Dagboek weer zwanger 2
	Dagboek weer zwanger
	Dagboek ICSI Donja
	Vroeggeboorte Otto
	Dagboek zwanger
	Dagboek ICSI Otto
	Dagboek wachtlijst
	Het probleem
	De behandeling
	Mijn links
	Gastenboek

 Naar pagina over Otto

 

Uitgerekend: 12 mei 2008
Geboren: 12 mei 2008




 

 

Hier loopt mijn webdagboek ten einde. Alles lezen vanaf het eerste begin? Ga naar dagboek wachtlijst voor ICSI. Maandag 26 mei 2008 Toegift - Donja twee weken oud Een trotse moeder kan het natuurlijk niet laten te besluiten met een mooie foto. Ik heb een engeltje in de hemel, maar hier op de commode ligt toch ook een heus springlevend engeltje. Ze is zo lief, ons wonderlijke, heerlijke meisje Donja! Donderdag 22 mei 2008 Afscheid Afscheid nemen is zwaar, zeker als je in je kraamtijd zit en zo'n emotionele dweil bent dat je om elke mooi geschreven felicitatiekaart of gastenboekbericht al moet huilen van ontroering. Toch is het tijd, ik merk dat ik nu met Donja zoveel minder tijd heb om mijn site te updaten (en het is ook mijn eer te na om wekenlang niet te schrijven). Het is tijd om dit boek te sluiten en een nieuw boek te openen: ons leven met Donja en met kleine Otto in ons hart. Twee jaar geleden begonnen we aan onze eerste ICSI en begon ik deze site. Twee jaar uit mijn leven hebben jullie meegeleefd. Ik kreeg zo ontzettend veel lieve reacties, zeker na het verlies van Otto en tijdens mijn ziekenhuisopname in verband met Donja's dreigende vroeggeboorte. En nu, nu ze er is, ook weer overweldigend lieve reacties in mijn gastenboek, mail of per post. Dank jullie wel!!! Ook vond ik het steeds fantastisch om te horen dat mijn site een steun en een bron van informatie was (en is en blijft) voor anderen. Ik ben zelf veel te weten gekomen over IVF en ICSI. Helaas zal in de loop der tijd de informatie op deze site wat gedateerd raken. Onderweg leerde ik veel fantastische meiden kennen, mijn IVF- en Lieve Engeltjesvriendinnen en heb ik mee mogen werken aan twee boeken: 'Open Zenuw' van Denise Hilhorst en 'CF en kinderen krijgen' van Elly van Es. Beide aanraders! Ik wens iedereen die in de toekomst om wat voor reden dan ook op deze site belandt (CF en kinderwens, IVF, ICSI, dreigende vroeggeboorte) een happy ending toe. Ik weet helaas dat het niet altijd kan en dat voelt als heel oneerlijk. Het zal me altijd aan het hart blijven gaan. En hen die hier belanden omdat zij een kindje hebben verloren tijdens de zwangerschap, wens ik alle sterkte van de wereld toe. Ik weet inmiddels dat je verder kunt na zo'n verlies, maar ook dat het een verdriet is dat je altijd met je blijft meedragen. Terwijl ik, zoals al gezegd met de nodige emoties, terugkijk op de afgelopen twee jaar, zie ik hóe verdomd zwaar het is geweest, hoe we op ons tandvlees hebben gelopen. Hoe de Kata die zwanger werd van Donja niet meer dezelfde was als de Kata die een jaar daarvoor zwanger werd van Otto. Zoveel zorgelijker was ik inmiddels. Het was een angstige zwangerschap (pas nu besef ik hóe angstig) en nog is het moeilijk voor te stellen dat het gewoon goed is... Dat Donja gezond en vol leven in haar wiegje ligt. 'Alles lijkt goed te zijn...' Een afscheid moet je nooit nodeloos rekken, daardoor wordt het namelijk niet makkelijker. Dus maak ik het niet langer dan dit... Dag lieve allemaal. Ik zal jullie missen! Zaterdag 17 mei 2008 Liever dan lief Korte update... Ons meisje doet het hartstikke goed. De borstvoeding is goed op gang, dus hoef ik niet meer te kolven en bij te voeden (zoals op de foto). Ze drinkt veel en gulzig en groeit goed, nog even en ze is terug op haar geboortegewicht. 's Nachts voed ik ik zo'n drie keer op verzoek, heerlijke intieme momenten zijn dat. Nooit gedacht dat een mens kan wennen aan 3-4 uur slaap per nacht, maar blijkbaar boort het praktiserend moederschap onvermoede reserves bij me aan. Maar ik word wel lekker emotioneel van zoveel slaaptekort en zoveel overweldigende gevoelens. Ik begin gelukkig lichamelijk te herstellen van de bevalling, mede dankzij onze lieve schat van een kraamhulp (type: ik bedenk iets en zij heeft het al gedaan; liever en deskundiger maken ze ze niet.) Woensdag 14 mei 2008 Bevalling van vijf uur Lieve mensen, dank voor alle mooie-mooie woorden in mijn gastenboek. Heel lief en ontroerend. Ik zal alles bewaren en uitprinten. Als kleine Donja groot is, zal ze altijd weten hoe welkom ze was op deze wereld. Ik heb afgesproken te stoppen met de site na Donja's geboorte. Maar niet zonder een bevallingsverslag en een update over hoe het nu gaat en nog meer foto's. En een proper afscheid natuurlijk, oef, dat zal nog moeilijk worden, ben zo verknocht geraakt aan de lieve mensen in mijn gastenboek. Update en afscheid volgen nog. Laat ik beginnen met mijn bevallingsverhaal. Ik zal proberen niet een versie neer te zetten die alleen net bevallen vrouwen of freaks met een voorkeur voor bloody details kunnen waarderen, maar een acceptabele 'salonfähige' versie. Ik doe het even snel, want tussen alle voedingen/bijkolven/bijvoeden-met-cupje (Donja is de eerste dagen wat afgevallen, is normaal, maar bij heel lichte baby's én baby's boven de 4 kilo gaan de suikers dan wat te gemakkelijk schommelen, vandaar dat we even bijvoeden) is er weinig tijd, bovendien lig ik voornamelijk op bed compleet immobiel te zijn. Geen voortekenen De dag voor de bevalling zat ik veel in de tuin. Mijn moeder was er en mijn zus met haar gezin. Soms had ik een harde buik, maar dat had ik al meer dan een week, dus er was geen reden om te denken dat ik gauw zou bevallen. Ik genoot rustig van het mooie weer en besefte het bijzondere van het nog even rondlopen met de zware, grote buik. De vliezen breken We gingen om 23.00 uur slapen. Om 2.30 werd ik wakker en voelde ik na het plassen iets langs mijn been sijpelen. Hmmm. Eenmaal in bed gutste het er ineens uit. Vruchtwater! Heel veel vruchtwater. Oké, wat te doen... Arian liet ik nog even slapen, wie weet zou er niets gebeuren. Even gebeld met het ziekenhuis voor overleg. Als het zou beginnen zou ik weer bellen, anders morgen even langs het ziekenhuis voor een controle. 'Geen wee te bekennen hier,' zei ik nog. Nog geen half uur later belde ik weer, nu om aan te geven dat de weeën inmiddels om de 4 minuten kwamen. Arian was inmiddels gewekt, ik had me gedoucht en we vertrokken met vluchttas en maxi-cosi door de nacht naar het ziekenhuis. Om de 2-3 minuten nu. In het WKZ We waren er om 4.00 uur. Rolstoel in, kraamafdeling op. 'We komen bevallen!' Het was druk, we hadden het laatste bed. Ze legden me aan het CTG om weeën en hartslag van het kindje te registreren. De weeën werden pijnlijker, rugweeën. Ik bleek 4 cm ontsluiting te hebben. De CTG via de buik werd vervangen door een hartslagmeting via het schedeltje. De weeën kwamen haast zonder tussenpozen. Ik ontdekte dat ik geen vrouw ben om op het ritme van 'Altijd is Kortjakje ziek' te puffen. Eén lange uitademing werkte beter voor me en dat mocht ook volgens de verpleegkundige die het allemaal voordeed (en ook nog mijn rug masseerde tijdens de rugweeën). Snelle ontsluiting Ondertussen werd ik een beetje onrustig. Ik had hevige pijn en erg veel behoefte aan de ruggenprik, waar bleven ze? Ik had op dat moment ineens 6-7 cm ontsluiting; 7 cm is de bovengrens om nog een ruggenprik toe te dienen. Bij aankomst van de anesthesist (nooit zo blij geweest een dokter te zien) was het gelukkig nog net 7, dus mocht ik 'm hebben. 'Ha eindelijk verlichting', dacht ik, maar dat viel tegen. Een infuus en bewaking van mijn hartslag en bloeddruk waren al aangebracht, maar nog leek het een eeuwigheid te duren voor de prik gezet was. Medicijnen klaarmaken voor als mijn bloeddruk ineens zou dalen, steriliseren van het oppervlak, een groot groen doek erover, op rand van mijn bed zitten, verdoving in laten werken, dan de prik zelf (het lastigst: extreem stil zitten tijdens een wee) en dan het lange wachten tot de prik inwerkt... Het leek allemaal een eeuwigheid te duren. Tegen de tijd dat het een beetje begon te werken had ik enorme persdrang. Au! Lastig om weg te puffen en niet mee te persen. Persfase En toen kwam de gynaecoloog, iets na zeven uur. Volledige ontsluiting. 'Je mag persen'. In 10 minuten persen was Donja geboren. Dat klinkt gemakkelijker dan het was, korter ook. Voor ons gevoel duurde de persfase een heel stuk langer dan tien minuten. Regelmatig dacht ik - net als ongetwijfeld elke barende vrouw - dat het nooit zou lukken, dat ik te moe was om goed te persen en dat het gewoon on-mo-ge-lijk kon passen. Even was ik bezorgd toen de gynaecoloog zei dat de hartslag van het kindje tijdens de weeën steeds wat omhoog schoot en ze daarom even via een prikje in het hoofdje het zuurstofgehalte wilde controleren. Die was gelukkig goed. Op het laatst zag ik de gynaecoloog ook nog een schaar uit de steriele verpakking pakken. 'Nu komt de knip,' dacht ik. Maar de natuur was haar voor (wat me op een venijnige tweedegraads ruptuur kwam te staan waar later nog de nodige hechtdraad aan te pas kwam en die ervoor zorgt dat ik nu nauwelijks kan zitten of staan). En toen ineens was daar dat ene magische moment, haast te snel en te onverwacht om echt te beseffen... Haast te veel ook om te beseffen, laat staan om te beschrijven. Donja werd geboren, onze lieve prachtige dochter, ons tweede kindje, ons mollige prinsesje van ruim acht pond. Ineens lag ze op mijn buik, glibberig en wit, want onder de vernix (huidsmeer). Wat was ze lief, wat was ze mooi, wat was ze sterk en groot. Ruim voor het middaguur zijn we alweer thuis met Donja. Lijkt ze op lieve Otto? Een beetje, datzelfde puntkinnetje (maar zonder kuiltje in haar kin) en haar mondje. Op mij en Arian? Vast. Maar vooral is ze helemaal Donja, helemaal precies zoals ze moet zijn. Naam Donja's naam is niet Hongaars, mogelijk tot teleurstelling van enkele van mijn Hongaarse familieleden. We vonden de naam gewoon een lieve, warme klank hebben. Donja kan afgeleid zijn van Donna (vrouw) maar ook de betekenis 'zij die wil leven' hebben. De Griekse uitleg is (dank je, Vita) is 'alles lijkt goed te zijn', afgeleid van het Griekse Ευδοκια (Eudokia). Inderdaad, toepasselijker kan het niet.   Apgarscore Donja: 9 en 10 Apgarscore De vijf tekens waarop deze apgar berekend wordt, zijn: De hartslag: Wanneer de hartslag van de pasgeborene gemeten wordt, en deze is niet hoorbaar, heeft deze baby geen punten voor de categorie 'hartslag'. Wanneer de hartslag minder dan 100 slagen per minuut bedraagt, wordt er een 1 gegeven. Wanneer de hartslag meer dan 100 per minuut bedraagt, wordt het maximale van 2 punten toegekend want een pasgeborene heeft in goede conditie een hartslag van zeker meer dan 100 slagen per minuut nodig. De ademhaling: Wanneer de baby geen adem neemt gedurende langer dan 1 minuut (ook wel 'apneu' genaamd), is dit 0 punten. Een langzame, zwakke en onregelmatige ademhaling een 1. Wanneer de baby goed schreit en regelmatig ademhaalt, is dit een 2. De spiertonus: Wanneer de armpjes en beentjes slap langs het lichaam van de baby heen liggen:0. Wanneer ze een buigreflex hebben maar het zou nog beter kunnen, een 1. Wanneer de baby's armpjes en beentjes een goede buigtonus hebben, een 2. De reflexen: Wanneer de baby op de uitgevoerde reflexen (zie special: de reflexen bij een pasgeborene, nog in opmaak!) geen reactie vertoont, een 0. Een licht verminderde reactie, een 1. Een goede reactie op de reflexen, een 2. De huidskleur: Een volledige rooskleurige huid krijgt een 2. Wanneer het lichaam een bijna rooskleurige huid heeft maar de armen, benen (de extremiteiten) vertonen een blauwachtige schijn(cyanotisch), een 1. Een bleke of blauwe huidskleur een 0. Maandag 13 mei 2008 Nog geen tijd gehad om verslag te schrijven maar wel vast een foto Maandag 12 mei 2008 - 40 WEKEN: DE UITGEREKENDE DATUM Donja Magdalena Visser Vanmorgen om 7.40 uur is na een snelle, heftige bevalling geboren Donja Magdalena Visser, ons lieve meisje, Otto's kleine zusje, met haar acht pond (4105 gram), bolle wangetjes en bruine haartjes. Als het lukt, plaats ik hier morgen foto's en vertel ik meer over Donja en over de bevalling. Ik wenste dat ze voldragen zou zijn, dat ze gezond zou zijn, dat ze na de bevalling meteen op mijn borst zou mogen liggen, dat ze meteen met ons mee naar huis zou mogen. Maar vooral wenste ik gewoon dat ze er zou zijn, om voor te zorgen, om van haar te houden. Al mijn wensen zijn vervuld. Iets van de hemel Als ik kijk naar dit kind zie ik het ongeschonden licht het nog trillende licht van nieuw leven en het licht van mijn ogen neemt toe in tranen van blij Als mijn handen reiken naar haar worden ze jonger en als ze haar strelen is het alsof ze weer bloemen plukken in heel vroeger in de warme wei tegenover ons huis En als ik haar kus op haar zachte wangetjes proef ik haar fonkelnieuwe huid, een flinterdun laagje goddelijk goud en elke kus is een slokje wonder Wie haar kent kan met eigen ogen zien dit is nog niet van hier nog niet van nu nog niet van wat wij denken en doen Dit is nog iets van de hemel. Zondag 11 mei 2008 - MORGEN UITGEREKEND Moederdag Een bloem voor alle lieve mama's die ik ken, mijn eigen moeder, lieve Désirée en kersverse mama S. vandaag in het bijzonder! Een bloem voor alle mama's die een kindje hebben verloren. Een bloem voor alle mama's die zich geen mama kunnen noemen, omdat de langverwachte zwangerschap maar niet komt, terwijl ze diep in hun hart en gedachten al lang mama zijn en oneindig veel moederliefde te geven hebben.  Zaterdag 10 mei 2008 - 39 WEKEN EN 5 DAGEN How wonderful life is now you’re in the world Mijn lieve IVF-vriendin S. doorliep het 'klassieke' medische traject. Kijkoperaties, zes intra uteriene inseminaties (IUI), toen IUI niet baatte door naar IVF, en toen dat geen embryo's opleverde door naar ICSI. We leerden elkaar een jaar geleden kennen bij een meeting van meiden van ons IVF-forum. Beiden hadden we een zware tijd... Zou S. zwanger worden? Zou ik na Otto ooit weer zwanger worden en een zwangerschap kunnen voldragen? En... Wat als het nooit zou lukken...? Ongeveer tegelijk hadden we een mislukte ICSI-poging en ongeveer tegelijk (augustus 2007) gingen we daarna weer door voor de daaropvolgende poging. Zij testte een paar dagen vóór mij positief. Yessssss, na vele jaren in de medische molen was ze dan zwanger! Ik kon wel janken van geluk... Helemaal toen ikzelf een dag of zes later een positieve test in handen had. We waren gewoon tegelijk zwanger! Even leek het erop dat ik véél eerder zou bevallen, maar gelukkig kwamen we uiteindelijk allebei uit in de zeer luxe omstandigheid waarin we ons de laatste weken bevonden... Gewoon vol opwinding en ongeduld kunnen wachten op ons kleintje.   Vanmorgen begonnen bij haar de weeën. De hele dag dacht ik aan haar en hield ik mijn mobiele telefoon dichtbij me. Spannend! Arian en ik gingen naar Otto's graf in Breukelen. Het graf van de oorlogsheld uit de Tweede Wereldoorlog was bezaaid met verse bloemen, zo vlak na 4 mei. Het graf van onze kleine held Otto daarentegen kon wel een oppepper gebruiken. Knuffels hadden vieze korte dreadlocks gekregen en waren nodig toe aan een wasbeurt. Ook aan de pot rozen was geen eer meer te behalen. We legden wat verse bloemen neer uit onze tuin. Gek om daar te staan met een dikke buik. Eén kindje overleden, de ander alive and kicking (vrij letterlijk) maar nog niet geboren... We reden daarna wat rond rond de Loosdrechtse plassen en streken neer op een terras aan het water in restaurant Veenhoeve. Grappig hoe je meteen het middelpunt bent met zo'n buik. Mensen zijn extra aardig en overladen je met aandacht en de onvermijdelijke grappen over ter plekke bevallen. Mijn mobieltje ging af vlak voor het hoofdgerecht. Het was S! Mensen aan de aangrenzende tafeltjes keken verbaasd en een tikje zorgelijk toen ik huilend ophing... 'Mijn vriendin is bevallen,' lichtte ik toe, aangezien het hele terras inmiddels naar mij keek. 'Het is een meisje!'    Bij het verlaten van het tentje was ik nog steeds ietwat geëmotioneerd. Het was een waanzinnig mooie avond. Ze draaiden Elton John. Your Song. Arian vindt Elton John een kweel, zoals waarschijnlijk elke heteroman dat vindt, maar ik vind het prachtig. Toepasselijker kon het niet. Deze is voor de kleine lieve nieuwe wereldburger. Voor jou, kleine Sophie. Anyway the thing is What I really mean Yours are the sweetest eyes I’ve ever seen And you can tell everybody That this is your song It may be quite simple but Now that it’s done I hope you don’t mind I hope you don’t mind That I put down in words How wonderful life is Now you’re in the world Vrijdag 9 mei 2008 - 39 WEKEN EN 4 DAGEN Even melden... ...dat hier geen weeënactiviteit te bekennen is! De warmte bevalt me goed. Het is gelukkig nog niet zo heet dat het binnen ook 30 graden is. In de (half)schaduw is het goed toeven met buik en vochtbenen (dat laatste valt trouwens best mee).  Nog slechts twee mensen gaan door voor de koelkast in de lezersprijsvraag. (Help, ik moet echt dringend nadenken over de prijs...) Geraldien op Moederdag / Eerste Pinksterdag / aanstaande zondag met als voorspelling een jongen genaamd Thijmen; en Nathalie die voor 14 mei (aanstaande woensdag, dat treft, want dan moet ik toch in het ziekenhuis zijn) de geboorte van een zoon met de mooie Hongaarse jongensnaam László voorspelt. Woensdag 7 mei 2008 - 39 WEKEN EN 2 DAGEN Pluk still inside 'Ik heb zojuist een halve watermeloen op.' Arian, kijkend naar mijn buik: 'Ik zie het.' Hij is niet de enige. Wildvreemden maken opmerkingen over mijn buik. Ik vind het prima en babbel lekker terug. Nee, het zijn er zeker geen twee, dat zouden ze misschien op één van de 789 echo's al wel hebben ontdekt. En nee, we denken niet dat het een reusachtige baby is. Op alle metingen was het gewoon een gemiddeld kind, mooi middenin de groeicurve. Ik heb veel zin om te bevallen, maar het lijkt erop dat het ook niet op 7 mei gaat gebeuren. Alles is rustig. De controle was weer prima. Bloeddruk goed, kindje prachtig, professor Bruinse tevreden. Hoe verder? 'Lekker buiten zitten, afwachten!' Dinsdag 6 mei 2008 - 39 WEKEN EN 1 DAG 39+! Het is ongelooflijk... Ik zit in de veertigste week!!! Procentuele verdeling levendgeboren éénlingen naar zwangerschapsduur, jongens en meisjes. 8% van de vrouwen bevalt te vroeg, vóór de 37 weken dus. Als de bevalling twee weken na de uitgerekende datum niet op gang is gekomen, spreekt men van overdragenheid (serotiniteit). (Bij zo'n 5% van alle zwangerschappen is dit het geval, hoewel men zegt dat een deel van die overdragen zwangerschappen niet echt overdragen is, maar vooral gebaseerd op een onjuiste berekening van de zwangerschapsduur. Afijn, voordeel van IVF-zwangerschappen is dat je de uitgerekende datum exact weet). Ongeveer 85% bevalt in de à terme periode, tussen 37-42 weken. Het grootste deel daarvan (ongeveer 70% van alle zwangeren) tussen 39-41 weken. En slechts 4% bevalt op de uitgerekende datum zelf. Elke dag neemt de kans dat het 'De Dag Van De Bevalling' wordt toe. Zeker 's nachts is het spannend, ik word regelmatig wakker met een gespannen buik. Zijn dit nog gezellige doch nog nietszeggende oefenhardebuiken die nog weken zo door kunnen ebben of is dit 'Het Begin'?  De afgelopen dagen waren lekker zonnig, dus ik had in ieder geval geen help-ik-pas-mijn- schoenen-nietprobleem. Ik liep (strompelde) lekker in een zomerjurk en op slippers. Zondag waren we op bezoek bij een vriendin in Utrecht. Wat een heerlijkheid om een Turk op de hoek van de straat te hebben die gewoon open is op zondag en verse munt en enorme watermeloenen verkoopt. Baby's van verschillende leeftijden kropen door de gezellige stadstuin. Op zulke momenten verlangen we best naar de stad. Maar als je dan op de terugweg een binnendoorweggetje neemt naar Odijk, ziet hoe de fruitbomen in bloei staan en beseft dat je onderweg geen enkele zwerver of junk bent tegengekomen, zie je ook wel de charme van het dorpse leven. En die verse munt hebben we in de tuin. Zaterdag 3 mei 2008 - 38 WEKEN EN 5 DAGEN Over onbelangrijke uiterlijkheden 's Avonds smeer ik mijn dikke zware jeukende tintelende benen in met Etos Verkoelende en Verfrissende Benengel voor Mama. 'Arian, het is net alsof iemand mijn eigen benen heeft losgeschroefd en er stiekem twee olifantenpoten onder heeft gedraaid, vind je ook niet?' 'Ja, vind ik ook,' klinkt afwezig. En nog meer onbelangrijke uiterlijkheden De groei gaat gestaag door daarbinnen. Ergens in de loop van week 38 voelde ik een paar zwangerschapsstriemen erin schieten. Scheuren dus. Het is een prijs die ik met liefde betaal voor een voldragen kind. Alleen dacht ik dat men zou vergeten de rekening te sturen... Dat ik dankzij mijn 30+ leeftijd en dus uitgelubberde huid geen striemen zou krijgen. Striae ontstaan in de diepere huidlagen. Jongere vrouwen krijgen ze eerder dan oudere vrouwen, omdat hun huid nog strakker is. Het slappere elastische weefsel bij oudere vrouwen scheurt nou eenmaal minder snel in. Dus als ik het heel positief wil zien, kan ik zeggen dat ik gewoon een zeer jeugdige huid heb. Dat dan weer wel. Epiduraaltje Ik twijfelde. Otto heb ik zonder pijnbestrijding gekregen, dus ik kan het, net als alle andere vrouwen, zonder. Maar moet ik het zonder willen? Ik dacht eerst van wel. Een pijnloze bevalling leek me zo gek. Ik wil wel voelen dat ik aan het baren ben, dacht ik op zijn Beatrijs. Maar voor welke prijs? Bovendien, ook met een ruggenprik is de bevalling niet pijnloos. Immers, totdat je in het ziekenhuis bent en de anesthesist zo ver is dat de prik wordt gezet, heb je al heel wat ontsluitingsweeën weggepuft. En de persweeën voel je ook, omdat dan de dosering wordt verlaagd of stopgezet. Ik twijfelde. Het heeft voor- en nadelen. Ik kwam er niet uit en bedacht dat ik het ter plekke altijd kan beslissen. Maar dat voelde ook weer niet goed. Ik hoe ervan om goed voorbereid te zijn en niet ter plekke te beslissen over zulke dingen. Soms leidt ter plekke beslissen ertoe dat je te laat bent. Tegen de tijd dat de pijn zo moeilijk te verdragen wordt dat je vraagt om een ruggenprik, is de ontsluiting vaak al te ver gevorderd.   En ik twijfelde verder. Op zoek naar info over bekkenklachten vond ik een studie van Cecile Röst (Erasmus Universiteit, Rotterdam) waarin Röst stelt dat vrouwen met bekkeninstabiliteit vooral na een lange bevalling en na een bevalling met veel pijn een grote kans lopen om bekkenklachten te houden. Daarom zou elke bevallende vrouw medicatie tegen de pijn moeten krijgen op het moment dat ze erom vraagt. Hmm... Ook de NVOG stelt dat tijdens de baring zo nodig adequate pijnstilling dient te worden aangeboden aan vrouwen met klachten van bekkeninstabiliteit. Deze info duwt me een beetje over de streep. Ja, ik ben gestopt met twijfelen.  Ik ga maar eens gebruik maken van de luxe van het WKZ (want ja, in Nederland is het een luxe als je in een ziekenhuis terechtkomt waar je dag en nacht pijnbestrijding kunt krijgen) en ga vragen om een ruggenprik. Vrijdag 2 mei 2008 - 38 WEKEN EN 4 DAGEN Controle Eigenlijk zouden we ijzer prikken (het is al zes weken na de laatste controle en men wil graag voor de bevalling weten of het inmiddels al een acceptabel peil heeft bereikt na drie maanden ijzertabletten en foliumzuur) maar het lab is dicht. Volgende week dan maar. Ik moet een beetje huilen als ik vertel over mijn angst dat Pluk op de valreep iets overkomt. De spanning die ik al de hele zwangerschap heb, begint echt een beetje zijn tol te eisen. Maar de controles zijn geruststellend. Bloeddruk is netjes, 120 over 75. De baby lijkt het naar zijn zin te hebben. Ook vandaag een mooie hartslag, genoeg vruchtwater en lekker veel aan het bewegen. Die info en de lekkere huilbui luchten me een beetje op. Arian is blij dat ik tijdelijk weer wat minder panisch ben. Ook spreken we af dat ik na deze zwangerschap nóóit meer het woord 'Listeria' in mijn mond neem. We gaan even de stad in. Ik koop factor 50+ voor Pluk (parasol is al in da house, BabyBanz zonnehoedje en babyzonnebril worden verzorgd) dus Pluk kan veilig de zomer in. Arian koopt hardloopspullen, maar niet voor Pluk. Ik ben na één winkel al uitgeput. Terwijl ik wacht tot Arian alle sportzaken van Utrecht heeft afgelopen, stort ik neer op een terras. Helaas geen plek bij het populaire Italiaanse Mammoni in het stralende zonnetje. Ik heb te veel pijn om naar een ander zonnig plekje te lopen en neem genoegen met een plekje bij Olivier. Een chagrijnige ober en een winderige schaduwplek waarvandaan ik precies kan zien hoe lekker iedereen van het zonnetje geniet bij Mammoni. Al snel maken de weergoden een eind aan dit onrecht en zitten we allemaal in de regen.   Donderdag 1 mei 2008 - 38 WEKEN EN 3 DAGEN Labour day Maar hier - tot nu toe, het is 12.31 uur als ik dit schrijf - nog geen labour pain te bekennen. Het zou best een mooie dag zijn om te bevallen, Dag van de Arbeid, Hemelvaartsdag en ook nog eens de sterfdag van mijn vader. Ik ben niet écht ongeduldig hoor, en al helemaal niet zo dat ik overweeg ananasharten te eten met een glas tonic, glaasje frambozenbladthee en een slok wonderolie toe. Dat lijkt me allemaal veel te ruig. Het komt wel als de tijd (en de baarmoeder) rijp is. Het is vooral al helemaal geweldig dat ik een voldragen kindje in mijn buik heb. Het is alleen dat de angst me soms aanvliegt. Al die tijd was ik alleen gefocust op vroeggeboorten. Ineens besef ik allemaal andere gevaren, alle enge dingen die vlak voor, tijdens of vlak na de bevalling kunnen misgaan. Zoals Gisella schrijft in mijn gastenboek: 'Het klinkt als de laatste loodjes: je bent moe en je maakt je zorgen zorgen en je weet hoe kwetsbaar het leven is.' Vriendinnen waarschuwen me dat ik vooral niet moet denken dat het gestres over is als ik Pluk eenmaal in mijn armen hou. Dan begint het pas. Dinsdag 29 april 2008 - 38 WEKEN EN 1 DAG Elke dag weer wakker met het gevoel 'Zou het vandaag...?' En elke avond naar bed met het gevoel: 'Wie weet beginnen de weeën vannacht?' Ik heb gisteren columniste Marinka Sloof ontdekt en zij verwoordt heel mooi wat ik deze weken zoal voel. Vandaag hoef ik dus alleen maar wat plagiaat te plegen (oh nee, het is geen plagiaat als je het keurig met bronverwijzing doet). Bron: columniste van de site van Kinderen, Marinka Sloof, moeder van dreumes Lilah. (Blogs van eerder in haar zwangerschap zijn te vinden op haar eigen site). Dat treft, want ik ben moe, sloom en inspiratieloos. Slapen lukt niet echt (drie blokken van twee uur, dat is het wel) maar als ik eenmaal ben opgestaan gebeurt er ook niet veel. Ik wil best tomatenplantjes kweken en zelfgemaakte tapenades maken, maar alles doet zo'n pijn. Ik wil ook best een soort van sociaal leven hebben, maar ik zit opgesloten in mijn lijf en in ons huis. Op dagen dat Arian de auto heeft, kan ik nergens heen, aangezien ik te gammel ben om te fietsen of naar de bushalte te lopen. Het is niet erg, het heeft wel een zekere charme. Ik koester het samen cocoonen met Pluk, de lome lange dagen. Maar je wordt er geestelijk en lichamelijk niet fitter van. Ik voel mijn spier- en hersencellen afbreken waar ik bijzit.  Ondertussen loop ik over van spanning en opwinding en ook een beetje angst. Zou Pluk echt gezond zijn, zou alles goed gaan? Ik heb een rotsvast vertrouwen in het vrolijk bewegende wezen dat mijn buik (herstel: volledig lichaam) heeft overgenomen. Na zoveel 'prachtige' echo's en 'jubelende' CTG's kunnen ze toch niets gemist hebben? Maar toch word ik soms overvallen door de angst dat er op de valreep tóch nog iets mis kan gaan. Die angst knijpt soms ineens mijn keel dicht. Neem daarbij de uitputting na een extreem spannende zwangerschap. Het enorme verlangen Pluk te zien en aan te raken. De onzekerheid van de hele situatie - begint het zometeen als ik de laptop heb ingeklapt of word ik over een week of vier ingeleid? Dit alles maakt me zo emotioneel incontinent dat ik op elk willekeurig moment spontaan in janken zou kunnen uitbarsten. uit: 'Dolce far niente' Bij mij betekent nesteldrang blijkbaar ‘op het nest zitten’, in plaats van ‘aan het nest bouwen’. Het nest is, op een paar leuk geplaatste twijgjes na, al helemaal af, dus waarom zou ik? Ik heb nog niet de onbedwingbare behoefte gehad om de babykleertjes nóg drie keer te wassen en te strijken, maar misschien komt dat nog. Het liefst wil ik niet op meer dan een half uur afstand van mijn huis zijn, dicht bij mijn bed, bij mijn ‘vluchtkoffertje’ en alles wat fijn en vertrouwd is. Ik loop heerlijk de halve dag door het huis in veel te groot mannenondergoed en laat de wereld zijn ding doen. Ik ben ‘keizwanger’: ze zoeken het maar uit met z’n allen. Het klinkt misschien allemaal lui en gemakzuchtig, maar ik besef heel goed dat dit de laatste weken van de baby en mij samen zijn, onze laatste weken als symbiose. Wij tegen de wereld. Daar probeer ik nu vol overgave van te genieten en dat gaat ook beter als je niet acht uur per dag achter een bureau zit, maar de hele dag met ontblote buik op bed of op de bank mag liggen. uit: 'In de achtbaan' De laatste paar weken ging het eigenlijk prima met me. Ik ben voor mijn doen redelijk gelijkmatig, in mezelf gekeerd zelfs. Maar op dit ogenblik vind ik mezelf behoorlijk zielig. Natuurlijk weet ik dat ik me een beetje aanstel, maar het is wel een goed excuus om het laatste beetje ijs uit de beker Ben&Jerry’s te lepelen. De tranen zitten hoog de laatste paar dagen en ik weet niet waarom. Is het omdat ik zo verlang naar de baby, omdat ik me opgesloten voel in dit massieve, logge en vooral kortademige lijf? Omdat dit de laatste momenten van Rick en mij als duo zijn, dat we elkaar straks moeten delen met een oh zo snoezig dictatortje? Of is het omdat ik nog zo geniet van de bewegingen van ons kind in mijn buik en het zwanger zijn zo zal missen? Ik heb geen idee, misschien is het een combinatie van alle factoren. Die befaamde laatste loodjes zijn, voor mij dan, een tijd van blijde verwachting, maar ook van afscheid nemen. Een soort Schiphol voor emoties, huilen in de vertrekhal, maar ook tranen bij de ‘arrivals’. uit: 'Ik ben er klaar voor én klaar mee' Negen maanden geleden tuurde ik bij elk toiletbezoek gespannen in de toiletpot, op zoek naar een spoortje van mijn naderende menstruatie. Mijn gevoel had me allang verteld dat die menstruatie wel eens een tijdje weg zou kunnen blijven, maar mijn verstand vroeg om harde bewijzen. Nu tuur ik weer gespannen in de porseleinen troon, maar dit keer op zoek naar voortekenen van een naderende bevalling. ‘Is dat een stukje slijmprop, of zou… oh nee, het is maar een belletje’. Negen maanden geleden was ik dolblij dat de buikpijn, die gewoonlijk al zo’n week voor mijn naderende menstruatie vertelde dat ik die maand helaas niet zwanger was, wegbleef. Nu verwelkom ik elke kramp als een voorbode van een naderende bevalling. Het waren negen spannende, enerverende, heerlijke, vreselijke en prachtige maanden, maar nu is het tijd voor die eerste maand van de rest van ons leven. De cirkel is rond. Ik ben er klaar voor en klaar mee. Klaarder kan iemand niet zijn, denk ik. Zondag 27 april 2008 - 37 WEKEN EN 6 DAGEN Fysio rules Sinds ik weer van de bank af mag, loop ik weer bij de fysiotherapeut voor mijn gammele bekkenbende. Bekkenklachten worden veroorzaakt door het verweken van de gewrichten tussen het bekken, waardoor te veel ruimte ontstaat en de beenderen kunnen gaan schuiven of scheef gaan staan. Spieren die de boel moeten opvangen en beknelde zenuwen zorgen dat simpele dingen als omdraaien in bed*, lang zitten en een stukkie lopen onwijs veel pijn kunnen doen. Na de bevalling verdwijnen de klachten meestal vrij snel, maar zo'n 10% heeft ook anderhalf jaar later nog klachten. Ik heb oefeningen om de boel een beetje terug te duwen op z'n plek. En, geloof het of niet... Het werkt! (Niet altijd overigens... Als ik een dag de boel teveel heb belast, zoals drie uur lang in dezelfde houding zitten in een overigens erg prettig en rookvrij restaurant, moet ik het een dag later bezuren en kan ik op die dag écht niks meer.)    * Bed? Sinds kort staat de boel op klossen en moet ik mijn bed met behulp van een opstapje betreden. Op een angstwekkende 85 cm hoogte heb je eerder het gevoel dat je op een operatietafel ligt. Wel heel erg leuk: ook het wiegje staat nu naast mijn bed opgesteld. Opgemaakt en wel. Zo lief! Zaterdag 26 april 2008 - 37 WEKEN EN 5 DAGEN Belgische site 'De Verdwaalde Ooievaar' Ik ben fan van België. Ik hou van Antwerpen, Gent en Brussel, van het geweldige eten, van de vriendelijke mensen en van Jacques Brel. Maar ook van het Belgische beleid wat betreft orgaandonatie en hun vergoedingensysteem van vruchtbaarheidsbehandelingen (zes pogingen!). Ook zijn ze erg ver op vruchtbaarheidsgebied, verder dan de Nederlandse ziekenhuizen. Ik kan niet op één hand tellen (en ook niet op twee trouwens) hoeveel mensen ik ken die in Nederland uitbehandeld waren en dankzij Belgische artsen nu een kindje hebben. Onze Belgische vriendin Martine tipte me over een informatieve Belgische site. Het is de site van De Verdwaalde Ooievaar. Erg interessant. Lees bijvoorbeeld het Labodagboek: een koppel pent zijn ervaringen en emoties neer tijdens de behandeling, terwijl een embryologe hetzelfde verhaal beschrijft vanuit haar professionele en menselijke beleving. Donderdag 24 april 2008 - 37 WEKEN EN 3 DAGEN Buikfoto's (op verzoek!) en controle   Zo op het eerste gezicht lijkt mijn buik niet meer te groeien. Toch groeit het, want ineens was er de langverwachte puilnavel! Ik ben nu 15 kilo zwaarder dan normaal, maar het voelt alsof het er 45 zijn. Mijn trouwring kan ik al lang niet meer om en de laarzen gaan steeds strakker zitten om mijn kuiten. Eigenlijk knellen al mijn schoenen. Ik ben klaar voor slippertjesweer! De controle was helemaal goed. Bloeddruk 120 over 80, en er was nog genoeg vruchtwater zichtbaar op de echo. Het kindje is nu helemaal ingedaald. Woensdag 23 april 2008 - 37 WEKEN EN 2 DAGEN Als het begint Mocht ik voortekenen van een naderende bevalling merken (toename harde buiken, lage rugpijn, verlies slijmprop, breken vliezen, enz), dan laat ik het natúúrlijk weten. Tot nu toe niets, maar het kan natuurlijk ook zomaar beginnen zonder dat er iets van gerommel aan vooraf gaat. Ik mag naar het ziekenhuis als de weeën een uur lang om de vijf minuten komen. Als ik de gelegenheid heb, meld ik hier op de site als het zover is! Maar het kan ook zijn dat we halsoverkop moeten vertrekken, of domweg niet in de buurt van een computer zijn. De bevalling... Mooi, spannend, heftig, intens. Op zich verschillen vroegtijdige weeën, zoals ik ze met Otto had, niet van weeën rond de uitgerekende datum. Alleen ging de vorige keer een deel van de ontsluitingsfase onmerkbaar voorbij, waardoor ik meteen heel hevige weeën kreeg die om de minuut kwamen. Ook de fase van uitdrijving (wat een akelig 'The Exorcist'-achtig woord is dat eigenlijk) ging snel, omdat Otto zo'n klein licht poppetje was. In totaal was ik toen 5-6 uur aan het bevallen. Een ander verschil is dat bij een à termebevalling de placenta meestal spontaan geboren wordt, terwijl deze bij vroeggeboorten vaak nog erg vastgegroeid is aan de baarmoeder. Vandaar dat ik nadat Otto geboren is aan het weeëninfuus werd gelegd - en een paar uur later alsnog werd gecuretteerd. Ik herinner me naast de pijn ook het overrompelende gevoel, die oerkracht. En dan je kindje eindelijk op je buik. Zullen we verbaasd zijn of juist ons kind 'herkennen'? Die ongelooflijke, alles overspoelende liefde, net als bij Otto maar dan zonder het verdriet dat je je prachtige kind moet laten gaan. Hoe dan ook, de herinneringen aan kleine Otto zullen aanwezig zijn. Aan de ene kant zal het troostend zijn om nu te bevallen van een roze en voldragen kind, om de vreugde te mogen voelen die bij zo'n gebeurtenis hoort. Maar misschien zal het contrast met de vorige bevalling ook wel een beetje pijn doen. Dinsdag 22 april 2008 - 37 WEKEN EN 1 DAG Topziekenhuis Naar aanleiding van mijn stukje over de verhoogde perinatale sterfte in ziekenhuizen ’s nachts en in het weekend (door afwezigheid van kinderartsen en ervaren gynaecologen) schreef een aantal dames geruststellend in mijn gastenboek dat in het UMC Utrecht ook 's nachts kinderartsen, anesthesisten en ervaren gynaecologen beschikbaar zijn, zodat bijvoorbeeld een spoedkeizersnede ook écht met spoed kan plaatsvinden. Geruststellend. Ook schreef ik over handicaps ten gevolge van zuurstofgebrek bij de geboorte. Toevallig las ik daar vandaag een nieuwsberichtje over. Nieuwe behandeling pasgeborenen met zuurstofgebrek In Nederland worden vier baby's per week geboren met zuurstofgebrek. De schatting geldt alleen voor kinderen die op tijd - na negen maanden - ter wereld komen. Twee derde van die kinderen overlijdt of loopt ernstige handicaps op. Het Wilhelmina Kinderziekenhuis, onderdeel van het UMC Utrecht, gaat pasgeboren baby's die tijdens de bevalling zuurstofgebrek hebben gehad in een speciale matras koelen. Ervaringen in de Verenigde Staten bieden goede hoop dat de zuigelingen door deze behandeling minder kans hebben te overlijden of blijvende handicaps op te lopen.   Het kind moet binnen zes uur na de geboorte drie dagen in het matrasje worden gekoeld tot een temperatuur van 33-34 graden Celsius. De matras is gekoppeld aan een soort koelkast. Het koelapparaat kost ongeveer 15.000 euro. Het Wilhelmina Ziekenhuis heeft al een baby met de koelmatras behandeld, en dat kind heeft geen negatieve gevolgen overgehouden aan het zuurstofgebrek. Men verwacht dat de matrasmethode een standaardbehandeling wordt voor pasgeborenen die aan een zuurstoftekort hebben geleden. Maandag 21 april 2008 - 37 WEKEN!!! De à terme periode bereikt! De allermooiste en grootste mijlpaal is vandaag bereikt! Een gezonde zwangerschap duurt tussen de 37 en 42 weken. Vanaf vandaag 'mag' Pluk dus komen. Ondanks mijn bekkenpijn, de slechte nachten (ik ben nu om de twee uur wakker en lig dan een héle tijd wakker - en een héle tijd 's nachts voelt dus als een héle tijd in het kwadraat) en een enorme nieuwsgierigheid, vind ik het fijn als Plukkie nog even lekker binnen verder groeit. Steek je koppetje maar pas naar buiten als je er écht helemaal klaar voor bent, ok? Wanneer dat is? Nou, volgens de meesten die meededen aan de lezersvraag in april nog, dus binnen nu en negen dagen! Spannend! Alleen Marjon, Marie Anne, Nathalie, Cindy, Anne Marie en Geraldien gokken op een meikind. Beter - en vooral veiliger - bevallen Ik schreef al eerder over een artikel van twee vooraanstaande gynaecologen: professor Visser van het WKZ/UMC Utrecht en professor Steegers van het Erasmus Medisch Centrum in Rotterdam. Zij schrijven in het artikel Beter bevallen onder andere het volgende: - Er is in Nederland te veel (vermijdbare) sterfte van moeder en/of kind rond de zwangerschap en bevalling. De hele keten van zorg moet onder de loep worden genomen. - 51% van de vrouwen die voor het eerst bevallen en dat ogenschijnlijk zonder problemen thuis mogen proberen, wordt tijdens de bevalling naar het ziekenhuis gestuurd en heeft op dat moment een verhoogde kans op een keizersnede of kunstverlossing. - Te veel kinderen lopen onnodig hersenletsel en dus handicaps op door zuurstofgebrek tijdens de geboorte omdat er geen kinderartsen in de buurt zijn voor de eerste intensieve opvang. - In ziekenhuizen is de perinatale sterfte ’s nachts 23% hoger dan overdag en in het weekend 7% hoger dan door de week, mede omdat er in die uren vaak geen ervaren gynaecoloog in de ziekenhuizen is. Hoewel ik er absoluut op vertrouw dat deze zaken in het UMC Utrecht allemaal goed geregeld zijn, heeft het toch mijn voorkeur om te bevallen binnen kantoortijden en wel op een doordeweekse dag! Zondag 20 april 2008 - 36 WEKEN EN 6 DAGEN Tis niet eerlijk Bikkelhard heb ik het altijd gevonden dat de basisverzekering maar drie IVF-pogingen vergoedt. De helft van de vrouwen heeft daar niet genoeg aan (en dan zijn er ook nog die vrouwen die wel in die drie pogingen zwanger worden, maar een miskraam krijgen).  Bijverzekeren of zelf een paar pogingen betalen, is mogelijk, maar niet voor iedereen weggelegd. Dus zijn er mensen die kinderloos achterblijven, domweg omdat ze geen behandelingen meer kunnen betalen. Zo onrechtvaardig. Onderteken de petitie waarin wordt gevraagd om uitbreiding van de vergoedingen. Zaterdag 19 april 2008 - 36 WEKEN EN 5 DAGEN Workshop 'CF en kinderen krijgen' Elly van Es is schrijver van het boekje 'CF en kinderen krijgen'. Met haar samen gaf ik een workshop over dit onderwerp op de Landelijke Ontmoetingsdag voor CF-patiënten, familie, professionals en andere betrokkenen. Erg leuk om te doen! Vrijdag 18 april 2008 - 36 WEKEN EN 4 DAGEN Arme duif Eigenlijk haat ik duiven. Ik vind het een soort vliegende ratten. Arian en ik zaten ons dan ook een beetje te ergeren aan het harde gekoer bij het ontbijt. Kan het wat zachter daarbuiten, we kunnen elkaar bijna niet verstaan! Toen ontdekten we de boosdoener: een duif die aan het broeden is in de kamperfoelie bij de keukendeur. Mijn haatgevoelens waren snel weg. Ik keek naar het beest met haar zwarte kraalogen en voelde een soort band (ja, ik weet het, je bent ver heen als je een band voelt met een duif). Ik vond het wel gezellig om zo samen te broeden. Meid, dan maak je maar wat herrie en poep je maar op ons terras, zolang je maar lekker je eitje kunt uitbroeden. Ik vroeg me af wanneer mijn collegabroedster was uitgerekend. Ik zal het nooit weten. Vanmorgen zagen we dat het ei op de grond lag, kapotgevallen. Kraaloog was vertrokken. Het werk van een kat? Ik weet het niet. Maar ik vind het wel heel sneu. Woensdag 16 april 2008 - 36 WEKEN EN 2 DAGEN Controle bij professor B en het laatste spuitje Of ik het kindje goed voel bewegen. 'Jazeker! Maar, kan het zijn dat het minder vaak is dan een paar weken geleden? Dat is misschien omdat het kindje steeds minder ruimte krijgt?' Deze quasi-wijze opmerking heb ik van de tienduizend nieuwsbrieven die ik op me afkrijg omdat ik ooit de Blije Doos heb aangevraagd. Maar het schijnt één van de vele hardnekkige onzinpraatjes te zijn, meldt professor B. 'Waarom zou een baby ineens minder bewegen alleen omdat-ie krapper zit? Nee, hij gaat gewoon minder bewegen omdat-ie meer gaat slapen. Hij is maar een paar uur per dag wakker. En dat een pasgeborene zo veel slaapt is wel zo fijn voor de ouders!' Na afloop van de controle krijg ik mijn laatste injectie met progesteron (=Proluton). 22 spuitjes heb ik gehad, van week 15 t/m week 36. Het viel allemaal erg mee: soms voelde ik de dikke stroop branden bij het inspuiten, meestal niet. Soms zette ik de injecties zelf, maar meestal was ik toch in het ziekenhuis en liet ik het zetten. Soms kreeg ik meteen of een paar uur na afloop jeuk of pijn op de insteekplaats, maar meestal niet. Het was allemaal erg goed te doen. Nogmaals de cijfers uit de studie naar de effectiviteit van Proluton onder 463 hoog-risico vrouwen (vrouwen die een eerdere spontane vroeggeboorte achter de rug hadden): Kans op herhaling van vroeggeboorte   met Proluton met placebo vóór 37 weken 36% 55% vóór 35 weken 21% 31% vóór 32 weken 11% 20% http://content.nejm.org/cgi/content/abstract/348/24/2379 Dinsdag 14 april 2008 - 36 WEKEN EN 1 DAG Geen ooievaar in de tuin Reusachtige opblaasbare baby's en zelfgefiguurzaagde ooivaars in de tuin. Hartstikke leuk. Een mooie gewoonte om de komst van een nieuwe wereldburgen luister bij te zetten. Maar niet voor mij. Ik herinner me nog te goed de pijn die het me deed. Ik herinner me de gure winterdagen na het verlies van Otto en de daaropvolgende voorjaarsdagen rond de periode dat ik mijn kraamtijd zou hebben en ik in plaats daarvan alleen mislukte cryopogingen en een mislukte ICSI-poging had. En hoe ik ineenkromp als ik langs een huis liep met enorme letters 'Hoera een zoon!'. Ik gunde het anderen natuurlijk wel, maar hun geluk benadrukte mijn verlies nog eens extra. Zij, daarbinnen, zij waren de geluksvogels, dat mocht gevierd worden, dat mocht de wereld weten. En ik, ik stond daarbuiten, met lege armen en een lege buik en voelde me verschrikkelijk zielig.  Ik kan niet tegen de gedachte dat iemand met een onvervulde kinderwens of zo'n verlies langs ons huis zou lopen en hetzelfde zou voelen als ik toen. Misschien een beetje overdreven, maar zo voel ik het. Maandag 15 april 2008 - 36 WEKEN Weer iets te pakken Voordat ik zwanger werd was ik zo'n type dat nooit ziek was. Nu heb ik voor de zoveelste keer in dit verkoudheidsseizoen een virusje te pakken: hoofd vol watten, pijnlijke keel en nóg minder energie. Hopelijk is het binnen een paar dagen voorbij en in ieder geval vóór Plukje zich aandient. Ik kan toch niet bevallen in zo'n belabberde staat? Zaterdag 12 april 2008 - 35 WEKEN EN 5 DAGEN Jans verjaardag Ik noemde het gisteren niet. Als ik het genoemd had, had ik ook moeten schrijven over hoe we de avond doorbrachten met vrienden en familie van Jan, en dat is weer te veel in de privésfeer van zijn nabestaanden. Maar het voelt toch niet goed om er niets over te schrijven en net te doen of het zomaar een dag was. Het was niet zomaar een dag, het was Jans verjaardag. Hij zou gisteren 43 jaar zijn geworden. Hij was dichtbij, levend in onze gedachten en herinneringen, en tegelijk zo verschrikkelijk onherroepelijk afwezig. Zee Soms beseffen we ineens dat we pittige tijden achter de rug hebben. We boeken spontaan een nachtje in een kustplaats. (Voorwaarde is dat het niet meer dan één uur rijden is naar het WKZ, want ik wil nergens anders bevallen. Meestal is er tussen de eerste weeën en de bevalling genoeg tijd om half Nederland te doorkruisen, maar wat als de eerste ontsluitingsfase weer onmerkbaar verloopt en ik meteen weer begin met een hevige weeënstorm?) Niet dat één nachtje strand het antwoord is op twee slopende jaren die volledig in het teken hebben gestaan van vruchtbaarheidsbehandelingen, twee zwangerschappen, angst en verlies. Maar na drie maanden op de bank is het wel een weldadige verandering van omgeving. Het wordt hotel Elzenduin in Ter Heijde. We worden er zeer vriendelijk bejegend (en iedereen merkt op dat het vast niet meer lang duurt voor ik ga bevallen, wat een charmante manier is om te zeggen: wat een grote buik). Als we besluiten niet in het hotel te eten (saai) maar in het strandrestaurant (trendy & culinair ) van dezelfde eigenaar, rijdt de kok ons naar het autovrij gelegen strandpaviljoen en zet ons voor de deur af. Wat een service! Niet dat het een enorme afstand is, maar omdat lopen echt té veel pijn doet. We beginnen met Noordzeekrab met avocado en rijstgelei en pomelo (=soort pompelmoes =soort grapefruit) en yuzu (=een mandarijnachtige groene limoen). Dan nek van het aan het wild zwijn verwante Spaanse Ibéricovarken, zoet en zacht gemarineerd en geroosterd, met boksoi (=een zusje van paksoi) en 'n blad van rijstnoedel blits om het gerecht heen gevouwen. Van de zeeduivel neem ik slechts een hapje. Het is een roofvis dus is er de kans dat het beest veel kwik bevat. Vergeten te melden tegen de chef, en zo'n man kan ook niet bijhouden waar een zwangere wel of niet voorzichtig mee moet zijn. Maar oh, wat zijn de asperges en de knapperige Spaanse ham lekker. De Siemental runderlende (=entrecote) is speciaal voor mij doorbakken, maar smaakt toch smelt-op-de-tong-mals. Hij komt met bospeen (een verrukkelijke puree) en aardappel, snijboon en zeekraal. Het dessert met framboos, passievruchtensorbet, perzikgelei, eetbare viooltjes en rozenparfum is als een vreugdedansje op mijn tong. Dit alles met uitzicht op zee en de ondergaande zon. Weergaloos. Maar perfectie bestaat niet. Ik slaap weergaloos slecht op het te harde bed. :-( Vrijdag 11 april 2008 - 35 WEKEN EN 4 DAGEN Pikler en meer Een gastenboekschrijver vroeg of ik de pedagogische visie van Emmi Pikler ken. Jazeker, en ik heb me er tijdens de zwangerschap van Otto een beetje in verdiept. Leuk is dat ook ons kinderdagverblijf inmiddels werkt volgens de inzichten van Emmi Pikler.   Dr. Emmi Pikler (1903-1984) was een Hongaarse kinderarts. Haar man en zij deelden een progressieve pedagogische denkwijze. Door veel observeren stelde Pikler vast waar een baby behoefte aan heeft voor een goede ontwikkeling: vrij bewegen in een rustige omgeving. Emmi Piklers benadering kenmerkt zich door twee principes: respect voor de behoefte aan een stabiele persoonlijke band en respect voor de zelfstandige activiteiten van het kind. Woensdag was het inderdaad afkicken... Geen echo, geen stevige hand van een gynaecoloog op mijn buik, alleen een thuis zelf-toegediende progesteroninjectie in mijn bovenbeenspier. Donderdagavond bevond ik me wel weer in het WKZ, ditmaal in het Auditorium, waar een voorlichtingsbijeenkomst werd gegeven over borstvoeding. Ik was met een hoogzwangere vriendin. Zeer nuttig en leerzaam, luidde ons eindoordeel. We waren alleen allebei extreem moe en het gedempte licht en de rustige toon van de spreekster hielpen niet echt om ons op te peppen. Maandag 7 april 2008 - 35 WEKEN De laatste loodjes Yes, 35 weken! Ik geniet er eigenlijk wel van, van die 'laatste loodjes'. Eindelijk niet meer zo bang hoeven te zijn, eindelijk niet meer continu die pijnlijke harde buiken. En eindelijk wat meer van die bank af! Het beleid is niet meer strikte bedrust, maar gewoon 'heel rustig aan doen'. Niet sjouwen, niet de buikspieren belasten, veel zitten en rusten. Maar ik kan dus wel kleine stukjes lopen - hoewel inmiddels de scherpe pijn in mijn schaambeen een beperkende factor wordt. Ik kook weer (de zware pannen pakt Arian) en ga mee boodschappen doen (Arian sjouwt) en ik kan uithuizige bezoekjes plannen. Het is een heel verschil met een aantal weken terug. Toen kreeg ik al baarmoedercontracties als ik de telefoon opnam. En dat is niet overdreven; mijn baarmoeder reageerde echt op élke beweging van mijn lijf. Het leukste van deze fase is de buik. Ik heb zo'n schik met Pluk die volop beweegt en schopt. Ik zal mijn taille bij terugkeer met open armen verwekomen, maar ik weet nu al dat ik mijn dikke buik ga missen. Zaterdag 5 april 2008 - 34 WEKEN EN 5 DAGEN IVF-vriendschappen Vandaag heb ik een viertal IVF-vriendinnen (forumvriendinnen die geen vieze enge mannen bleken te zijn en real life vriendinnen werden) op bezoek. We hebben helaas te weinig tijd om alle 7098 punten die we met elkaar willen bespreken door te nemen, maar komen gelukkig wel toe aan de voors en tegens van een kraamborrel, van diverse inbakerzakjes (inclusief demonstratie), puftechnieken, het uitwisselen van kleertjes en het bekijken van 3D-echo's en filmpjes van pasgeboren nageslacht. En, niet onbelangrijk, het verorberen van een grote stapel scones met slagroom, frambozenjam en aardbeien.   Vrijdag 4 april 2008 - 34 WEKEN EN 4 DAGEN En zo heeft Arian steeds meer Kata (en steeds meer Pluk) om van te houden Ooit dacht ik dat zwangerschapskleren de eigenschap hadden mee te groeien met de boller wordende buik en derhalve tot aan de bevalling gedragen konden worden. Hoe naïef. Ik pas nu nog maar twee zwangerschapsbroeken. Een rode zomerbroek uit de jaren '90 die qua kleur niets voor me doet en net te kort is en eigenlijk ook te klein, want het ritsje aan de zijkant kan niet dicht, waardoor het steeds afzakt; en een zwarte die ik gezien de hiervoor genoemde eigenschappen van de rode altijd aan heb. Vandaag zie ik mezelf in een etalage en moet ik keihard lachen om wat ik zie. Dat gewaggel en die enorme buik en dat hóófd! Ik besef dat Pluk niet alleen in mijn buik zit, maar ook in mijn bovenbenen, bovenarmen, borsten en - oh my goodness - mijn wangen. Pluk zit overal! Woensdag 2 april 2008 - 34 WEKEN EN 2 DAGEN Normale zwangere? Vandaag de laatste echo. Zo ver in de zwangerschap zijn veranderingen van de cervix normaal, dus hebben ze geen enkele voorspellende waarde meer. (Maar toch stiekem fijn dat-ie onveranderd is!) Plukje is weer lekker gegroeid en zit met het hoofdje diep in het bekken. De schatting van het gewicht komt nu op 2542 gram, wat volgens de computer overeenkomt met een zwangerschapsduur van 34 weken en 5 dagen. De echografiste laat enthousiast een speklaagje zien (van Pluk, niet van zichzelf): 'Dit kindje komt niets tekort in de buik!'     Bij de gynaecoloog wacht meer goed nieuws. Mij wordt zelfs voorspeld dat ik, zoals het er nu uitziet, waarschijnlijk gewoon rond de uitgerekende datum zal bevallen. We babbelen wat over vroeggeboorten. Wat is nu eigenlijk de reden dat het bij mijn beide zwangerschappen zo mis was in het tweede trimester, terwijl het nu zo goed gaat? De arts vertelt dat men denkt dat er zoiets bestaat als een kritieke periode. Het is zaak om in die fase het complexe mechanisme dat zorgt voor het ontstaan van vroegtijdige weeën te stoppen. In de wachtkamer bekijk ik de geboortekaartjes op het prikbord. Ik zie kaartjes van tweelingen, drielingen en kindjes met een heel laag geboortegewicht. HELLP-syndroom? Vroeggeboorte? Je kunt zien dat er angstige, gecompliceerde zwangerschappen aan de kaartjes vooraf gingen. Op sommige kaartjes zie ik de namen van tijdens eerdere zwangerschappen overleden broertjes en zusjes staan. 'Ik zit hier op mijn wolkje heel tevree En kijk vol blijdschap naar benee Want papa en mama kennen weer het geluk Van de geboorte van een kleine uk' Meteen krijg ik tranen in mijn ogen. Ik weet niet of Otto een engeltje of een sterretje is en of hij wel op een wolkje zit, en het maakt ook niet uit. Hij is mijn mooie zoontje en hij woont veilig in mijn hart. En voor Pluk zal hij altijd grote broer zijn. Het nieuwe bevallen Een verpleegkundige neemt de bevalling met me door. De visie van het UMCU op bevallen spreekt me erg aan, vooral de 'persoonlijke en continue aandacht en steun tijdens de baring' én het feit dat ze niet moeilijk doen over een ruggenprik. Ik wil het graag zonder proberen, maar vind het fijn om er niet om te hoeven te smeken als de pijn en uitputting te gortig worden. Interview met professor Bruinse in AD over het 'nieuwe bevallen'. Mijn 'vluchtkoffer' staat al weken klaar. Ik moet alleen een kleine aanpassing doen. Het wordt  tijd om de babykleertjes in maat 44 te vervangen door kleertjes in maat 50. Maandag 31 maart 2008 - 34 WEKEN Mijlpaal der mijlpalen Dank voor de vrolijke felicitaties! Jawel, we hebben de 34 weken gehaald! Vanaf 34 weken zwangerschap heeft de baby bijna even goede kansen als een op tijd geboren kindje (alleen een minder fijne start met couveuse en ziekenhuisopname). Vandaag slik ik de laatste Adalat. Na twee maanden weeënremmers gaan we het zonder proberen. De injecties met progesteron gaan nog door tot week 36. Ik ben benieuwd wat daarna gebeurt. Misschien wel... Niets? Ik wil en mag nog niet overmoedig worden, zeker omdat ik sinds afgelopen weekend best een onrustige buik heb. (Waarbij ik overigens steeds beter besef dat het gewoon normaal is bij deze termijn van de zwangerschap. Harde buiken, voorweeën, oefenweeën, indalingsweeën, whatever je die dingen noemt, ze horen er gewoon bij. Niets alarmerends zolang ze niet pijnlijker of regelmatiger worden of gepaard gaan met verlies van bloed, vruchtwater of de slijmprop.) Er is maar één mijlpaal mooier dan deze: de 37 weken. Als Pluk zo ver is, dat-ie na de geboorte lekker mee naar huis mag om te slapen bij papa en mama op de slaapkamer in het grenen (!) schommelwiegje.

Zondag 31 maart 2008 - 33 WEKEN EN 6 DAGEN
Slechte ervaring met pufcursus bij Rond de zwangerschap
Tijdens mijn eerste zwangerschap gaf ik ons op voor de cursus 'Bevallen' bij Rond de Zwangerschap. Toen Otto met 23 weken werd geboren en overleed, gaf ik onze afmelding en de reden daarvan daags na de geboorte door. De eigenaresse zei ze dat ze ons het ver vooruit betaalde cursusgeld (95 euro) niet zou teruggeven. Maar, zei ze, ze was zo coulant, ze zou het geld laten staan voor een volgende zwangerschap. Au, pijnlijk als je in de medische molen zit en niet weet of er een volgende zwangerschap in zit... Maar, ik ging ermee akkoord.

Eenmaal weer zwanger gaf ik me weer op, maar helaas, ook nu moesten we ons afmelden toen ik met 26 weken in het ziekenhuis werd opgenomen. We hoopten nu dan toch echt (een deel van) ons geld terug te krijgen. (Restitutie in zo'n geval is vrij normaal; andere aanbieders van dergelijke cursussen geven de inschrijfkosten of ten minste een deel ervan retour als ruim voor aanvang geannuleerd wordt.)

Helaas bleef de eigenaresse van 'Rond de zwangerschap' weigeren. Eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ze als alternatief aanbood om langs te komen in het ziekenhuis om iets te vertellen over de bevalling, maar een onbekende vrouw aan mijn bed zag ik op dat moment he-le-maal niet zitten.

Ik won juridisch advies in en schreef een brief waarin ik uiteenzette dat we wel degelijk recht hebben op restitutie. 'Rond de zwangerschap' heeft ons namelijk op geen enkele wijze op de hoogte gebracht van enige beperkende voorwaarden ten opzichte van een opzegtermijn of restitutie van gelden. En als deze voorwaarden niet zijn vastgelegd, val je in zo'n situatie terug op de wet. En die zegt: er is geen product (dienst) geleverd, dus hoeft niet te worden betaald.

Maar ja, het geld is al overgemaakt en zie het dan maar terug te krijgen. Ze beseffen bij 'Rond de zwangerschap' ook wel dat we hier niet nog meer energie in gaan steken. Maar het zit me wel dwars. Zeker 'rond de zwangerschap' zit een mens helemaal niet te wachten op dit soort gedoe. 

Vrijdag 28 maart 2008 - 33 WEKEN EN 4 DAGEN
UWV-perikelen
Een man met een aangenaam Limburgs accent aan de telefoon. UWV Venlo. Ze willen (nu al, ik ben pas drie maanden thuis?) beoordelen of mijn ziekmelding inderdaad gerelateerd is aan de zwangerschap. In dat geval krijgt mijn werkgever namelijk mijn loon gecompenseerd, en van die compensatie kan hij dan mijn kordate pas afgestudeerde vervangster betalen, wat weer een beetje helpt tegen mijn schuldgevoel. We hoeven niet héél lang te babbelen voordat de man uit Venlo de conclusie trekt dat een ziekmelding wegens een dreigende vroeggeboorte enig verband houdt met zwangerschap. Met de compensatie komt het wel goed.

Ik ben er echt bizar lang tussenuit. Nu al drie maanden, en er komen nog zeker vier maanden bij. Gisteren had ik twee collega's op bezoek. Ze vertelden dat al sinds begin januari op het white board op het secretariaat staat: 'Kata verlof t/m juli'. En dat ze dan, net als ik, ook wel 'ns denken: 'Da's best lang.' Het meest bizarre is dat al die maanden gewoon elke maand mijn salaris ontvang. Wat is het toch allemaal goed geregeld in Nederland.

By the way, mijn zwangerschapsverlof zou volgende week beginnen. En na mijn verlof? Dan neem ik ouderschapsverlof op, ook al zo goed geregeld. Ik ga drie dagen per week werken. (En behoud voor de dagen dat ik niet werk 70% van mijn loon, dankzij een goed CAO). Ik kan dan twee dagen met Pluk thuis zijn. Arian heeft één papadag (dat wóórd!) en zo hoeft Van Pluckenstijn maar twee dagen naar de babygroep 'boefjes' of 'spookjes' van kinderdagverblijf Kobus. Kobus is erg goed en is zo dichtbij dat ik een eventueel vergeten reserverompertje met een welgemikte worp ter plaatse kan krijgen. 

BV vs KV
Een hele discussie is er ineens ontstaan in mijn gastenboek over borstvoeding versus kunstvoeding en de juiste benaming van dat laatste en wanneer je wel of niet stopt en hoe moeders die (moeten) stoppen zich dan tegengewerkt voelen door de borstvoedingsmaffia. Het roept bijzonder veel emoties op. Ik word een beetje overweldigd door zoveel emotie/commotie/discussie en voel me er niet heel happy bij. Ik heb nooit zulke heftige gevoelens willen oproepen. Mijn opmerking ging feitelijk niet eens over borstvoeding, maar over het misverstand dat de kraamtijd altijd alleen maar 'leuk' zou moeten zijn, terwijl het vaak een emotionele periode is waarin je als moeder - en vader - veel offers brengt (met als meest voor de hand liggende offer je nachtrust :-)).

Ik heb bovendien sympathie voor alle standpunten en probeer nuchter te kijken naar deze kwestie. Ik ben voornemens mijn stinkende best te doen om de borstvoeding te doen slagen, maar als het dan niet lukt, dan zal ik ook mijn best doen om me niet al te rot te voelen. Beide opties zijn zoveel beter dan de optie van zestien maanden geleden. Toen kreeg ik van de verpleegkundige twee pilletjes om de productie van moedermelk te onderdrukken. Dostinex heette het middel. Omdat het wat al te cru is van de natuur dat de melk wel komt, ook als er geen baby'tje meer is om aan de borst te drinken.

Donderdag 27 maart 2008 - 33 WEKEN EN 3 DAGEN
Verbazing
Het kijken naar De Verloskundigenpraktijk, De Kraamafdeling en De Bevalling blijft een leuk begin van de dag, maar soms wordt het zelfs mij teveel.

Waarom hebben alle mensen die meedoen een interieur met te veel grenen?
Waarom doet iemand die hoogzwanger is een tuinbroek aan, dat is toch het laatste kledingstuk wat je aan wil hebben als je elk uur naar de wc moet?
Waarom stopt een moeder na paar dagen met borstvoeding enkel en alleen omdat het 'haar niet bevalt' (dus niet omdat het niet lukt of problemen geeft) en doet niemand moeite haar uit te leggen dat het bij moederschap niet gaat om wat de moeder 'bevalt', maar om wat het beste is voor de baby?*
Waarom willen mensen hun ouders, schoonouders, kinderen (en buren, overburen en willekeurige voorbijgangers) bij de bevalling hebben?
Hoe halen deze vrienden en familieleden het in hun hoofd om beneden in de woonkamer te zitten roken terwijl boven een baby geboren wordt en waarom zegt de verloskundige er niets van?
Waarom lopen er verpleegkundigen rond die de moeder aanmoedigen bruin bier te drinken terwijl dat een totaal achterhaald fabeltje is, aangezien men inmiddels weet dat alle alcoholische dranken en dus ook bier slecht zijn voor de baby en voor de productie van moedermelk?
Waarom kijk ik eigenlijk nog?

Voor dat ene moment dat de baby tussen de benen van de moeder vandaan wordt gesleurd en op de borst van de moeder wordt gelegd. Zo'n magisch moment. Het is het moment dat een zacht muziekje wordt ingezet en ik me even overgeef aan de ontroering. Maar snel komen de vragen weer.
Waarom trekken die moeders hun T-shirt niet wat meer omhoog zodat het kindje op de blote huid van mama kan liggen? Dat is toch veel fijner dan op mama's Mickey Mouse-shirt? Waarom hebben volwassen vrouwen überhaupt big shirts met Mickey Mouse erop in hun garderobe?

* Aanvulling n.a.v. reactie uit gastenboek. Ik wil niemand die voortijdig moest stoppen voor het hoofd stoten. Ik besef dat er situaties zijn waarin stoppen het beste is voor de baby, omdat het echt niet lukt of omdat de moeder moe en gestrest wordt van alle problemen rond de borstvoeding. En een gestreste moeder is zeker niet in het belang van het kind. Ik heb lieve vriendinnen die tot huilens toe hebben geprobeerd borstvoeding te geven, maar het toch na enkele dagen/weken moesten opgeven. En het daar nog moeilijk mee hebben. Ik sluit ook niet uit dat zulke problemen - en de beslissing om te moeten stoppen met borstvoeding - ook mij te wachten staan. En dan ben ik maar wat blij dat er goede kunstvoeding bestaat!

Woensdag 26 maart 2008 - 33 WEKEN EN 2 DAGEN
Slaap
Voor iemand met zo veel klachten, heb ik best weinig klachten. Op mijn vroegtijdige weeën en totaal verrot bekken na eigenlijk geen.
Alleen slaap ik de laatste weken zo slecht. Omdat in ik onze boxspring het extra gewicht van mijn buik wegzakt in een kuil waar ik met mijn huidige conditie nooit meer uit kan klimmen, heb ik Arian gevraagd een deur op mijn bed te leggen en daarop een wat harder matras. Zo heb ik geen last van rare kuilen, maar slapen blijft een drama. Een lichte slaap, zes keer per nacht wakker een tussenstop en elke ochtend voor zevenen klaarwakker. Toch jammer dat ik niet kan uitslapen op de laatste dagen van mijn leven waarop ik zou kunnen uitslapen.

Dinsdag 25 maart 2008 - 33 WEKEN EN 1 DAG
WKZ
Acht uur. We zijn de eersten op de lijst van de arts-assistent gynaecologie (nee, we kunnen niet altijd bij de prof himself terecht) en hopen spoedig klaar te zijn. We hebben pech. Door alle sneeuw en gladheid staan er files en degene met wie wij een afspraak hebben, staat daar helaas middenin. In de tussentijd werken we de echo (cervix 1.8 cm), de Prolutonspuit (vandaag kies ik voor mijn bovenbeenspier) en de bloeddrukmeting (115 over 70) af.

Als we uiteindelijk aan de beurt zijn, is er eigenlijk niets te melden. Het hoofdje ligt 'beweeglijk in de bekkeningang'. Dat betekent zoiets als gedeeltelijk ingedaald. Volgende week nog één cervixmeting, daarna stoppen we. Het voegt nu niet meer zo veel toe, het is niet zo dat ze nu nog iets kunnen met de informatie die het oplevert. Of het nou korter wordt of op lengte blijft, het beleid blijft zoals het is: rustig aan doen en maar afwachten wanneer ik beval.
Ik word nog een normale zwangere...! Aangezien ik de laatste dertien weken 'verwend' ben met elke week een echo, zal ik stevig moeten afkicken.

Zondag 23 maart 2008 - 32 WEKEN EN 6 DAGEN
Bijna-33-wekenbuik
En toen had ik per ongeluk een strandbal ingeslikt :-).


Donderdag 20 maart 2008 - 32 WEKEN EN 3 DAGEN
Intake kraamzorg
Als Pluk langer dan acht dagen in het ziekenhuis moet blijven, hebben we alleen recht op twaalf uur kraamzorg vanuit mijn aanvullende verzekering (in de vorm van uitgestelde kraamzorg of couveusenazorg). Als Pluk binnen acht dagen naar huis kan, komt er wel een opgeruimde kraamzorgmevrouw beschuitjes smeren en mijn bed verschonen. Heerlijk lijkt me dat.

Ervan uitgaande dat trotse moeder en blozende newborn vrij snel na de bevalling naar huis kunnen, is het aantal uren kraamzorg standaard 49 uur (vorig jaar was dit nog maar 44 uur). Dit is de norm, maar in de praktijk kan het soms minder zijn (bijvoorbeeld als de aanstaande moeder geen borstvoeding wil geven) of meer. Wij hebben nu 59 uur toegewezen gekregen. De vraag is alleen of ze het kunnen leveren.
Er is namelijk sprake van personeelskrapte in de hele regio, vertelde de dame van de kraamzorgorganisatie ons, én de maand mei is traditioneel een drukke maand.
Echt waar? Maakt de maand dan uit?
Blijkbaar. Waarschijnlijk worden er op zwoele zomeravonden in augustus veel baby's verwekt... Maar afgelopen zomer was augustus bijzonder koud en regenachtig, zou dat nog uitmaken? Of werden er afgelopen zomer juist méér baby'tjes verwekt? Zo van, je zit in je vakantiehuisje, het regent, je kunt geen bordspel meer zien en die Franse tv-programma's versta je ook niet, dus dan maar vroeg naar bed?

Woensdag 19 maart 2008 - 32 WEKEN EN 2 DAGEN
Dag Jan
Dank jullie wel voor alle berichtjes in mijn gastenboek. Het is mooi te zien dat mensen die Jan niet eens kennen ook geraakt zijn door wie hij was. En dan ook nog mooie, fijngevoelige woorden van troost vinden om in mijn gastenboek te schrijven. 

De plechtigheid en de begrafenis waren prachtig. Nogal welbespraakte familieleden en vrienden kwamen aan het woord en brachten Jan - voor even - tot leven. Dat gaf een sfeer die licht was en troostrijk. Terwijl Pluk in mijn buik woest enthousiast reageerde op de muziekkeuze van Jan en de zon door de glas-in-loodramen de kerk in scheen (een bleek zonnetje op een gure dag, maar vol herinneringen aan mooie zomerdagen en de belofte van nieuwe zomers), kon ik niet anders dan beseffen wat een voorrecht het was dat Jan onze vriend was. Ik voelde even niets anders dan intense dankbaarheid dat ik hem gekend heb.

Dinsdag 18 maart 2008 - 32 WEKEN EN 1 DAG
'Van hevige emoties krijg je geen weeën en een paar uur rechtop zitten kan geen kwaad'
Zo luidt het antwoord op de vraag of het verantwoord is als ik morgen - met de rolstoel - de begrafenis van Jan bijwoon. Een stellig antwoord dat de laatste twijfel wegneemt. Ik wil heel graag bij het afscheid van onze dierbare vriend zijn.
We vragen ook hoe nu het beleid is bij 'n dreigende vroeggeboorte. Tot 34 weken zwangerschap zullen ze de weeën proberen te remmen en opnieuw injecties voor de longrijping toedienen. Tot 34 weken zal ik dus ook mijn fijne off label weeënremmer (doorgaans gebruikt door ouden van dagen met een hoge bloeddruk) door blijven slikken. 
Één vraag stellen we niet aan de dokter maar wel aan elkaar. Waarom o waarom moet zo'n ziekenhuissessie 2,5 uur duren? Het enige wat we hadden was een echo (10 minuten), een consult (15 minuten) en bloedprikken (5 minuten).   
 

Over het verstrijken van de baarmoederhals Voor de liefhebbers van nieuws over cervixlengtes: de lengte zit nog net aan de 2 cm. De funneling is weg. Dat klinkt als goed nieuws is, NOT. Hij is alleen maar weg omdat dat gedeelte van de baarmoederhals dat eerst open stond (de trechtervorm dus) inmiddels helemaal verstreken is. Dat wil zeggen: één geworden met de baarmoeder. De boel verandert dus wel degelijk, en niet ten goede. Maar ze keken er niet al te bezorgd bij.  'De totale vorm van de baarmoeder is te vergelijken met een peer op zijn kop gezien. Het bolle gedeelte is het spiergedeelte van de baarmoeder, het smalle deel is de baarmoederhals. Onder invloed van contracties verandert de peervorm in een appelvorm. Met andere woorden, de hals moet opgenomen worden in het bolle gedeelte. Dit proces noem je het verstrijken. Verstrijken betekent dus dat de baarmoederhals niet meer een lang 'tuutje' is onder aan de baarmoeder, maar dat deze steeds dunner en korter wordt en onderdeel wordt van het onderste deel van de baarmoeder.'

Maandag 17 maart 2008 - 32 WEKEN
32 weken
Waarom is 32 weken zo'n mijlpaal? Nou, het kindje is natuurlijk nog klein (ca 2 kilo), máár... Als het nu geboren wordt, zijn de longetjes in zoverre rijp dat het kindje niet meer aan de beademing hoeft (hoogstens extra zuurstof via een neusbrilletje), dus niet meer per definitie terechtkomt op een intensive care voor pasgeborenen. Een afdeling high care volstaat. Voor veel moeders goed nieuws, omdat ze in een ziekenhuis dichterbij huis kunnen bevallen. Voor mij verandert er niet veel. Omdat de zwangerschap vanaf het begin door het WKZ wordt begeleid, beval ik - ook als dat keurig op tijd is - in het WKZ. Tenzij er net een ernstig beddentekort is, maar dat hoop ik niet!

Op naar de volgende mijlpaal: 34 weken! Na 34 weken is de kans op complicaties door vroeggeboorte zo klein dat weeënremming en/of het geven van corticosteroïden om de organen versneld te doen rijpen niet meer geïndiceerd is.

Overigens word ik steeds relaxter en heb ik steeds vaker het gevoel dat Pluk helemaal niet te vroeg zal komen. Nu het zo rustig is, kan ik me best voorstellen dat het nog een week of zes duurt. Ik hoor steeds vaker verhalen over moeders die eerst met een korte cervix en/of vroegtijdige weeën in het ziekenhuis lagen en vervolgens met 42 weken moesten worden ingeleid. En bevielen van een reusachtige baby! Zul je zien.

Zaterdag 15 maart 2008 - 31 WEKEN EN 5 DAGEN
Voor de zekerheid
De hele week al een zeurend gevoel in mijn onderbuik, met een toenemende frequentie van  harde buiken. Zaterdagochtend besluiten we dat het weer tijd is voor actie. Terwijl Arian naar Den Haag vertrekt om Désirée bij te staan, ga ik met een vriendin naar het WKZ. Daar volgt de vertrouwde riedel van onderzoeken:
- urineonderzoek
- CTG (registratie van harttonen van de baby en het samentrekken van de baarmoeder)
- vaginaal toucher (de arts brengt twee vingers in de vagina in om de 'rijpheid' van de baarmoedermond te beoordelen. Hierbij let hij op weekheid, stand en mate van ontsluiting.)

Ik dacht dat alle artsen al kennis hadden gemaakt met mijn inwendige geslachtsorganen, pardon, ik bedoel met mijn bruisende persoonlijkheid - maar nee. Vandaag een nieuw gezicht. Ik word onderzocht door 'n jonge dokter die zo auditie kan doen voor Grey's Anatomy. In iets andere bewoordingen deelt hij mij mee dat mijn baarmoedermond niet aanvoelt alsof ik any moment today ga bevallen. Mooi! De contracties die ik voel zijn zichtbaar op het CTG, maar geven dus gelukkig geen ontsluiting.
Misschien zijn het de weeënremmers (ik slik ze nog steeds) of de wekelijkse progesteroninjecties die ervoor zorgen dat de samentrekkingen niet echt uit de hand lopen? Of de rust? We zullen het niet weten. Maar ik ben verschrikkelijk dankbaar dat we met alle maatregelen ervoor hebben kunnen zorgen dat ik maandag 32 weken zwanger ben. 

Ik heb blijkbaar een prikkelbare baarmoeder. Als de arts aan mijn buik voelt of als het kindje beweegt, trekt het al samen. Zo ook als ik een volle blaas of volle darmen heb, als ik beweeg of als ik te lang rechtop zit. Omdat ik bij Otto al ontsluiting had zonder dat ik ooit gemerkt had dat ik weeën had (ik voelde alleen wat vage samentrekkingen), is het lastig te zeggen welke contracties 'onschuldig' zijn en welke leiden tot ontsluiting. One way to find out, en dat is liggend op de behandeltafel met een gynaecoloog tussen mijn benen. Dat doen we dus om de zoveel tijd. En zo creëer ik mijn eigen afleveringen van Grey's Anatomy.

Vrijdag 14 maart 2008 - 31 WEKEN EN 4 DAGEN
Jan

Arian is vandaag vrij en ik ben al een week of acht vrij (of heet het anders als je in de regeling 'ziek door zwangerschap' valt)?

We worden samen wakker en, romantisch als we zijn, beginnen we de dag met een sms van Arian naar zijn vriend (en mede-CF-patiënt) Jan. Een flauw sms-je over niets, want Arian weet als geen ander dat je als je lang in het ziekenhuis ligt niet zit te wachten op sms-jes met 'Hoe is het vandaag?' of 'Zet 'm op hè'. Er komt een gezellig sms-je terug en een vrolijke dag begint - denken we. Het is half negen.

Een uurtje later gaat de telefoon. Het is Jans vrouw, Désirée. Zij vertelt dat Jan om 9.15 uur is overleden aan een longbloeding*.
Arian vertrekt meteen naar het Hagaziekenhuis in Den Haag. Ik blijf in totaal ongeloof achter... Stom is dat, hoe je alleen maar kunt denken: 'Nee. Nee. Nee.'
Ja, Jan had erg zieke longen, daarom stond hij ook op de wachtlijst voor een longtransplantatie. Maar toch, hij zou het redden. Ook voor hem zouden er op tijd nieuwe longen komen, ook hij zou een kans krijgen op een nieuw leven, net als Arian.
Ja, Jan zou het redden en na de transplantatie zou hij er nog vele jaren zijn. Hij zou weer kunnen werken, zijn zoontje van anderhalf zien opgroeien en nog veel mooie momenten beleven met Désirée. En wij zouden nog vele jaren genieten van Jans humor, levenswijsheid, attentheid en oneindige kennis en intelligentie.
Maar Jans longen bleken harder achteruit te zijn gegaan dan we allen dachten, en zeker harder dan de wachtlijst voor donorlongen (circa drie jaar!) opschoot. En nu ineens is alles voorbij, zo akelig definitief voorbij. Geen nieuwe kans voor onze lieve vriend. Jan is dood. Désirée blijft alleen achter met hun zoontje van anderhalf, in een niet te bevatten leegte en verdriet. 

Als je je registreert als orgaandonor, is de kans maar héél klein dat je daadwerkelijk vitale organen kunt doneren. De meeste mensen gaan nou eenmaal dood onder omstandigheden waarin doneren geen optie is. Maar als je je niet registreert, weet je zeker dat je organen meeneemt het graf in en dat er zéker niemand mee geholpen wordt. You're either part of the solution or you're part of the problem. Vind ik.

Registreer je hier.

* Bij cystic fibrosis komt vaak het ophoesten van wat bloed voor. Meestal blijft het bij 'kleine' hoeveelheden, een half bekertje of zo. Anders is het als er sprake is van een massale longbloeding, waarbij grote hoeveelheden bloed in de longen komen. In zo'n geval kan een longbloeding snel fataal worden, zonder dat er ook maar iets gedaan kan worden om de patiënt te redden.

Donderdag 13 maart 2008 - 31 WEKEN EN 3 DAGEN
2005 - 2008
Ik begon deze site in september 2005. Toen kwamen we op de wachtlijst voor ICSI en begon het avontuur dat iets spannender zou worden dan verwacht. Hoe naïef om te denken dat alleen het zwanger worden moeilijk zou worden...!
Er was toen op internet he-le-maal niets te vinden over ICSI met MESA, PESE of TESE in Nederland (vandaar deze site) of over cystic fibrosis en kinderen krijgen (vandaar de site www.cfenkinderen.nl met Jan en Elly - Elly schreef later het boekje 'Cystic Fibrosis en kinderen krijgen').

Toen een jaar later Otto overleed, hielp deze site mij met de verwerking. Ik kon mijn gevoelens hier op een rijtje kon zetten en kon uiten hoe onwijs trots ik op ons zoontje Otto ben. Zodra ik weer zwanger was, werd de behoefte om te beschrijven hoe het is om zo'n hoog-risiscozwangerschap door te maken vermengd met de behoefte om allerlei informatie over (het voorkomen van) vroeggeboortes te delen.

Maar wat als Plukje eenmaal geboren is en veilig en wel thuis is? Als het avontuur is afgelopen en een nieuw avontuur (Plukje grootbrengen!) begint? Dan zal ik dit dagboek beëindigen. Het lijkt me een mooie afronding. Ik vermoed dat ik dan ook de tijd niet meer zal vinden om vaak te schrijven. En het zou mijn eer te na zijn als ik eens per half jaar drie regels zou plaatsen met nieuws dat alleen interessant is voor opa's en oma's. Met titels als: 'Nog geen tandje.' En dan een half jaar later: 'Tand in zicht'.

Gastenboek
Maar goed, wat ik wilde schrijven was iets anders. Vanaf het begin heb ik een gastenboek. Eerst waren er niet zo veel mensen die reageerden en kon ik mijn voornemen om iedereen persoonlijk te antwoorden makkelijk volhouden. Ik hield er leuke contacten aan over, met sommige van die schrijvers-van-het-eerste-uur mail of Hyves ik nog. Daarna lukte het niet meer, terwijl ik juist die moeders die ook een kind hebben verloren zo graag wilde antwoorden. Gelukkig keren sommige mensen regelmatig terug in mijn gastenboek en zo volg ik ook hun levens een beetje... Het is super om te horen als een gastenboekschrijver na vele pogingen eindelijk zwanger is of na een dreigende vroeggeboorte bevallen is na 38 weken zwangerschap!

Ik zal de vele lieve reacties in mijn gastenboek missen! Ze zijn hartverwarmend en zeker de laatste tijd bijzonder gezellig met de naamsuggesties (compleet met links naar de Griekse en Hongaarse naamdagen) en leerzaam met de vele feitjes/fabels over geslachtsbepaling!

Over bedrust
J. (gastenboek) vroeg mij wat specifieker te zijn over mijn bedrust. Een lastig ding, bedrust. De meningen zijn erover verdeeld. Bij een aantal indicaties (vroegtijdig gebroken vliezen, bloedverlies in tweede en derde trimester, vroegtijdige weeën, cervixinsufficiëntie) schrijven gynaecologen vaak bedrust voor, maar ze zijn het er niet over eens hoe effectief dat is en hoe strikt het dan genomen moet worden. Ook is het afhankelijk van de situatie en het ziekenhuis. De eerste dagen van mijn opname lag ik plat op bed en ging ik er zelfs niet uit om te plassen. Toen mijn buik rustiger werd, mocht ik wat mobiliseren.
Het kan ook anders. Een vriendin van me lag weken met het voeteneind van haar ziekenhuisbed omhoog. Zij werd ook met de ambulance vervoerd naar huis en bleef ook thuis zeer strikt bed houden. Komt dit verschil in beleid door een verschil in visie van de artsen of omdat haar situatie nou eenmaal anders was dan de mijne?

Ik lig dan wel overwegend, maar mag soms opstaan, óók als ik niet naar de wc of douche hoef, maar slechts een kopje thee wil zetten of een boterham wil smeren. Fijn is dat wij een traplift hebben (herinnering aan de periode dat Arian zo ziek was), maar als het niet zo was, zou ik ook best (mits héél rustig en niet te vaak) de trap op mogen strompelen.

Naar het ziekenhuis gaan we met de auto, Arian rijdt en ik zet mijn stoel in de half-ligstand (ook liggend geprobeerd, maar dat is een ráárrrrr gevoel, je ziet niets en voelt je een  ontsnapte gek in dwangbuis of gedetineerde die vervoerd wordt met een stok in zijn broek). Daar zet Arian me in een ter plekke gereedstaande ziekenhuisrolstoel. We hebben ook een rolstoel geleend van een vriendin, daarmee staat de weg vrij voor het halen van een frisse neus op een mooie voorjaarsdag.
Het wachten is op de mooie voorjaarsdag.

Toen ik 100% plat lag kreeg ik fraxiparine (een antistollingsmiddel om trombose te voorkomen) maar nu niet meer. Ik sta best vaak even op en beweeg mijn benen ook regelmatig onder de dekens. Maar ook het fraxiparinebeleid verschilt per ziekenhuis.

Woensdag 12 maart 2008 - 31 WEKEN EN 2 DAGEN
Pondje erbij
Woensdag is mijn wekelijkse uitje. Ik kijk er altijd naar uit, en niet alleen omdat ik dan weer de echte wereld in mag waarin ik echte mensen zie. Ik verheug me er vooral op om Pluk te zien op de echo en van de deskundigen te horen of de uitgang nog dicht zit.

Nou ja, dicht, het is altijd een wat sneue aanblik dat meer dan de helft van de baarmoederhals wijd open staat en nog opener gaat staan bij elke beweging van mij of de baby. Maar het restant is nog steeds 2 cm, en dat is net genoeg om de artsen tevreden te stellen. Sinds gisteren heb ik weer wat meer pijnlijke harde buiken, maar die hebben blijkbaar geen 'cervicale veranderingen' bewerkstelligd. Ook ga ik weer aan de antibiotica (5 dagen 3x daags 500 mg Amoxicilline), want mijn blaasontsteking is nog niet weg.

In twee weken tijd is ons kleintje bijna een pond aangekomen. Plukjes gewicht wordt nu (wederom op basis van meting van hoofdomtrek, buikomtrek en bovenbeenlengte) geschat  op 1820 gram. Op naar de twee kilo! Nog iets schattigs: de echografiste zag lieve kleine sprietjes bovenop het hoofdje. Haartjes! Maar ze kon niet zeggen of ons kind naar buiten zal komen met korte dunne nagenoeg onzichtbare minivlasjes (zoals beide ouders dat deden) of een grote woeste bos. (Misschien een leuke volgende lezersvraag?)
Via Google, altijd goed voor informatie die ik helemaal niet wil of hoef te weten, doe ik de kennis op dat vrouwen die in hun zwangerschap veel last hebben van brandend maagzuur meer kans hebben op een baby met veel haar. Dit is in een onderzoek aangetoond. Een klein onbetrouwbaar onderzoek, dat dan weer wel. Anyway, ik heb nog nooit last gehad van zuurbranden.

Maandag 10 maart 2008 - 31 WEKEN
Vervolg lezersvraag

Geweldige reacties op de lezersvraag in mijn gastenboek. De onderbouwingen zijn interessant en de naamsuggesties (vaak met motivatie) prachtig. Jammer dat ik maar één kindje krijg...:-) Ik denk nog na over een mooie prijs voor wie de naam en geboortedatum goed heeft.
Ook was er het verzoek om een foto te plaatsen, zodat de vorm van mijn buik aan een inspectie onderwerpen kan worden. (Ik zou zeggen: toch wel rond, wat volgens de bakerpraatjes wijst op een meisje. Echter, de Chinese geslachtsvoorspeller voorspelt een jongen, op basis van het gegeven dat de bevruchting in augustus was en ik toen 33 lentes jong was.)

De voetjes. Die voel ik nu lekker tegen mijn ribben aan friemelen. Pluk ligt al een week of acht netjes in de hoofdligging. Het kindje kán nog naar een stuitligging draaien, maar omdat deze houding blijkbaar erg goed bevalt, is de kans daarop niet groot.


Arian heeft vanmorgen urine weggebracht naar het WKZ. Er zit een minuscuul spoortje blaasontsteking. Te weinig voor antibiotica, ik mag gewoon lekker veel vitamine C-houdende dranken en cranberrysap drinken. Als mijn klachten niet weggaan, gaan we alsnog aan een kuurtje. Woensdag ben ik toch op de poli, dan controleren we de urine weer.

Zondag 9 maart 2008 - 30 WEKEN EN 6 DAGEN
Over 'leuk' en ook nog een lezersvraag
Bij mijn eerste bezoek zei professor B.: 'Deze zwangerschap wordt pas vanaf een week of 30-32 een beetje leuk.' Hij kreeg gelijk. Ik ben zeven maanden lang bezorgd geweest en pas nu Pluk écht goed levensvatbaar is, is er een beetje een ontspannen gevoel.
B. voorspelde er alleen niet bij dat ik deze leuke periode op de bank zou slijten. Dat is minder leuk dan werken of de stad in gaan met een bolle buik, maar leuker dan de vreselijke onzekerheid van het eerste en het tweede trimester. En ook leuker dan in het ziekenhuis liggen. (En het is zéker leuker dan maart vorig jaar, toen het verdriet om Otto zo vers was, ik geen idee had of ik ooit weer zwanger zou worden en moest huilen bij elke baby of dikke buik die ik zag.)

Quiz
Vita is toe aan een lezersvraag. Ze stelt een raad-de-sekse- of hoe-gaat-ie/ze-heten-quiz voor. Nou, volgens mij loopt er een doorlopende raad-de-sekse-quiz: al sinds Pluk goed en wel is ingenesteld, proberen mensen het geslacht te voorspellen! Om de één of andere reden denkt iedereen (behalve Mandy die vandaag stellig een jongen voorspelde) dat het een meisje is. Dit maakt me wel erg nieuwsgierig. Waarom? Welk mechanisme zit daarachter? Je zou denken dat de verdeling 50-50 is.

Kom maar op met die voorspellingen. Leuk. Liefst met motivatie en naamsuggestie. Ik ben benieuwd welke namen mensen mooi vinden (of verschrikkelijk vinden, maar wel bij ons vinden passen). Mensen met Char-capaciteiten en de nieuwe Uri Geller mogen zich ook wagen aan voorspellingen van geboorteweek, -dag, - tijdstip en -gewicht. :-)
Trouwens, voor Vita en D. voorspel ik een zoon. Ik deed kop-of-munt en het werd het profiel van de Belgische Koning Albert II. Een jongen dus.

Zaterdag 8 maart 2008 - 30 WEKEN EN 5 DAGEN
Geeuwdag
Hoe moe kun je zijn als je de hele dag op de bank ligt niets te doen? Heel moe. Inactiviteit maakt sloom en lamlendig. Niet alleen je fysieke conditie holt achteruit, ook je mentale conditie knapt niet echt lekker op van het kijken naar het plafond (en bedenken dat het best een latexje zou kunnen gebruiken). Als het enige verschil tussen dag en nacht is dat je overdag op de bank ligt en 's nachts op bed (wat nog een hele vooruitgang is ten opzichte van het ziekenhuis waar ik áltijd op bed lag), ga je 's avonds ook niet echt 'fysiek moe' naar bed.  Slechte nachten zijn het gevolg. Slecht slapen schijnt ook wel een beetje normaal te zijn tijdens de zwangerschap. Misschien om vast een beetje te wennen aan het slaapgebrek waarmee pril ouderschap gepaard gaat?

Donderdag 6 maart 2008 - 30 WEKEN EN 3 DAGEN
Allemaal goed nieuws
Dat je oprecht kunt meeleven met iemand die je alleen via een blog kent, heb ik wel gemerkt door mijn gastenboek. Allemaal leuke dames en een schaarse leuke man die écht blij zijn als het goed gaat met mij en Plukmans en echt bezorgd zijn als het niet goed gaat. LIEF!

Vandaag merkte ik zelf hoe het is om zo oprecht mee te leven met iemand die je niet kent. Vita, ons aller Vita, koningin van Oscarwinnende amateurfilmpjes, van foto's van schaamteloos luie poezen en van de onvolprezen doorstreepfunctie, heeft positief getest! Haar diepvriesembryo, liefdevol 'klontje' genoemd (ook luisterend naar de naam 'Kapitein Iglo') is ingenesteld!

Zucht, weemoed... Ik weet het nog als de dag van gisteren, die heerlijke opwinding (lees: extreem gekmakende onzekerheid) van zo'n prille zwangerschap. Het lijkt alweer zo lang geleden, en het ís natuurlijk ook weer lang geleden. Zeven maanden zwanger ben ik nu, en het is zes maanden geleden dat ik positief testte. (En nog een keer en nog een keer en toen nog een paar keer voor de zekerheid.) 

Gisteren in de wachtkamer bladerde ik even door mijn 4 cm dikke dossier. Ik stuitte op het verslag van de laatste ICSI en las wat de artsen hebben geschreven over ons teruggeplaatste embryootje. Klasse 1 was hij (dat betekent: kwalitatief goed, niet of nauwelijks fragmentatie) en hij bestond uit acht celletjes. (Achtcellig = goed voor een dag 3-embryo, maar een beetje matig voor een dag 4-embryo, zoals deze). Broertjes- en zusjesembryo's zijn niet ingevroren omdat ze te veel fragmentatie hadden en te ver achterliepen in deling.

In sommige ziekenhuizen krijg je je embryo te zien. In het VUMC worden ze geprojecteerd op een beeldscherm en in Nijmegen krijg je een digitaal fotootje. Het levert een leuke eerste foto op voor het fotoalbum. In Utrecht doen ze helaas niet aan dit soort frivoliteiten. Ik moet het fotoalbum maar opleuken met de negen zwangerschapstesten. 

Uiteindelijk stopte ik mijn overpeinzingen, vroeg ik Arian het dossier in de daartoe bestemde bak te deponeren (ik heb immers bedrust) en wachtten we - eerst geduldig, en na een half uur ongeduldig - onze beurt af.
Omdat mijn eigen profesoor B afwezig was (Congres? Vakantie? Een dusdanig ingewikkelde obstetrische casus dat alleen hij het kon oplossen?) kreeg ik een vervangster. Ze was gauw klaar met me. Er is gewoon weinig veranderd en dat is helemaal mooi. Funneling: 23 mm, resterende functionele lengte van de cervix: 22 mm. Deze waarden zouden zorgelijk zijn in week 22, maar zijn onder de huidige omstandigheden best wel oké. Zolang de cervix niet korter wordt, zit Plukje goed.
Ik vroeg wanneer een baby zo ver ontwikkeld is dat-ie niet of nauwelijks meer de couveuse in hoeft.
'Nou, dan zit je toch wel aan week 37.'
'Oké, dan gaan we voor de 37.'

Woensdag 5 maart 2008 - 30 WEKEN EN 2 DAGEN
Kort en bondig schrijven kan ook
Controle gehad, alles goed, wij blij, nu moe, morgen meer.

Maandag 3 maart 2008 - 30 WEKEN
Magische grens
Vandaag is een feestdag! Ogenschijnlijk is er niets anders dan alle andere dagen die ik liggend op de bank doorbreng, behalve dat een juichend stemmetje in mijn hoofd steeds roept: we hebben die mooie mijlpaal bereikt!

Toen ik met weeën en een dreigende vroeggeboorte werd opgenomen, met een verweekte baarmoedermond en nog geen 26 weken zwanger, had niemand er een cent om durven te  verwedden dat we de dertig weken zouden halen. En vandaag is het zo ver!

Het zijn maar 'een paar weken', maar het verschil in prognose tussen toen en nu is gigantisch. De kans om te overleven lag rond de 75% en is nu ruim 95%. Tegelijk met deze stijging in overlevingskansen is kans om ernstige handicaps over te houden aan de vroeggeboorte afgenomen. Terwijl Pluk de komende weken in de buik lekker verder aankomt, nemen de overlevingskansen langzaam verder toe tot 99,6% in week 36. Zouden we de 36 weken halen?

De angst blijft. Dat heb je nu eenmaal als je ooit een kindje bent verloren. Dan ben je pas gerust als je je kind in je armen houdt - en dan komen weer andere zorgen. Maar het is wel een heel ander gevoel, nu we weten dat de kansen zo goed zijn.
We zijn er nog niet, het zou zo mooi zijn als Plukje niet maandenlang in de couveuse zou hoeven te liggen. Het is gek, ik heb bijna het gevoel dat het 'verwend gedrag is' om dat óók nog te willen. Een kind dat we levend mee naar huis kunnen nemen is al zo'n ongelooflijk geschenk.

Ik denk veel aan Otto. Juist nu. De afgelopen weken werd ons 'nieuwe' kindje concreter dan ooit. We werden voorbereid op de couveusetijd, op het kolven, op het buidelen. We hadden gesprekken met kinderartsen, we maakten versneld het kamertje in orde, regelden geboortekaartjes en leenden prematurenkleertjes in maat 44. We wenden aan de gedachte dat Pluk elk moment geboren zou kunnen worden. En terwijl Pluk steeds concreter werd, werden ook mijn herinneringen aan Otto scherper.

Nog zoiets. Voor Pluk zouden ze vechten. Dat vormt zo'n schril contrast met Otto. Toen ik met Otto veel te vroeg weeën kreeg, moest de verloskundige eerst drie ziekenhuizen bellen voor ik ergens terecht kon. En hoorde ik in het ziekenhuis dat ze niets zouden doen om de weeën te stoppen (snap ik ook wel, ik had een weeënstorm, mijn vliezen waren gebroken en ik had bijna volledige ontsluiting) en dat ze niets zouden doen om het leven van ons zoontje te proberen te redden (ook dat snap ik ook heel goed, over deze kwestie heb ik al veel geschreven hier). Ik begrijp goed dat nu alles anders is. Maar toch, het blijft zo wrang dat er voor Otto niets gedaan kon worden.

Een lieve gastenboekschrijver schreef: 'Lieve lieve Otto en Pluk, wat moet het heerlijk zijn als er zo van je gehouden wordt...' En dan schieten weer de traantjes in mijn ogen. Want ja, ik hou van mijn beide kindjes oneindig veel. En ook al gaat alle aandacht ogenschijnlijk uit naar onze dappere Pluk-in-de-buik, al die tijd is Otto geen moment uit mijn gedachten.

Vrijdag 29 februari 2008 - 29 WEKEN EN 4 DAGEN
Kraampakket bezorgd

Foto 1: één van de zeldzame momenten dat ik rechtop sta. En je ziet het, lieve Hilde-uit-mijn-gastenboek, helaas nog steeds geen uitpuilnavel!
Foto 2: Univé heeft de onderleggers, kraamverbanden, gazen onderbroekjes, watten en andere niet altijd te definiëren materialen waaruit het kraampakket bestaat, verpakt in een vrolijke opbergdoos, die uit te klappen is tot een speelkleed met straatjes en huisjes erop. Hoe leuk.  

Donderdag 28 februari 2008 - 29 WEKEN EN 3 DAGEN
Home sweet home 2

Ons beweeglijke kindje van 1360 gram en zo'n 38 cm, met inmiddels heuse bolle wangetjes. Zou Pluk hetzelfde kinnetje hebben als kleine grote broer Otto?

Ik ben weer thuis! En ik ben ook na deze thuiskomst bizar moe. Mijn kamergenote was een schat, heus, en zij kon er natuurlijk ook niets aan doen dat ik elk uur wakker werd omdat haar infuus piepte, haar buik onrustig was, de verpleegster moest uitrukken, een glas van haar nachtkastje viel en met een enorm kabaal in duizend scherven brak, zodat de verpleegster weer moest uitrukken om de scherven uit mijn sloffen te schudden. :-) 'Vroegertje' Tijdens mijn eerdere opname kregen we bij de rondleiding op de NICU een stapel folders en voorlichtingsboekjes over vroeggeboorten. Ik ontdekte vandaag dat één van die boekjes te downloaden is via internet. Het is een project van de Nederlandse NICU's om ouders van duidelijke, gedegen informatie te voorzien. Met erg veel zorg geschreven en voorzien van mooie illustraties.  Informatieboekje 'Vroegertje' Website 'Te vroeg geboren' Televisie-uitzending (kort item uit 4 in het Land)  Stiekem hopen we natuurlijk dat Pluk geen maandenlang verblijf in een couveuse wacht, maar snel met ons mee naar huis kan. Dat Pluk niet meteen wordt meegenomen door een team kinderartsen, maar even op mijn borst mag liggen, huid op huid. Geen beademing, geen infuus, geen prikjes, maar lekker geknuffeld en aangeraakt worden door papa en mama. Wat zou het heerlijk zijn, voor Pluk, en voor ons. Niet elke avond ons kind moeten achterlaten in het ziekenhuis. Maar vooral: niet bang hoeven te zijn dat ons kind blijvende schade overhoudt aan de te vroege start. Geen leven tussen hoop en vrees, maar gewoon genieten van onze kraamtijd. Wie weet...

Woensdag 27 februari 2008 - 29 WEKEN EN 2 DAGEN
Weer in het ziekenhuis

En daar lig ik dan weer, in het ziekenhuis. Nou ja, op dit moment zit ik. Om precies te zijn achter de computer in het internetcafé van de afdeling Kraam & Zwangeren (bestaande uit bank, vrouwenbladen, tafel met computer, koelkast, koffieautomaat). In de nacht van maandag op dinsdag vond ik mijn baarmoeder wat onrustig. Tijdens mijn dagelijkse portie ochtendtelevisie namen de contracties toe, dus belde ik naar de poli Verloskunde. We konden meteen komen.

11.15 uur: bloeddruk en CTG
12.00 uur: gynaecoloog
12.30 uur: cervixmeting en meteen maar groei-echo (hoeraaa, Pluk is 1360 gram!)
13.00 uur: besluit van de artsen om mij op te nemen (op basis van de cervix die nu onder de grens van 2.5 cm zit, een onrustige buik (waarbij je niet 1-2-3 kunt zeggen of er sprake is van voorweeën of beginnende ontsluitingsweeën, en vooral onder het motto: 'met mijn voorgeschiedenis geen risico's nemen!'). Hoewel dat motto me erg aanspreekt, ben ik toch een beetje beduusd. Ik neem me voor alles maar over me heen te laten komen. We krijgen te horen dat ik de nacht op een verloskamer zal doorbrengen, omdat de verpleegafdeling vol is. Gelukkig dat deze oplossing er is. Anders had ik naar een ander ziekenhuis met een
intensive care voor pasgeborenen (NICU) gemoeten, en dan kom je dus gauw uit op Rotterdam, Nijmegen of Leiden. Allemaal een stuk verder van Odijk dan ons vertrouwde UMC Utrecht.
14.00 uur: opname. CTG en opbouwen weeënremmers (van één per dag naar drie per dag). Ik krijg te horen dat ik de volgende ochtend naar huis mag als de buik rustig wordt en de cervix onveranderd is.
17.00 uur: toch een plekje vrij op de afdeling, op mijn oude kamer (maar nu niet bij het raam maar in het bed-zonder-uitzicht. Wel een lieve, gezellige kamergenote, een tweelingmama met min of meer dezelfde klachten als ik.) In de avond wordt mijn buik weer rustig.

Vanmorgen: na de slechtste nacht ooit, begint mijn dag op de inmiddels vertrouwde wijze: ontbijtje, CTG, douchen, controles. Ik word naar beneden gebracht voor de cervixmeting en daarna is het wachten op de dokter. De uitspraak luidt dat ik naar huis mag als mijn buik rustig blijft onder het afbouwen van de weeënremming tot mijn onderhoudsdosering. Dat betekent: in ieder geval nog een nachtje hier.

Het belangrijkste is dat Pluk aan boord is en het heel goed doet. De overlevingskansen zijn nu, met 29 weken, 95%. Maar het moet natuurlijk verder omhoog. Ik zal er alles aan doen om ons lieve kleintje met bolle wangetjes (echo volgt als ik thuis ben!) binnenboord te houden. Daarom stop ik nu ook gauw, ik zit alweer te lang rechtop. Tijd om weer plat te liggen!

Lees wat vooraf ging in dagboek weer zwanger.