucht zijn als ik zie dat Pluisje het goed naar zijn zin heeft daarbinnen.

We hebben natuurlijk nog geen idee wat het geslacht wordt. Hoewel... Arian mailt naar mijn werk: 'Ik hoor op het nieuws dat mooie mensen meer kans hebben op een dochter als eerste kind... Ik keek net in de spiegel en zag dat we een jongetje krijgen :-)'

Weer wat minder model hangbuikzwijn
Ik heb op internet gelezen dat de hyperstimulatie met zo'n acht weken zwangerschap meestal als sneeuw voor de zon verdwijnt. Ik zit nu op bijna zeven en nu al merk ik dat het beter gaat. Mijn buik is echt minder opgezwollen: ik kan zelfs mijn spijkerbroeken weer aan.

29 juli 2006
Kiezen voor rust
Als je een dikke buik hebt en je bent moe, is dat heel begrijpelijk. Maar als je nog maar net zwanger bent, is het lastiger om eraan toe te geven. Hallo, ik ben alleen maar zwanger, niet ziek! Toch is het normaal om moe te zijn. Er verandert juist nu heel veel. Mijn lichaam past zich aan. Al die hormonen in m'n lijf, dat extra bloed dat rondgepompt moet worden (dat verklaart vast waarom mijn lichaam ineens veranderd is in een landkaart van aderen) en die grote toename van cellen, niet alleen van het kindje maar ook van de baarmoeder, melkklieren etc. Daar komen het slechte slapen (nachtelijke jeuk!) en de emotionele kant van het moeder worden nog bij. De regeldingen, de beslissingen, de onuitputtelijke reeks plannen en voornemens hoe we alles gaan doen als Pluis er is. En daarbij nog die onzekerheid of alles wel goed gaat daarbinnen. O ja, en dan vergeet ik nog mijn OHSS-je. Kortom, genoeg om me moe te voelen. Dus ben ik vandaag de eerste die het verjaardagsfeestje van mijn vriendin Charlotte verlaat. Ik kan me wel weer lullig gaan voelen, maar besluit daarmee te stoppen. 'Jongens, ik heb een embryootje om voor te zorgen', denk ik als ik de gezelligheid achterlaat op het dakterras. 

28 juli 2006
Foto's

We krijgen met de post een CD-rom met de foto's die de Haarlemse fotoraaf Sander Stoepker in mei van ons heeft gemaakt. Een paar foto's zijn geplaatst in het magazine Strax ('een stevig en uitdagend magazine over leven met sterfelijkheid') bij een interview met Arian over zijn longtransplantatie. Corrigeer: eigenlijk gaat het artikel niet over zijn longtransplantatie, maar over wat zo'n enorme verandering met iemand doet. Omdat ik toch best wel een rol speelde bij de de totstandkoming van zijn nieuwe levensperspectief vond de redactie dat ik ook best met mijn kanis op de foto mocht. 

27 juli 2006 - 6 WEKEN EN 1 DAG
Column 'Ik ga op vakantie en neem mee'
Nog steeds niet misselijk, maar wel ineens verschrikkelijk moe en slap. Tsja, ook dat is part of the deal. Ik mopper ook niet, stel het alleen maar vast :-)

Eindelijk kom ik eraan toe om mijn laatste column (Ik ga op vakantie en neem mee) in te scannen. Veel te laat natuurlijk, het Freya Magazine dateert van begin juli en nu is het bijna augustus. Het is een vakantiecolumn, geschreven in Frankrijk. Wat lijkt dat alweer lang geleden!  

26 juli 2006 - ZES WEKEN ZWANGER
Urine sparen

De komende tien weken plas ik (als ik thuis ben) in de groene containers van Moeders voor Moeders. De gevulde containers zullen we elke woensdagochtend op een schaduwplekje in de achtertuin voor de chauffeur klaarzetten. Grappig dat mijn plas ineens een waardevol bezit is geworden. En dat allemaal dankzij het hormoon hCG.

HCG is het zwangerschapshormoon dat gemaakt wordt door het embryootje. De hoeveelheid verdubbelt om de 48 uur in het begin van de zwangerschap, om rond de 10e week tot een piek op te lopen. Vanaf de 16e week komt de hoeveelheid op een veel lager peil en houdt zo aan tot het einde van de zwangerschap.

25 juli 2006 - MORGEN 6 WEKEN
Zeepaardje
Pluisje is nog niet echt een knapperd. Hij heeft nog geen gezicht, wel twee ogen die ver uit elkaar (bijna zijdelings) staan. Zijn mondje wordt nu gevormd en in allebei de kaken zitten nu al de knopjes voor de latere melktandjes. De ledematen zijn nog steeds minimaal, zodat hij meer op een zeepaardje lijkt dan op een mensje. Hij is zo groot als een rozijn.

Om zeker te weten dat het ons zeepaardje aan geen enkele voedingsstof ontbreekt, koop ik bij de drogist veel te dure vitaminepillen voor zwangeren en nog duurdere Omega 3-capsules van Solgar.

24 juli 2006 - 5 WEKEN EN 5 DAGEN
Zwangerschapsbroek
Het is ongelooflijk maar waar: vandaag heb ik een zwangerschapsbroek aan op mijn werk (geleend van een vriendin). Mijn normale broeken passen niet meer en om nou in een joggingbroek te verschijnen...

Een overstimulatiesyndroom verdwijnt in principe bij de menstruatie óf rond de achtste week van de zwangerschap. Mijn buik ziet er dus nog een paar weekjes  uit alsof ik een voetbal heb ingeslikt, wordt daarna weer plat om vervolgens te groeien tot een echt zwanger buikje. Ik vind het wat hebben; het lijkt net alsof ik al onwijs zwanger ben. Was het maar zo!!! Ik kan bijna niet wachten tot ik wat verder ben. Vooral zou ik het fijn vinden als die onzekere eerste twaalf weken (waarin de kans op een miskraam het groots is) voorbij waren. 

22 juli 2006
Even oefenen met baby Peter

Uitgerekend: 21 maart 2007

hoi hoi, riep nijn, hoi hoi, hoi hoi
en danste door het huis
want weet je wat zij had gehoord
er kwam een kleine pluis

21 juli 2006
Zwangerschapslectuur
Pech voor andere Odijkse zwangeren: ik heb alle zwangerschapsboeken uit de bieb in huis! Ook heb ik de Veilig Zwanger-agenda gekocht en voor de aanstaande papa het boek Help, ik heb mijn vrouw zwanger gemaakt van Kluun.

Ander lekker leesvoer: Baby Blues van Tony Parsons en Dating Big Bird (in het Nederlands: Over Tijd) van Laura Zigman. Beide over het thema kinderen en kinderwens. Heerlijke, geestige, ontroerende boeken.

20 juli 2006
Uitgerekende datum 21 maart 2007: een voorjaarskindje
Ik had vandaag ineens een typisch geval van voortschrijdend inzicht. Ik besefte plots dat ik niet mijn eerste stimulatiedag moet nemen als eerste cyclusdag, maar mijn punctiedatum minus veertien dagen. Met als resultaat dat de uitgerekende datum van Pluisje's komst 21 maart is geworden.

19 juli 2006
Regelen verloskundige en kraamzorg
Ik maak een eerste afspraak bij de verloskundige. Op 10 augustus ga ik naar Verloskundigenpraktijk Driebergen. Ik wist al langer dat ik daarheen wilde: daar werkt namelijk de verloskundige die iets meer dan een jaar geleden mijn neefje Mick de wereld in heeft getrokken. En ze is mijn zus erg goed 'bevallen'!

Voor de kraamzorg neem ik contact op met het Zilveren Kruis. Zij gaan het de komende maanden verder voor ons regelen. Ik mag wel een voorkeur opgeven. Ik heb nog niet echt een idee. Ik noem Kraamzorg de Waarden, omdat die veel aandacht besteedt aan borstvoeding en in het bezit is van het  borstvoedingcertificaat van Unicef (wat vast heel goed is alleen weet ik nog niet precies wat het inhoudt). Goed om vast te weten: mijn verzekering vergoedt de eigen bijdrage, de kosten van eventuele uitgestelde kraamzorg en het kraampakket volledig. 

Foto's van CF Beach Dance
Als partner een CF-patiënt maak je veel verdrietige dingen mee en verlies je veel lieve vrienden veel te jong. Maar daar staat veel moois tegenover. De contacten in de CF-wereld zijn altijd heel intens. Omdat het niet gaat om oppervlakkige dingen zoals de hoogte van je salaris of verre vakanties, maar om leven en dood. Onderdompelen in 'the scène' is dan ook altijd alsof je een warm bad hebt genomen. Afgelopen zaterdag waren we op CF Beach Dance in strandtent Woodstock 69 in Bloemendaal. De organisatie had het super voor elkaar. Zo was er een hotel geregeld (Dorint Novotel te Badhoeverdrop) dat bijna gratis de overnachtingen voor de CF-patiënten verzorgde. Omdat Arian recent geridderd is, kregen we een de suite toebedeeld. Jawel, met een bubbelbad in het midden van de kamer.

Bij het decadente ontbijt deed ik me te te goed aan gerookte zalm. Jammer was dat ik later die middag op www.voedingscentrum.nl las dat ik als zwangere geen vacuümverpakte gerookte zalm mag. Oeps. Helpt het dat de zalm tegen de tijd dat het uitgestald lag bij het ontbijtbuffet niet meer vacuümverpakt was?

18 juli 2006 - MORGEN ZIT IK OP 5 WEKEN
Het hartje klopt!
Steeds vraag ik Arian of ik al mooi dik glanzend haar heb en een stralend gezicht met mooiere, zachtere trekken. Hij antwoordt meestal dat ik er vooral moe uitzie met kringen onder mijn ogen. Aááárch...!!!
Ik voel me juist heerlijk, opgeruimd en energieker dan ooit. Ik heb geen enkel klachtje en vraag me af waar de ochtendmisselijkheid blijft. Waar ik wel last van heb: zwangerschapsdementie. Ik kan echt níets meer onthouden. Als er geen post-its bestonden, zou ik me 's morgens nog vergeten aan te kleden, ik zweer het!


Onze Pluizemans ziet er nu zo uit. Hij is nog maar 2 mm (een rijstkorreltje), maar het hartje klopt al. De ruggengraat begint zich mooi te vormen. De beentjes en armpjes zijn nog maar kleine knopjes, dus vrolijk spartelen is er niet bij.

Plassen voor Moeders voor moeders 
Van 't weekend aangemeld en nu al staat ze voor de deur: de informatrice van Moeders voor Moeders. Wát een leuk mens! Ook zij doet een zwangerschapstest, die gelukkig weer meteen positief uitslaat. (Ik blijf het ongelooflijk vinden!) We zitten lekker buiten en nemen alles door: de cadeaus (we kiezen de DVD met foto's van embryo's), de tijdsduur (week 6 t/m 16) en de werkwijze (elke woensdagochtend de volgeplaste containers in de tuin zetten, c'est t tout). Wat een geweldig gevoel dat ik andere vrouwen ga helpen zwanger te worden. Ik voel me al zo belachelijk dankbaar dat het zo snel is gelukt. Nu kan ik eindelijk iets terugdoen. 

17 juli 2006
Eerste echo op 17 augustus
Ik bel het ziekenhuis om de uitslag van de zwangerschapstest door te geven. Wat heerlijk en onwerkelijk om te kunnen zeggen: 'IK BEN ZWANGER!'. We prikken een datum voor de 9-weken echo. Dat hoort nog bij de IVF. Als ze dan zien dat alles goed is, word ik ontslagen van de IVF-poli en word ik een heel gewone aanstaande mama. Hoewel, niet helemaal gewoon. Ik krijg nog een aantal extra controles en echo's (een echoscopisch onderzoek bij 18-19 weken en, indien gewenst, een vruchtwaterpunctie). Dit hoort bij het onderzoek waar wij aan meedoen. De specifieke behandeling die wij hebben ondergaan (ICSI met chirurgisch verkregen zaad) wordt namelijk alleen gedaan in onderzoeksverband. Ze onderzoeken daarbij of deze behandeling van invloed is op de ontwikkeling van het kindje.

16 juli 2006 - 4 WEKEN EN 4 DAGEN ZWANGER
Pluisje komt op (of rond) 21 maart 2007
Het grappige van zwanger zijn is dat je tegen de tijd dat je het weet meteen een maand verder bent. Ik weet het pas net, maar ineens ben ik ruim vier weken zwanger!

Hoe dat zo? Nou, er wordt gerekend vanaf de eerste dag van de laatste menstruatie, oftewel de eerste cyclusdag. De eerste twee weken (als het eitje rijpt) heb je dus nog helemaal geen embryo in je buik en ben je toch zwanger.
De tweede twee weken zit het embryootje er wel, alleen weet je het nog niet.
En tegen de tijd dat je de zwangerschap kunt aantonen, heb je dus al de eerste vier weken erop zitten. Een zwangerschap duurt veertig weken. Dit maakt dat de uitgerekende datum valt op 21 maart 2007.

Bang dat het misgaat 
Ik besef dat we er nog niet zijn. Een miskraam komt helaas vaak voor, meestal in de eerste drie maanden. Zowel bij IVF als gewone zwangerschappen gaat het bij 10-20% mis na een positieve test. Bij vrouwen onder de 36 ligt de kans rond de 10 procent, daarna loopt het op tot de 35% voor vrouwen boven de 40. Eén op de tien, dat is zo veel! Ik heb het vaak genoeg meegemaakt in mijn omgeving en het lijkt me zo verschrikkelijk verdrietig.