Dagboek weer zwanger 2
	Dagboek weer zwanger
	Dagboek ICSI Donja
	Vroeggeboorte Otto
	Dagboek zwanger
	Dagboek ICSI Otto
	Dagboek wachtlijst
	Het probleem
	De behandeling
	Mijn links
	Gastenboek

 Naar pagina over Otto
 

DAGBOEK ICSI PLUK

EERSTE EN TWEEDE ICSI VOOR 'N BRUSJE VAN OTTO

Vanaf vandaag schrijf ik verder in mijn dagboek weer zwanger.

9 september 2007 - 4 WEKEN EN 6 DAGEN
Elske, mama van Sanne* en Frummel in de buik
Ik schreef al eerder over Elske, moeder van lieve kleine mooie Sanne die een maand na Otto overleed. We mailen al een lange tijd, maar pas afgelopen woensdag had ik mijn eerste ontmoeting met haar. Ik ben er nog niet aan toegekomen en onze ontmoeting te beschrijven, en nu hoeft dat ook niet meer, want dat heeft zij al perfect gedaan op haar weblog!

8 september 2007 - 4 WEKEN EN 5 DAGEN
Goed gevoel
Achter de schermen zal ik de komende dagen een gezellige zwangerschapspagina in elkaar timmeren en dan ga ik daar verder schrijven. Ik zei laatst al tegen Arian, deze ICSI moet écht gaan lukken, want deze pagina wordt veel te lang.

Arian en ik zijn verschrikkelijk blij, we glunderen de hele dag. Ik ben (nog?) niet overdreven bezorgd, het voelt gewoon zo goed. Maar ik weet natuurlijk dat het mis kan gaan. Bij IVF- en ICSI-zwangerschappen is die kans op een miskraam helaas iets groter dan bij gewone zwangerschappen (bron: www.nvog.nl).
In ons ziekenhuis is zo'n 86% van de IVF- en ICSI-zwangerschappen een doorgaande zwangerschap. Landelijk geldt dat gemiddeld 22% van de IVF- en ICSI-zwangerschappen in een miskraam eindigt. Ook gebeurt het vaker dan in een spontaan ontstane zwangerschap dat tijdens de eerste weken van de zwangerschap bloedverlies optreedt (zoals ik dat had tijdens de zwangerschap van Otto). Dit heeft vermoedelijk te maken met de sterke ontwikkeling van het baarmoederslijmvlies die ontstaat ten gevolge van de hormonale stimulatie. In de meeste gevallen wordt de zwangerschap hierdoor niet in het gedrang gebracht (bron: Universitair Ziekenhuis Gent).

Het zou gek zijn op pas na het eerste trimester te durven te genieten. Ik heb mijn kind in het tweede trimester verloren, mag ik in mijn geval pas blij zijn als het tweede trimester achter de rug is? Maar in het derde kan er ook nog van alles misgaan... Wanneer mag een mens dan blij zijn, als het kind veilig en wel in de wieg ligt?
Het moeilijkste hebben we gehad. Na de terugplaatsing heb je zo'n 30% kans dat je zwanger wordt. Dat is eigenlijk in het hele proces de enige stap waarbij de kans dat het níet goed gaat groter is dan de kans dat het wel goed gaat. Bij alle andere stappen is de kans dat het goed gaat gelukkig groter dan de kans dat het mis gaat. En daar wil ik me - zo lang mogelijk - aan vasthouden.

7 september 2007 - DAG 14 NA DE TERUGPLAATSING
De officiële testdag!
Voor de goede orde toch weer een testje. Er verschijnt een mooi streepje, nog weer iets dikker dan gisteren. Jaaaaa, het is officieel, ik ben zwanger van ons tweede kindje! Om half negen bel ik polikliniek. Veel wordt niet besproken tijdens zo'n gesprek. De verpleegkundige noemt de welbekende do's (foliumzuur) en don'ts (rauw vlees, rauwe vis, enz.) op en prikt een datum voor de eerste echo. Dat mag als ik 9 weken zwanger ben en dat is op 8 oktober, op mijn 34e verjaardag.

Voor diezelfde week heb ik ook een tweetal afspraken met het WKZ gemaakt: ééntje voor de prenatale screening en eentje met de gynaecoloog. Dat is voldoende op tijd om het strakke anti-vroeggeboorteregime op te starten.

6 september 2007 - WACHTDAG 13, EMBRYO = 17 DAGEN
Een andere wereld

Vanmorgen weer een Kruidvattest gedaan. Wauw, 'n iets dikker streepje dan gisteren. Morgen, op de officiële testdatum, doe ik weer een test. Als die positief is, bel ik daarna de IVF-poli om het goede nieuws door te geven. Wat zal het fijn zijn om nu eens een keer niet huilend aan de telefoon te hangen! En daarna maak ik meteen een afspraak met een gynaecoloog van het Wilhelmina Kinderziekenhuis (www.moederenkindspecialisten.nl) om te bespreken hoe we ervoor kunnen zorgen dat dit kindje pas over 8,5 maanden geboren wordt.

Een week geleden mailde een IVF-vriendin (die na lange jaren en veel teleurstellingen zwanger werd) deze zin: 'Man o man, ik ben vanochtend wakker geworden op een andere planeet dan die waarop ik de afgelopen 3,5 jaar heb geleefd.'

Dit heb ik ook. Het is of de wereld lichter is geworden. Of ik na 9 maanden opgesloten te zijn geweest in een kille donkere wachtkamer weer naar buiten mag, de zon in. Toen Otto stierf, stierf een deel van mij met hem. Ik wist meteen dat het enige wat me een beetje gelukkig zou maken een nieuwe zwangerschap was. Nu is het zover. Ik leef weer. Met Otto in mijn hart en een 17 dagen oud embryootje in mijn buik. Er kan nog verschrikkelijk veel mis gaan. Maar ik wil niet te veel somberen en piekeren, ik wil van dit kleintje genieten zo veel ik kan.

5 september 2007 - WACHTDAG 12, EMBRYO = 16 DAGEN
Ook vandaag
Vanmorgen weer getest, deze keer met een fijne Kruidvattest. Zo zenuwachtig... Toch een beetje bang dat er in plaats van een streep een tekst zou verschijnen: "Dacht je nou echt dat je zwanger was...?" Tot onze grote opluchting stelde ook firma Kruidvat de zwangerschap vast met een mooie blauwe streep.
Het begint door te dringen. Langzaam. Ik voel de vreugdetranen prikken.

4 september 2007 - WACHTDAG 11, EMBRYO = 15 DAGEN
De mooiste dag van 2007

'De T staat voor Testlijn, die alleen verschijnt bij het waarnemen van het zwangerschapshormoon hCG.
De C staat voor Controlelijn. Deze lijn verschijnt altijd indien de test goed is uitgevoerd.
Positief: Als er twee lijnen verschijnen, geeft de test aan dat u zwanger bent. Ook bij een lichte testlijn is de uitslag positief.
Negatief: Als alleen de controlelijn verschijnt, geeft de test aan dat u niet zwanger bent.
Ongeldig: Indien er geen lijnen verschijnen, is de test ongeldig en dient u een nieuwe test uit te voeren.'

Ik voel vooral nog ongeloof... Durf nog niet te juichen... Bang dat als ik morgen opnieuw test het streepje ineens weg is. Bang dat het toch niet waar is. Het vruchtje is nog zo pril, er kan nog zo veel misgaan...
Maar ondertussen zijn ze er wel echt, de twee streepjes. Die komen niet meer van de Pregnyl (dat heb ik van het weekend al gecontroleerd) dus dit is echt zwangerschapshormoon dat ons dappere embryootje heeft aangemaakt!
Zou het echt waar kunnen zijn?

3 september 2007 - WACHTDAG 10, EMBRYO = 14 DAGEN
Still hangin' in there
De vorige keer schreef ik een paar dagen niets en had ik daarna slecht nieuws. Verschillende mensen hebben me daarom gevraagd (gesmeekt!) om elke dag even iets te laten horen. De update voor vandaag is vreugdevol: het is 20.14 en ik ben niet ongesteld geworden!

2 september 2007 - WACHTDAG 9, EMBRYO = 13 DAGEN
Zenuwslopend
Ik voel vage pijntjes in mijn buik. In een goede bui associeer ik het met een zwangerschap, in een slechte bui met een menstruatie. Beide buien wisselen zich in rap tempo (meerdere keren per minuut) af. Om gek van te worden.

Mildere IVF, één embryo, geen tweelingen?
Er wordt in IVF-land veel gepraat over het voorkomen van meerlingzwangerschappen. Prof.dr. Bart Fauser van 'ons' ziekenhuis (UMC Utrecht) is een van de voorstanders van een milde stimulatie en het terugplaatsen van maar één embryo. Hij vertelt erover in een tweetal programma's die te beluisteren en te bekijken zijn via internet: Radio Kassa en Nova 'De hoge prijs van IVF'. In Nova komen naast Fauser ook twee IVF-moeders aan woord. Eén van hen heeft twee te vroeg geboren kindjes, van wie ééntje, haar dochtertje, is overleden. De andere moeder heeft twee kindjes die op tijd zijn geboren, maar haar tweeling werd te vroeg geboren en overleed.

1 september 2007 - WACHTDAG 8, EMBRYO = 12 DAGEN
Wederom: angst en onzekerheid
Weer een dip, weer de angst dat deze keer niet raak is. Ik voel niets wat erop wijst dat ik zwanger zou kunnen zijn. Toen ik zwanger werd van Otto wist ik het vrij snel dankzij 'n opgezwollen buik en ontsierende aderen op mijn bovenlijf. En nu? Niets.
Bij de mislukte ICSI werd ik op dag tien (keurig twee weken na de eisprong) ongesteld. Maandag is wat dat betreft dus een beetje de dag van de waarheid. 

Het wordt zwaar. De ICSI's worden na elke teleurstelling zwaarder. De klap van een mislukking komt steeds harder aan. Na elke mislukking is het lastiger op te krabbelen. En de reserves  waaruit je moed en kracht kunt putten raken steeds verder op. Maar toch: stoppen is geen optie.

Nu ik mijn kind in mijn armen heb gehouden kan ik niet meer stoppen. Het zou ook zot zijn om te stoppen, véél te vroeg. Sinds Otto hebben drie embryootjes de kans gekregen om in te nestelen. Drie maar! Je hebt ongeveer dezelfde kansen op innesteling als in de natuurlijke situatie. Een stel dat niet in de medische molen zit en na drie maanden onbeschermd vrijen niet zwanger is, stopt toch ook niet?

Mijn lieve vriendin Iris zegt dat het allemaal goed komt, dat ik alleen maar tijd en uithoudingsvermogen nodig heb. En dat ik beide in voldoende mate heb. Daar heeft ze gelijk in en dat besef stelt een beetje gerust.

30 augustus 2007 - WACHTDAG 6, EMBRYO = 10 DAGEN
Wanted: zwangerschapshormoon
Ik mag twee weken na de terugplaatsing testen. Nog acht dagen dus. Eerder mag ook, maar het ziekenhuis waarschuwt dat dat niet betrouwbaar is. Ik zal kijken hoe lang ik mijn testneiging kan uitstellen. Nu kan ik mijn behoefte nog bedwingen, omdat ik weet dat er toch nog niets te zien is. Een test kan nog geen zwangerschapshormoon uitwijzen, want het vruchtje geeft pas zwangerschapshormoon af als het is ingenesteld. Innesteling vindt meestal op dag 9 na de ovulatie (= punctiedatum) plaats, met een range van 6-12 dagen. Ongeveer... Nu dus!

29 augustus 2007 - WACHTDAG 5, EMBRYO = 9 DAGEN
Mijn kleintje
Of het de wachtweken zijn of mijn bezoek aan een couveuseafdeling laatst, of gewoon omdat ik het bij vlagen heb... Vandaag is Otto de hele dag in mijn hoofd. Ik zie steeds weer dat kleine lieve lijfje, dat mooie gezichtje voor me.

Dit kaartje kregen we van een vriendin. Het heet 'conceptie in onvoorwaardelijke liefde'. Mooi he? Het symboliseert alles: Pluk, Otto, alle geweldige artsen van het ziekenhuis, de lieve mensen om ons heen, alle obstakels waar we doorheen moeten en vooral, zoals de titel al zegt: onvoorwaardelijke liefde!
 
28 augustus 2007 - WACHTDAG 4, EMBRYO = 8 DAGEN
Vita
Er gebeurt veel in IVF-land. Denise, schrijfster van superboek Open Zenuw is bevallen van Floris en Jasmijn. Elke heeft een cryo in haar buik (innestelen a.u.b.!) en ook volg ik met spanning een paar forummeisjes. Vanavond surf ik naar Vita's weblog (Leven in Amsterdam) om te lezen hoe het haar vergaat tijdens Het Grote Wachten Voorafgaand Aan De Behandeling. Tot mijn vreugde zie ik dat zij over mij heeft geschreven, over hoe ze met mij meeleeft.

Wat hebben IVF- en ICSI-meiden het toch eigenlijk maar druk met elkaar. Naast onze eigen wel en wee houden we ook nauwlettend onze lotgenootjes in de gaten, om in de dagen dat met onszelf niets gebeurt maar andermans avonturen te absorberen. Het is weldadig, want niet alleen vinden we steun en informatie, maar ook het besef dat we niet de enigen zijn.
En onze mannen? Die snappen er niets van. Je ziet ze denken: 'Je hebt toch je handen vol aan je eigen behandeling, moet je dan zonodig ook nog de cyclus van anderen bij houden?' (Ja.) 

26 augustus 2007 - DAG 18
Feestje
Vandaag is mijn buik onder invloed van God-weet-welk-hormoon weer opgezwollen tot formaat walrus. Gelukkig was het gisteren iets platter, en kon ik mijn nieuwe King Louie-jurkje aan zonder al te veel angst voor onnodige felicitaties in verband met een vermeende zwangerschap. Toen ik 'm vandaag aantrok leek ik wel drie maanden zwanger, dus heb ik gauw maar weer iets slobberigs aangetrokken.

Een heerlijk feestje trouwens gisteren, een dertigersfeestje met leuke dertigersvrienden en lekkere dertigershapjes. Niemand werd dronken, niemand moest overgeven, niemand ging pingelen op een gitaar, niemand draaide een blowtje, niemand stelde voor om 'truth or dare' te spelen, niemand zoende met iemand anders dan met zijn eigen partner (en ook niet met zijn eigen partner trouwens). We worden oud.

Daarentegen werd en volop gepraat over banen, hypotheken, zwangerschappen en baby's. Er waren twee baby'tjes die vlak na Otto zijn geboren en dus bijna even oud zijn als hij zou zijn. Ik heb altijd een schrikreactie als ik een baby zie, dan wordt ineens mijn pijn weer aangewakkerd en moet ik me echt even schrap zetten. Maar als ik me erover heen zet en de kindjes ga knuffelen (ik word namelijk wel als een magneet aangetrokken door die baby's) is het daarna redelijk gauw voorbij. Zeker nu met ons embryootje veilig aan boord!

25 augustus 2007 - DAG 17
Mosselen mogen!
Gezellig, interactie in mijn gastenboek.
M. schreef in mijn gastenboek dat ze hoopt dat ik zwanger word en dus voorlopig geen mosselen meer mag eten. Waarop E. meldde dat ze het had nagevraagd en dat mosselen wél mogen. Alleen rauwe vis, schaal- en schelpdieren zijn risicovol, maar eenmaal goed gaar is er geen gevaar meer voor besmetting met de Listeria-bacterie.
Dat is ook de enige reden dat ik donderdag mosselen heb besteld in 't Wapen van Odijk. Ik hou me namelijk altijd al ruim voor een poging aan het zwangerendieet. Met het gevolg dat ik al ruim een jaar geen medium doorbakken biefstuk, twijfelachtige buitenlandse kaas of gerookte zalm meer heb gegeten!

En ook nog dit (bij 24 augustus)
Van iemand die het weten kan kreeg ik de opmerking dat de embryo's bij mijn vorige link (op 22 augustus) wel héél erg perfect waren. Dat is niet echt representatief voor wat meestal wordt teruggeplaatst. Hierbij twee interessante pagina's: Chicago en Indiana, waar wat minder perfecte embryo's te zien zijn en helder wordt uitgelegd hoe het zit met de kwaliteitscriteria voor embryo's.

En ook heb ik vandaag mijn laatste Pregnyl gespoten van de drie injecties die ik mezelf moest geven tussen de punctie en de terugplaatsing. Waarom Pregnyl en niet die gekke bolletjes die ik de vorige keer driemaal daags in moest brengen? Nou, beide middelen doen hetzelfde: zorgen voor een voldoende hoge progesteronspiegel zodat het baarmoederslijmvlies intact blijft. Dit is noodzakelijk bij IVF en ICSI omdat je eigen cyclus onderdrukt is. Voor de slagingskansen maakt het niet uit welk middel je krijgt. Maar omdat ik de eerste keer de Pregnyl had en zwanger werd, wilde ik het heel graag weer. Bijgeloof, ik geef het toe. En bijgelovigheid is één van de bijwerkingen van IVF en ICSI.

24 augustus 2007 - DAG 16
Embryo ophalen
Onze hoop op cryo's en een onwijs topembryo vervloog vrij snel. De laborante begon meteen te vertellen dat de overige embryo's helaas niet worden ingevroren (voldoen niet aan de strenge eisen) en het embryo dat ze terugplaatsen iets te langzaam deelt: hij loopt driekwart dag achter. Maar hij is wel klasse 1 wat betreft dat-ie niet of nauwelijks fragmentatie heeft en dat is dan weer heel mooi.

Hij werd snel soepel mijn baarmoeder ingebracht. De vorige keer ging het wat moeizaam en toen concludeerden we dat het voor mij (in verband met de stand van mijn baarmoeder) het beste is om met een volle blaas te verschijnen. Ik heb de tip opgevolgd en het werkt voor mij.

De IVF-arts stelde ons gerust en legde nóg een keer uit dat je met een topembryo weliswaar iets meer kans hebt, maar dat dat nou ook weer niet zó veel scheelt. Uiteindelijk weet je toch niet wat zo'n embryo gaat doen na een paar delingen in de baarmoeder.
Dus ik stopte maar gauw met sip kijken want het is toch een beetje ondankbaar om nu al teleurgesteld te zijn. Het is een óns geweldige embryootje en we hebben alle vertrouwen in onze kleine laatbloeier. En nu ben ik de trotse mama van het liefste embryootje van de wereld!

23 augustus 2007 - DAG 15
Vier (of negen)?
Om 8.52 gaat mijn mobieltje. Ha een UMCU-nummer... En meteen de schrik. Ze bellen vroeg, ze gaan me toch niet vertellen dat er niets is bevrucht???
'Er zijn vier embryo's,' zegt de vriendelijke laborante, 'en de mooiste plaatsen we morgen om half drie terug.'
Pfoeeeeh, opluchting.
En dan ga ik denken... Vier? Van de dertien eicellen? Dat is dan niet veel.
'Hoe kan dat nou, waren de eicellen slecht?'
'Nee,' legt ze uit.' Van de 13 eicellen waren er 12 geschikt voor ICSI. Daarvan zijn er 9 goed bevrucht. Dat is juist een heel hoge score. Maar ze delen niet allemaal even mooi door. En de embryo's die niet zo goed delen tellen we ook niet mee.'
Oef, wat zijn ze streng voor onze embryo's!

Dus als ze in ons ziekenhuis op dag 2 of 3 zouden terugplaatsen (zoals in veel ziekenhuizen in Nederland) zouden ze hebben gezegd dat we 9 embryo's hebben, maar aangezien ze worden teruggeplaatst als ze 4 dagen oud zijn rekenen ze alleen die embryo's mee waarvan ze denken dat ze nog een celdeling gaan doormaken zodat ze morgen bestaan uit het minimaal vereiste aantal cellen (10-30) voor een dag 4-embryo.

Ik ben blij. Morgen heb ik ons embryo in mijn buik. Om het te vieren gaan Arian en ik uit eten na ons werk. Op een zonnig terrasje smullen we van tournedos (hij) en mosselen (ik). Vandaar de late update van mijn site. Sorry lieve lezers!

22 augustus 2007 - DAG 14
Hoe zou 't zijn
... daar in de broedstoof?
Zó jammer dat ze niet elke dag even bellen. Eigenlijk liever meerdere keren per dag. Of beter nog, een live verbinding via de webcam. Dan kan ik 24/7 turen naar de dappere celletjes in de kweekschaal.
De feitelijke ICSI heeft maandagmiddag plaatsgevonden. Dinsdagochtend troffen ze hopelijk al bevruchte eicellen aan: eicellen waarvan de kernen zijn versmolten met die uit Arians zaadcellen. Vandaag (dag 2) moeten embryo's 4 of meer cellen hebben. Morgen, als we horen hoeveel embryo's er zijn doorgedeeld bestaan ze idealiter uit 8 cellen. Op vrijdag (dag 4) krijg ik dan hopelijk een embryo in mijn buik dat daarna nog een vierde celdeling heeft doorgemaakt en al een mooi compact bolletje (morula) is van 16 cellen. Een verzameling plaatjes van embryo's in alle soorten en maten vind je op de laboratorium tour op de site van een kliniek in Florida.

20 augustus 2007 - DAG 12
Dertien in een dozijn

Alle 13 goed? Dat moeten we afwachten. Maar er zijn 13 eicellen geteld! Blijkbaar zat er in elke follikel een eicel en hebben ze ook nog een extra follikel ontdekt. Het was een pijnlijke punctie deze keer, ik heb flink in Arians handen geknepen. Ze zeggen dat zo'n derde (of vierde of vijfde) punctie soms iets vervelender is omdat je al wat meer littekenweefsel hebt van eerdere puncties.

Ik kan de komende dagen wat bloedverlies hebben van de prikgaatjes in de schede en buikpijn van de bloeduitstortingen in de eierstokken. Maar er is meer. 'U kunt verder last hebben van een opgezette buik, een opgeblazen gevoel en u kunt vocht vasthouden. Het lichaam ruimt dit vocht zelf op, maar dit kost tijd. U bevordert het genezingsproces door rustig aan te doen en veel te drinken (2-3 liter per dag). Als u én veel drinkt én uzelf goed in acht neemt, worden de klachten iedere dag wat minder en kunt u uw bezigheden geleidelijk aan uitbreiden. Als u weer pijn krijgt, is dit een signaal dat u (te snel) te veel doet.'
Hmm, ik geloof dat ik morgen best kan werken, maar beter niet naar mijn vaste dinsdagavondfitness kan. He, wat jammer nou :-).

Donderdag tussen 9 en 10 bellen ze het aantal embryo's door. En dan gaan we vrijdag het allermooiste embryootje ophalen van zijn eerste logeeradres.

19 augustus 2007 - DAG 11
Over eicellen en follikels
Zomaar een zonnig dagje. Dat moet gevierd worden op een terrasje met een groepje vriendinnen (één bevallen, één zwanger, twee nog niet aan toe). Ze vroegen hoe het nou zit met het verschil tussen een follikel en een eicel. Speciaal voor deze meisjes volgt hier een informatief item.
 

Eicel of follikel? Een eicel is de vrouwelijke geslachtscel, zo groot als een speldenknop. De follikel is het eiblaasje dat om de eicel heen zit. Die is eerst klein, maar is bij de eisprong gegroeid tot 2-2,5 cm. Hoeveel eicellen heeft een vrouw? Een foetus van 5 maanden heeft ongeveer 7.000.000 follikels in haar eierstokken. Op het moment van de geboorte is ze al meer dan de helft weer kwijt, en op het moment dat ze voor het eerst menstrueert is ze 90% van alle aangelegde eicellen kwijt. Dag in dag uit verliest de vrouw haar eicellen; gedurende het vruchtbare leven zijn dat er ongeveer 830 per maand, 30 per dag, iets meer dan één per uur. Dit proces van dagelijks verval van follikels gaat onverstoord door, ook tijdens de zwangerschap of tijdens pilgebruik. Hoe gaat het in de normale cyclus? Elke maand begint een aantal follikels te rijpen. Op een gegeven moment gaat één follikel domineren. De dominante follikel levert de eicel die bij de eisprong vrijkomt. De overige follikels haken onderweg af. Het aantal resterende eicellen en ook het aantal dat per keer voor selectie tot de dominante follikel beschikbaar komt is sterk leeftijdsafhankelijk. Waarom is stimulatie nodig? Het is gunstig als er meerdere follikels zijn omdat IVF een soort afvalrace is: niet elke follikel bevat een eicel, niet elke eicel is te bevruchten, niet elke bevruchte eicel deelt zich verder tot een embryo, niet elk embryo deelt zich verder tot een embryo dat geschikt is voor terugplaatsing. Hoeveel is wenselijk bij stimulatie? Gemiddeld rijpen er 8-9 eicellen bij hormoonstimulatie. Een deel van de vrouwen is moeilijk te stimuleren en heeft ook na optimale stimulatie minder dan 3 eicellen. Daar tegenover staan de vrouwen die juist explosief reageren op stimulatie (zoals vrouwen met het polysysteus ovariumsyndroom) bij wie soms met minimale dosering al 30-40 follikels groeien. In de meeste ziekenhuizen wordt dan de poging afgeblazen wegens de risico's voor de gezondheid van de vrouw. Het grootste aantal gerijpte eicellen dat ooit geteld is bij een stimulatie is 128.

18 augustus 2007 - STIMULATIEDAG 10
Pregnylspuitje

Het ziekenhuis belt om te vertellen dat de punctie maandag om 11.00 uur is. Dat betekent 36 uur eerder, dus 23.00 uur vanavond, de Pregnyl zetten. Ze herinneren Arian eraan dat hij er ook bij moet zijn om 'zijn aandeel' te leveren. Nee hoor, zijn aandeel zit al in de vriezer. Maar hij komt evengoed wel mee, want we maken natuurlijk sámen een kindje.
Twee ampulletjes Pregnyl mengen met één ampul solvens en het goedje laten verdwijnen in buik, bovenbeen of bilpartij.

17 augustus 2007 - STIMULATIEDAG 9
2 x 6 = 12 follikels

Ik heb een dozijn eitjes* gebroed: aan elke eierstok zes. De grootste is al 19 mm, de rest ietsjes kleiner. Ze zijn dus al bijna groot genoeg om geoogst te worden!
Zojuist heb ik de laatste dosis Gonal F en Decapeptyl geïnjecteerd. Morgenmiddag krijgen we te horen hoe laat ik morgenavond de Pregnyl mag zetten. Dat hangt namelijk af van het tijdstip waarop maandag de punctie is en dat hangt weer af van het aantal dames dat ze moeten inplannen voor maandag.
Tot nu toe gaat het volgens het boekje. Oooh laat het zo blijven gaan!!!

* Gezegd moet worden: er zit niet altijd in elke follikel een eitje. Dus het blijft even afwachten.

16 augustus 2007 - STIMULATIEDAG 8
Mooi filmpje
Toen we een jaar geleden net aan ICSI begonnen zag ik op internet een filmpje over wat ongewenste kinderloosheid met je doet. Ik vond het ontroerend, maar ook wat kitscherig en ik herkende mezelf er niet in. Toen nog niet.
Maar er is veel gebeurd in een jaar. Nu hou ik het ook niet meer droog bij het zien van het korte filmpje 'empty arms' en herken ik me in elk woord. Tip: zet eerst je geluid aan.

Morgen om 8.00 uur mijn eerste follikelmeting. Ik ben zó benieuwd wat we morgen gaan zien op de echo. Hoeveel, hoe groot, hoe gelijkmatig is de groei? Morgen weten we het!

13 augustus 2007 - STIMULATIEDAG 5
Ha, ik voel wat
Gisteren nog niets te zien of voelen, maar vandaag zwelt mijn onderbuik wat op en voel ik mijn eierstokken een beetje. Ha, fijn als ik voel dat er iets gebeurt. Jammer is dat ik ook nog steeds (veel) hoofdpijn heb. En het is een kleurrijke boel aan het worden rond mijn buik en bovenbenen. Mooi blauw is niet lelijk.

12 augustus 2007 - STIMULATIEDAG 4
Prik
Vandaag spuit ik de Deca maar eens in mijn bovenbeen. Iets gaat er niet goed, mijn been begint te bloeden en wordt plaatselijk blauw. Een lokaal onderhuids bloedinkje.
De Gonal F gaat er voor de vierde keer in. Mijn buik voelt nog gewoon. Niet opgeblazen, zwaar, vol, pijnlijk of dik. Gewoon mijn normale ik-ben-zwanger-geweest-en-had-tot-nu-toe-nog-niet-heel-veel-puf-noch-motivatie-om-weer-strak-en-slank-te-worden-want-ik-word-hopelijk-gauw-weer-zwanger-buik. Maar het is ook nog te vroeg om iets te merken. De follikels zijn waarschijnlijk nog piepklein.

De buitenwereld en ik


Denise Hilhorst is hoogzwanger van een IVF-tweeling én is de laatste hand aan het leggen aan  bovenstaand boek. Het boek gaat over wat IVF en ICSI doen met je. En dan niet zozeer de intense fysieke en psychologische impact (relatie waarvan het uiterste wordt gevraagd, levensmoe, jaloers, hoofdpijn, extra kilo's, minderwaardigheidscomplex, zin om de hele dag in je badjas te lopen en chocolade te eten) maar gewoon de alledaagse omgang met collega's, vrienden, zwangeren.
Hoe ga je om met kraamvisites? Wat vertel je wel en niet op je werk? Dat soort dingen. Het staat vol herkenbare citaten (ook van mij) en rake, ontroerende teksten van Denise. Lees meer over dit geweldige boek op www.openzenuw.nl.

11 augustus 2007 - STIMULATIEDAG 3
Twee beebjes geboren
Pobbs site is een vlot geschreven verslag van drie moedig doorstane ICSI's waarvan de derde leidde tot een tweelingzwangerschap. Ik lees het altijd met veel plezier. Vandaag surfte ik in een verloren moment er weer heen, een beetje in de verwachting een stukje te lezen dat het nu wel érg vol wordt in haar buik met die twee die groeien alsof het eenlingen zijn.
Maar... Whaaaah... Toen zag ik in plaats daarvan ineens twee babyfoto's van twee lieve pasgeboren beebjes. Geweldig mooi. Van harte, trotse mama Pobb.

9 augustus 2007 - STIMULATIEDAG 1
The real stuff
Na twee weken 'down regulation' is mijn eigen cyclus uitgeschakeld. Tijd om een kunstmatige, gestimuleerde cyclus op te starten. Vanaf vandaag jens ik er elke avond twee injectienaalden in: eentje om mijn eigen cyclus te onderdrukken en eentje om een mooi stelletje follikels te doen rijpen. Niet te veel, niet te weinig, mooi van kwaliteit.
Dit legkipje doet weer haar best.

8 augustus 2007
Sleepy
Aan het eind van de middag bij de acupuncturist geweest. Hoe het was? Euh... Ik ging liggen, voelde nog net hoe ze de naalden in mijn lijf stak... En werd drie kwartier later wakker.

7 augustus 2007
Webwinkel 'Babyboel'

Ik schreef al eerder over Elske. Haar dochter Sanne overleed een maand na Otto in mama's buik. Elske en ik zijn mailvriendinnetjes geworden en we vinden het een mooie gedachte dat ook Otto en Sanne vriendje en vriendinnetje zijn op de plek waar ze nu zijn.

Elske is nu 18 weken zwanger, heeft een jaloersmakend mooie buik en - en dat is natuurlijk het allerbelangrijkste - met dit Frummeltje gaat alles voorspoedig (zie ook Elske's weblog). Maar dat maakt een zwangerschap niet per se makkelijk... Elke fase herinnert aan die vorige zwangerschap en aan het kindje dat je niet bij je mocht houden.

Terwijl ik al trots ben als ik 'n sok heb gestopt, is Elske hartstikke handig met naald en draad. Elske heeft sinds een paar dagen een webwinkel vol scheetige zelfgemaakte babyspulletjes. Om hebberig van te worden, precies in de stijl waarin ik helemaal losging toen ik spulletjes kocht voor het kamertje van Otto. Kijk op www.babyboel.nl.



6 augustus 2007
Toch wat bijwerkingen
Ik heb altijd geroepen dat ik de fysieke belasting van ICSI wel vind meevallen, dat het emotionele aspect véél erger is. Ik kan dat makkelijk roepen, ik heb gelukkig weinig bijwerkingen. Ik ken genoeg meiden die zo beroerd zijn van alle hormonen dat ze zich ziek moeten melden op hun werk.

Maar om nou te zeggen dat ik níets merk... Ik ben moe, heb hoofdpijn en heb soms ineens een opvlieger/zweetaanval. Klinkt lekker he. Ach, nu is het maar voor een paar weekjes. Over een jaar of vijftien zit ik in de overgang en voel ik me elke dag zo.
 

Bijwerkingen Decapeptyl: Ten gevolge van de verlaagde testosteron- of oestrogeenconcentratie: - zeer vaak (75–100%): opvliegers - bij meer dan 10%: doorbraakbloedingen, zweten, vaginale droogheid en/of dyspareunie (pijn bij het vrijen), verlaagd libido en stemmingswisselingen. - vaak (1-10%): depressieve stemming, irritatie. Verder: misselijkheid, myalgie (spierpijn, stijfheid), artralgie (gewrichtspijn). Vermoeidheid, slaapstoornissen, overgevoeligheidsreacties (jeuk, huiduitslag, koorts), pijn op de injectieplaats.

5 augustus 2007
Zomer
Deze zomer hadden we gepland ons vijf maanden oude zoontje te showen aan familie in Hongarije. Maar zomer 2007 pakte iets anders uit. Hopelijk hebben we zomer 2008 een lief tweede kindje?

De eerste jaren van mijn leven woonde ik in Hongarije. Lange, hete zomers brachten we daar door aan het Balatonmeer. 's Morgens zwemmen in het frisse water van het meer. Tegen het middaguur verzamelde de familie zich op het schaduwrijke terras van opa en oma voor een lunch: soep, 'n vleesgerecht, koffie, gebak en watermeloen. Ik kon met gemak een halve watermeloen op. Daarna even chillen in de tuin en dan weer naar het water voor een duik. Een uitstapje naar een ander dorp, wandelingetje, een heuvel beklimmen, helpen met opa's wijngaard, zeilen, roeien. Het was altijd ruim 30 graden, soms 40, maar daar hadden we nooit last van. Ik kan nog steeds goed tegen hitte, het kan mij eigenlijk niet warm genoeg zijn (in tegenstelling tot mijn wederhelft). Ik geniet dan ook met volle teugen van de terugkeer van de zomer!

Opa en oma zijn niet meer, het huis aan het Balatonmeer is verkocht. Maar de mooie Hongaarse zomers zijn onvergetelijk. We hadden graag deze zomer de streek weer bezocht, ook zonder baby'tje, maar we konden niet echt lang weg door alle behandelingen. En het is simpel: ik stel liever een vakantie uit dan een ICSI-poging.


4 augustus 2007
Kom ook naar de Ferti Fair
Freya heeft een infomarkt georganiseerd met werkelijk álle onderwerpen die je maar kunt bedenken op vruchtbaarheidsgebied. Interessant joh! Ik heb me opgegeven en ben meiden van het forum aan het overhalen mee te gaan (heb er al best een paar). Ik zou het heel leuk vinden daar ook andere meiden te ontmoeten die ik nu alleen via mijn gastenboek ken. Dus als iemand in is voor een interessante dag (met al dan niet een blind date met ondergetekende): meld je aan op www.fertifair.nl.
 

2 augustus 2007
Tips tegen spam
Als je e-mailadres op internet staat krijg je veel spam. Tsja, op een gegeven moment weet je meer dan voldoende over Viagra en penisverlenging. Gelukkig ben ik getrouwd met een internetdeskundige. Zijn specialiteit: beveiliging van PC's. En zo kan het gebeuren dat ik nooit meer spam hoef te ruimen. Arian heeft een mooie site gemaakt waarin hij stap voor stap vertelt hoe je je kunt wapenen tegen spam. Kijk op www.tipstegenspam.nl.

Vandaag hoefde ik geen pil meer te slikken. Een dezer dagen verwacht ik mijn menstruatie. Met de Decapeptylspuitjes ga ik gewoon door. Over een week komt daar Gonal F bij en beginnen de eicellen te rijpen. Ik ben zo benieuwd hoeveel eitjes ik deze keer ga leggen.
 

31 juli 2007 Televisietip Absoluut het bekijken waard: 'De Verandering' met in deze aflevering Petra, die haar huwelijk bijna zag mislopen na twee miskramen en een viertal zwangerschappen die ze heeft moeten afbreken. Okee, het is erg EO ('En toen kocht ik een bijbel en werd alles anders') maar toch een mooi, zorgvuldig gemaakt programma.

28 juli 2007
Nachtmerrie
Een weekendje weg samen, dat is leuk en goed als je op het punt staat een ICSI te beginnen. Dus Decapeptylspuitjes mee in de koelbox (zo'n handige die je op de autoaansteker kunt aansluiten) en op naar Brussel, de stad waar ik in een ver verleden au pair was. Lekkere dagen in een superdeluxe hotel met veel lekker eten (roomservice!), een overkill aan chocolade en een mooi museum.

De eerste nacht droom ik dat ik al dagenlang vergeten ben mijn hormonen te injecteren. Ik word wakker van mijn eigen langgerekte gil. Arian schrikt zich een hoedje. Het doet me denken aan onze lievelingsserie 'Medium' waarin Patricia Arquette misdaden oplost aan de hand van haar dromen. Elke aflevering begint met een droom waaruit ze wakker wordt met zo'n onwijze noodkreet. Tegenwoordig heb ik net als onze televisieheldin heel levendige dromen. Alleen vrees ik dat ik niet snel gevraagd zal worden om het Landelijke Rechercheteam te assisteren, want mijn dromen gaan alleen over baby's, kleine Otto, zwangere buiken en ICSI-behandelingen.

27 juli 2007
Lotgenoot & co
Esther heb ik hier al eerder genoemd. Zij schrijft erg mooi en beschreef de gekte en angst van de wachtweken heel herkenbaar op haar site. Helaas is haar cryopoging niet gelukt. Ze beschreef ook weer mooi hoe je in een diep zwart gat wegzakt als je poging mislukt. En hoe je daarna weer opkrabbelt. Ook zij gaat vol goede moed - maar minder onbevangen dan tijdens de eerste poging - verder. Ondertussen gaat Pobb bijna bevallen van haar ICSI-tweeling. En dat bewijst maar weer dat ICSI niet alleen een kwestie is van goede eicellen en zaadcellen, maar vooral van geduld en uithoudingsvermogen. Bij Pobb was het de derde ICSI raak. Over een paar weekjes houdt ze haar zoon en dochter in haar armen.



Laatst hadden we weer een IVF-site-meeting. Superleuk! Van een forumvriendinnetje kregen alle meisjes een heel bijzondere dobbelsteen cadeau. Daar gaan we dus mee gooien de volgende keer. Want naast eicellen, zaadcellen, geduld en uithoudingsvermogen is het ook een kwestie van... Geluk.

26 juli 2007
Spuiten en slikken
Slikken (de anticonceptiepil en vitamines en foliumzuur) doe ik al een tijdje. Nu ga ik er ook bij spuiten. Het is nog niet het echte werk, het is 'slechts' het onderdrukken van mijn eigen natuurlijke cyclus. Maar toch een vreugdevol moment: de start van ICSI 3; de tweede poging voor een broertje of zusje voor onze eerstgeborene.

Ik voel me evenwichtiger dan bij de vorige poging. Die poging was de eerste na het verlies van Otto en daarom erg emotioneel beladen. Het móest lukken, want een mislukte poging leek me onverdraaglijk.
Maar wat me onverdraaglijk leek heb ik ook weer overleefd. Zo zie je, uiteindelijk kunnen we veel meer aan dan we denken.
In zekere zin sta ik nu dus wat relaxter in mijn aankomende behandeling. Als het nog een keer mislukt overleven we dat ook wel. We moeten gewoon volhouden tot we weer een keer een zes gooien. We weten dat de zes op de dobbelsteen zit want ik bén zwanger geweest. Ooit gooien we het weer. Hopelijk is dat 'ooit' wel een beetje snel want het verlangen naar een kindje in mijn buik en in ons leven is zo groot.

23 juli 2007
Vierling overleden

Het kan gebeuren dat bij een vrouw twee eicellen rijpen (in de natuurlijke cyclus of met hulp van hormonen). Ook kan het gebeuren dat één van de twee embryootjes dat daaruit ontstaat zich gaat splitsen in één eeneiige tweeling. Zo kan een drieling ontstaan. Ook kunnen beide embryootjes zich splitsen, waardoor twee eeneiige tweelingen ontstaan: een vierling. Dit gebeurde bij een Belgisch stel. Een onwijze zeldzaamheid.

Helaas kreeg de moeder van de kindjes veel te vroeg weeën. Weeënremmende middelen mochten niet baten. De twee jongetjes en de twee meisjes werden geboren en leefden, net als Otto, maar ongeveer vijf minuutjes.

'Het is met een treurend hart dat ik jullie moet zeggen dat Angel vandaag om 11 uur deze morgen weeën en ontsluiting kreeg. Ze is in spoed naar het ziekenhuis gebracht waar ze bevallen is van de vier baby'tjes. Omdat ze enkel 23 weken oud waren hebben ze hooguit vijf minuten geleefd. Ze waren zo mooi en zo sterk! Maar kregen de kans niet te leven. Ze zullen voor altijd in onze harten leven.' schrijft de bedroefde vader op zijn website. Mijn hart breekt als ik me hun verdriet voorstel. Er brandt hier een kaarsje.

Via deze site kom ik terecht op de site over de Belgische Lara. Op dit moment vecht het kleine dappere meisje voor haar leven. Zij is met 23 weken en 4 dagen zwangerschap geboren (vergelijk: Otto was 23 weken en 2 dagen). Deze zwangerschap kwam voort uit de achtste IVF-terugplaatsing en vijf jaar proberen. Wat een geluk toen Els zwanger bleek te zijn en wat een verschrikkelijke schrik toen ze tijdens een vakantie op Gran Canaria veel te vroeg het leven schonk aan hun dochter.

Er gaat een schok door me heen als ik naar haar kijk. Of ik Otto zie, maar dan met alle medische poespas die ze gebruiken als ze besluiten een kindje dat nog zo klein en pril is in leven te houden. Wat is Lara mooi en lief. Ook voor haar brandt een kaarsje. Meidje, zet 'm op.



19 juli 2007
Embryowet
Ik zit in de trein naar Amsterdam. Die rijdt langs Breukelen. Je ziet vanuit de trein het Amsterdam-Rijnkanaal met daarachter een drietal grote flats. Daar weer achter zie je de kerktoren van de kerk die middenin het oude dorp staat. Bij de kerk ligt een klein schattig begraafplaatsje. En daar ligt onze kleine zoontje begraven.
Gek, als je langs je kind rijdt. Het zijn van die dingen die niet wennen.

We hebben de steenhouwer in april opdracht gegeven Otto's naam in de grafsteen van het familiegraf te hakken. Een heel gedoe, want het lichten van de deksteen kost zo'n duizend euro. Dus is het niet handig dat de steen naar de werkplaats wordt gebracht. Besloten is om de naam er met de hand in te laten beitelen. Het is nog niet duidelijk wanneer de klus wordt geklaard. De steenhouwer zegt dat het pas na de zomer kan, want hij wordt daar opgegeten door de muggen. Ik denk dan: citronellaolie?

OTTO VISSER
* 24 NOV. 2006†

Het is een prachtige zomeravond en ik doe mee aan een rondetafeldiscussie van het Rathenau Instituut over de Embryowet. In opdracht van het ministerie peilt men het maatschappelijk draagvlak voor embryonaal onderzoek en eiceldonatie. De uitkomsten van het onderzoek zullen worden meegewogen bij de herziening van de Embryowet.

Het huidige kabinet heeft het verbod op het kweken van embryo's voor wetenschappelijk gebruik verlengd met vier jaar. Dit verbod betekent een belemmering voor onderzoek naar medicijnen voor ziekten als kanker, diabetes, Alzheimer en Parkinson.

Met een aantal boeiende vrouwen bespreken we óf, wanneer, en om welke reden we het tot stand brengen van embryo's voor onderzoek aanvaardbaar en toelaatbaar achten. De onderzoekers kijken geïnteresseerd mee, schrijven op wat we zeggen en leggen alles ook nog eens vast op film. Een leerzame, interessante avond.

Op de terugweg blijkt dat onze vrienden van het spoor weer eens kampen met een treinstoring. Ik mag het traject Amsterdam-Utrecht afleggen in een intercity die in een slakkentempo via Hilversum wordt omgeleid.
Nog steeds een mooie, zwoele zomeravond, inmiddels donker. Ik kijk uit het raam. Jammer dat we niet langs Breukelen rijden. Ik wilde bij Breukelen even zachtjes - zo zacht dat niemand het zou horen - 'welterusten' zeggen.

18 juli 2007
Genezen
Halleluja, praise the Lord (en Alexander Fleming) voor de uitvinding van antibiotica. Mijn blaasontsteking is na een paar dagen braaf slikken (altijd kuur afmaken!) helemaal over. Wat is het heerlijk om weer pijnloos te zijn.

16 juli 2007
Echo en start Microgynon 30
Omdat ik na mijn vorige ICSI toch wel wat eierstokklachten had, wilden we zeker weten of alles rustig is. Just to make sure, want na een IVF of ICSI wil nog wel eens een eierstokcyste ontstaan. Ik moest me melden zodra ik ongesteld was. In de eerste drie dagen van de menstruatie kunnen ze namelijk het beste zien hoe de eierstokken erbij liggen. Daarna gaan de follikels groeien en kunnen ze niet meer goed het verschil zien tussen een rijpend eitje en een cyste.

De echo liet geen cystes zien, alleen maar twee rustige eierstokken waar de nog piepkleine follikels alweer klaar liggen voor een volgende poging. De lichten staan op groen voor de poging in augustus. Mooi! Ik ben officieel begonnen met het voortraject van onze tweede ICSI voor een brusje van Otto. Stap 1: aan de anticonceptiepil.

15 juli 2007
Au au au
Het schijnt dat al dat gedoe aan (in!) je lijf - inwendige echo's, terugplaatsingen, puncties - bij vrouwen die er gevoelig voor zijn wat extra kans op blaasontsteking kan geven. Dat heb ik nu, ondanks mijn voorliefde voor cranberrysap. Blaasontsteking ken ik wel, maar zo'n verschrikkelijke pijn heb ik er nog nooit bij gehad. Mijn hele onderbuik staat in brand. Au au au. 's Avonds brengt Arian me naar de huisartsenpost en de dienstdoende apotheek. En 's nachts lig ik wakker te kronkelen van de pijn.

13 juli 2007
Medicijnen opgehaald
De uitslag van mijn Prolactine (hormoon dat melkproductie regelt) is binnen. Volstrekt normaal, dus dat is vast in orde.
Meteen de medicijnen opgehaald bij de apotheek. Opzij tomaatjes, move it druiven, hier komt voor 1000 euro aan medicijnen. Plaatsmaken in die groentela!

11 juli 2007
33 jaar en 9 maanden
Haha, wat een lekkere felle reacties heeft mijn steil naar beneden afbuigende grafiek 'vruchtbaarheid in relatie tot leeftijd' opgeleverd. Heerlijk! Of ik 'm even héél gauw van mijn website wilde wissen! Nee lieve webvriendinnetjes, de grafiek blijft. We must face the reality (even if the reality sucks). Maar we kunnen er wel wat leukere realiteit tegenover zetten!

Dat deed J. in mijn gastenboek. Zij vrolijkte me op door me te wijzen op een Fins onderzoek waaruit bleek dat vrouwen tussen 36-39 jaar met goede kwaliteit embryo's bijna zoveel kans hebben om zwanger te raken als vrouwen die jonger zijn dan 30 jaar. Kijk, dat horen we graag.

10 juli 2007
Avondherinnering
Als ik op mijn buik in bed lig voel ik soms mijn darmen rommelen en moet ik denken aan hoe het voelde toen mijn kleine Otto nog in mijn buik spartelde. Dan herinner ik me dat gevoel zó sterk, dat ik het bijna weer kan voelen.
's Avonds, voor het slapen gaan, dat was ons moment. Dan ging hij lekker draaien en schoppen binnenin. Ik moest lachen om zoveel activiteit, juist op het moment dat ik wilde slapen. Maar ik bedacht ook dat dit beter was dan slapen. Ik had mijn lief naast me in bed en en mijn kind spartelde rond in mijn buik. Alles was goed.
Toen Otto dood was had ik nog lang dat ik 's avonds, als ik bijna sliep, onbewust wachtte op een schopje, een plopje. Om me meteen te realiseren dat ik mijn mannetje nooit meer zou voelen.

Soms ben ik bang dat het verdriet nooit zal slijten. Tegelijk verheug ik me weer om een volgend schoppend-draaiend-spartelend kindje te mogen voelen. Ik zou het verschrikkelijk vinden om het nooit meer mee te mogen maken..
Tegelijk prijs ik me nu al gelukkig dat ik het ooit heb mogen meemaken.

Goed verwoord
Een van de lastige dingen van IVF en ICSI is dat het bijna niet uit te leggen is wat het met je doet. Internetvriendinnetje Esther beschrijft mooi wat er zo afschuwelijk is aan de wachtweken.

7 juli 2007
And now for something completely different
Dan heb je alles gehad en dan staat er ineens 10 cm grondwater in je kelder. Een heel karwei om alle door- en doornatte troep op te ruimen en 400 liter water weg te krijgen. Maar ook heeft het voordelen: twee containers vol aan spullen konden ons langzaam steeds voller wordende huis uit en de keldervloer is ook meteen gedaan.

Vanmorgen zijn Arian en ik naar de World Press Photo tentoonstelling in het Centraal Museum in Utrecht geweest. De winnende foto's zijn daar te zien tot 15 juli, waarna ze verder de wereld over reizen.

Pfoe, pittig. Als je 's avonds op het Journaal weer een bombardement in Libanon voorbij ziet komen, raakt het bijna niet meer. Elke avond zien we wel beelden van chaos, puin en dode mensen; we zijn gewend geraakt aan gruwelen die nooit zouden mogen wennen. Maar vanmorgen in het Centraal Museum stonden we oog in oog met de slachtoffers van al deze gruwelen. Kinderen, baby's zagen we, van een paar weken oud. Nog maar net geboren en nu al geofferd in een weerzinwekkende strijd.
Volg de link om de prijswinnende foto's te zien.

4 juli 2007
Tweede kindje
Soms zegt iemand, met de allerbeste bedoelingen, dat-ie het zo erg vindt dat het maar niet lukt bij ons, terwijl we het zo verdienen. Lief, maar ook: au! Dat raakt een gevoelig punt. Het is namelijk wel in één keer gelukt!!! We hebben toch Otto gekregen? Als mensen zeggen dat het niet gelukt is, is het net alsof Otto wordt vergeten. Alsof ik niet de moeder ben van het allermooiste en liefste baby'tje van de hele wereld.
Mensen kunnen me niet blijer maken dan dat ze zeggen dat ze nog veel aan Otto moeten denken. Ik denk dat veel moeders van 'engelenkindjes' dit gevoel herkennen.

Otto is mijn eerstgeboren zoon en ik ben zo trots op hem. Ik probeer nu niet zwanger te worden van ons eerste, maar van ons twééde kindje. Het lijkt zo'n onbelangrijk detail, maar voor mij maakt het alles uit.
Maar goed, ik snap ook wel wat ze bedoelen. Het zou leuk zijn als het de tweede keer net zo snel ging als met de eerste. Helaas hebben we daarover niets te zeggen. Dat is die dobbelsteen weer, waarbij je die zes moet zien te gooien. De kans dat je dat in één keer gooit is niet zo groot.

Kansen en leeftijd
Nog even verder mijmeren over de kansen. Hoewel veel mensen IVF en ICSI als een wondermiddel zien, zijn de kansen per poging ongeveer gelijk met de normale kansen die een stel elke maand heeft om zwanger te worden. Immers, IVF is eigenlijk niets anders dan een bypass (omweg). In de normale situatie (kindjes verwekken tussen de lakens) neemt de vruchtbaarheid na het dertigste levensjaar af, vanaf 35 zelfs erg snel. En dat gaat ook op bij IVF.
 

Naarmate vrouwen ouder worden, worden er bij IVF gemiddeld minder eicellen geoogst en is de kwaliteit gemiddeld minder goed dan op jongere leeftijd. Is de kans op succes bij een IVF-poging voor een vrouw onder de dertig nog bijna 40%; voor een vrouw tussen 35 en 40 jaar is dat 20%.

In het beangstigende grafiek hierboven kun je zien dat ik (richting 34) nog maar half zo vruchtbaar ben als toen ik mijn dertigste verjaardag vierde. Aaaargh... Even een kwartiertje hyperventileren in een hoekje... Ben zo terug. (...) Na het veertigste levensjaar neemt de vruchtbaarheid nog sneller af. Zo jammer dat de natuur er geen rekening mee houdt dat sommige vrouwen hun ware grote liefde pas op latere leeftijd ontmoeten.

Vergoeding
Gelukkig ziet de verzekering deze reeks pogingen als een nieuwe reeks voor een tweede kindje. De cryopoging van maart hoort officieel bij de eerste ICSI, want het is wettelijk geregeld dat cryo's worden gerekend tot de poging waaruit ze zijn voortgekomen. Een kleine toegift!

Na de geboorte van een kind (ook als het kindje dood gaat) begint de telling opnieuw. We hebben dus zojuist de eerste van de drie nieuwe pogingen opgebruikt. Vanuit de basisverzekering worden drie pogingen vergoed. Maar ik heb me aanvullend verzekerd dus ik krijg daar bovenop nóg een extra poging. Nog drie volle pogingen te gaan voordat we onze spaarvarken moeten stukslaan. Dat geeft een goed gevoel en een beetje rust te midden van het oorverdovende getik van mijn biologische klok.

3 juli 2007
Evaluatie- en startgesprek
Hoera, een afspraak op onze fijne IVF-poli. We hebben een waslijst aan vragen en vuren ze allemaal af op de wederom erg vriendelijke IVF-arts. Het zijn allemaal schatten daar. Natuurlijk kunnen ze op de hamvraag ('Waarom is het embryootje nou niet ingenesteld???') geen antwoord geven. Daarover is te weinig bekend. Het ene embryo nestelt in en deelt lekker door, het andere niet. Het is als gooien met een dobbelsteen. Een kwestie van geluk.

Vraag 1: De kwaliteit van de embryo's wordt vooral bepaald door de kwaliteit van de eicellen. Waarom hadden we deze keer mindere kwaliteit embryo's? Help, waren mijn eicellen nu dan zo slecht? Of worden ze oud?
Antwoord: Nee, in een jaar tijd gaan ze echt niet ineens hard achteruit. En ze waren ook niet slecht. Van de 11 eicellen waren er 10 rijp, daarvan zijn er 8 bevrucht. Daaruit ontstonden 6 embryo's. Op dag drie waren het er nog 4 (twee zijn gestopt met delen in 'n viercellig stadium). Erg netjes allemaal. Het embryo dat is teruggeplaatst was geen toppertje, maar toch echt wel goed genoeg. En dat er deze keer geen embryo's konden worden ingevroren, dat is vrij normaal. Cryo's zijn best zeldzaam. De vorige keer zijn we gewoon heel erg verwend!

Vraag 2: Waarom krijgen we maar tot 12 dagen na de punctie Progestan, terwijl het in veel andere ziekenhuizen langer wordt voorgeschreven?
Antwoord: Er is geen enkel wetenschappelijk bewijs dat aantoont dat het zin heeft om het langer te gebruiken.

Vraag 3: Is er reden om aan te nemen dat ik mijn lichaam langer de kans moet geven om te herstellen? Dit in het licht van mijn pijnlijke eierstokken en het feit dat tijdens de laatste menstruatie de melkproductie ineens weer op gang kwam (na de bevalling onderdrukt met medicijnen).
Antwoord: Pijnlijke eierstokken zijn normaal na een punctie, zeker als er veel follikels zijn weggenomen. Om zeker te weten dat er geen cystes zijn, maken ze deze keer wel een uitgangsecho, en wel tijdens mijn volgende menstruatie.
De verklaring voor de hernieuwde activiteit van de melkklieren is de Pregnyl (= hCG = zwangerschapshormoon) die ik voor de punctie heb gespoten. Maar voor de zekerheid hebben ze meteen mijn prolactinegehalte (prolactine = het hormoon dat de melkklieren aanzet tot melkproductie) geprikt.
Als over twee weken de uitgangsecho geen gekke dingen laat zien en mijn prolactine in orde is, mag ik gewoon beginnen. In augustus al!!! We hadden ons op september ingesteld, dus dit klinkt voor ons als heel snel. Terwijl het natuurlijk niet snel is, tussen de beide startdata zitten bijna drie maanden. Zie schema links voor de planning.

1 juli 2006
CF Beach Dance verjongingskuur
Een regenachtige zondag in een eengezinswoning in een braaf dorp. Nergens zin in. Ik voel me een futloze dertiger. Tot we 's middags naar Bloemendaal aan Zee rijden waar CF Beach Dance wordt gehouden. Een super strandfeest voor CF-patiënten en hun aanhang en voor het hippe strandtentvolk dat strandtenten als Woodstock, Republiek en Bloomingdale bevolkt. Van die tenten waar waarschuwingsposters hangen met teksten als 'GHB + alcohol = coma'. In één klap ben ik het futloze gevoel kwijt. De zon schijnt, mensen lopen in bikini rond, het zand voelt heerlijk aan mijn voeten. Iedereen is vrolijk en blij elkaar weer te zien. Ik verlaat het feest opgeladen en energiek. Ik voel me een vrolijke twintiger - en dat zonder alcohol en GHB.



28 juni 2007
Dagje UMCU

'Ons' ziekenhuis. Universitair Medisch Centrum Utrecht, met het Academisch Ziekenhuis Utrecht (AZU) voor de zorg aan volwassenen en het Wilhelmina Kinderziekenhuis (WKZ) voor zwangeren en kinderen.

Ik ben fan van het UMCU. Ze hebben altijd goed gezorgd voor Arian, vanaf dat hij een klein mager jongetje was. Arian heeft zijn leven aan de artsen van dit ziekenhuis te danken: van zijn CF-arts kreeg hij tijdig het sein om op de wachtlijst te gaan staan en onder begeleiding van zijn longtransplantatiearts kreeg hij in 2004 nieuwe longen.
Dankzij de uroloog liggen er nog genoeg rietjes sperma in de vriezer voor acht pogingen en met medewerking van het IVF-team is onze zoon verwekt. Als ik weer zwanger mag worden zal het WKZ de zwangerschap begeleiden, als ziekenhuis gespecialiseerd in risicozwangerschappen. Het is een ambitieus ziekenhuis dat er wil zijn voor de patiënt met een ingewikkelde problematiek. Of we het nou leuk vinden of niet, we behoren tot deze doelgroep...!

Vandaag breng ik een dagje in mijn favoriete ziekenhuis door. Ik heb een afspraak met de maatschappelijk werker van de afdeling voortplantingsgeneeskunde. Nadat ik na vier gesprekken afscheid nam van de maatschappelijk werker van het Antonius in Nieuwegein (waar Otto is geboren), had ik toch het gevoel dat ik wat extra steun kon gebruiken. Nu heb ik maandelijks een gesprek in het UMCU. Nu niet meer alleen gericht op het verwerken van Otto's dood, maar gericht op de nieuwe behandelingen.

Ontroering
Daarna haast ik me naar een van de collegezalen waar een bijzondere bijeenkomst wordt gehouden: een patiëntendag ter ere van de 100e longtransplantatie in dit centrum. Ik weet dat ik in de buurt ben als ik de rolstoelen zie voor de ingang. Ja hoor, ik zit zeker goed, als ik de zaal inloop zie ik zuurstofslangen (de mensen op de wachtlijst) en bolle wangen van de prednison (de mensen die getransplanteerd zijn). Het gezellige achtergrondgeroezemoes van  CF-hoestjes moet ik missen: CF-patiënten mogen elkaar niet ontmoeten binnen de muren van het ziekenhuis (segregatiebeleid). Zij kunnen de bijeenkomst volgen vanuit huis. Ook Arian doet op afstand mee aan de forumdiscussie. Techniek staat voor niets. Terwijl in de zaal Arians opmerkingen worden voorgelezen door Violet Valkenburg, ziet Arian via een internetverbinding hoe ik mijn vragen afvuur op de leden van het transplantatieteam.

In Nederland wachten ruim 140 patiënten op donorlongen. Door het tekort aan donoren zijn er jaarlijks maar zo'n 40-50 longen die gebruikt kunnen worden voor longtransplantatie. De gemiddelde wachttijd voor een donorlong is op het moment drie tot vier jaar. 15% van de patiënten overleeft het lange wachten niet en overlijdt op de wachtlijst.

Een enorme dankbaarheid overvalt me als ik weer besef dat mijn dierbare tot de gelukkigen behoort die het gered hebben. Een van onze medepatiënten heeft het initiatief genomen om die dankbaarheid om te zetten in iets tastbaars. Het is een bronzen beeld geworden dat aan het eind van de bijeenkomst wordt aangeboden aan het longtransplantatieteam. Een complete verassing voor het team. Wij (de gevers) wisten al hoe het er ongeveer uit zou zien, maar zo in het echt is het beeld oprecht ontroerend. Daar staat het. Een eerbetoon van alle longgetransplanteerden aan alle donoren en aan het longtransplantatieteam.

26 juni 2007
Waarom geen twee?
Verschillende mensen vroegen waarom we het niet aandurfden om twee embryo's terug te laten plaatsen. Tsja... Voor wie zin heeft in een lang en ingewikkeld antwoord.

De kans op een zwangerschap is een stuk groter als je twee embryo's laat terugplaatsen, bijna twee keer zo groot...! Dat maakt dus nogal uit, in plaats van zo'n 15-20% heb je dan 30-40%.
Maar... Je hebt bij terugplaatsing van twee embryo's wel ruim 30% kans op een tweeling. Niet erg, zou je denken, een tweeling is leuk. En we willen heel graag twee kindjes (met Otto erbij drie).

Maar artsen denken daar anders over... Zij zien een tweelingzwangerschap als 'een ernstige complicatie' omdat er vaker sprake is van vroeggeboorte en een laag geboortegewicht en andere complicaties. Volgens een Frans onderzoek is de kans op een ernstige handicap bij een tweeling 7 keer hoger dan bij een eenling (1.4% versus 0.2%). De sterfte rondom de geboorte is bij tweelingen 5 keer zo hoog. De kans dat een baby vóór een zwangerschapsduur van 28 weken ter wereld komt is 10 keer hoger (3% versus 0.3%).

Dit klinkt heftig, maar de kans dat het goed gaat is gelukkig toch nog verreweg het grootst. Een kans op extreme vroeggeboorte van '10 keer hoger' is nog steeds maar een kans van 3%. Ik ken heel erg veel perfect gezonde IVF- en ICSI-tweelingen. Allemaal heerlijke kindjes!

Echter... Voor ons kan het anders liggen. Ik kán immers een verhoogd risico hebben op een vroeggeboorte. Alleen, ook dat weet niemand zeker. Ze (=de betrokken dokters) hebben geen idee of ik wel een extra risico loop met een tweelingzwangerschap, aangezien ze geen idee hebben wat de vroeggeboorte van Otto heeft veroorzaakt. Dus mogelijk heb ik toch geen verhoogd risico bovenop die beschreven risico's van tweelingzwangerschappen die voor iedereen gelden?
We weten het niet.
Wat we wel weten? Dat we het onszelf nóóit, nóóit, nóóit vergeven als we twee kindjes kwijtraken halverwege de zwangerschap, alleen omdat we de waarschuwingen in de wind hebben geslagen.

Er is hoop. Uit vergelijking tussen het terugzetten van twee embryo’s en het terugzetten van één embryo bleek dat beide behandelingen na één jaar behandelen in ruim 40% leidden tot een succesvolle geboorte. Alleen hadden de stellen die er ééntje lieten terugplaatsen meer behandelingen nodig.

Wat betekent dit voor ons? Nou, we moeten geduld hebben (zó niet één van mijn kernkwaliteiten) en accepteren dat we mogelijk langer bezig zijn. Maar zolang we achter onze keuze staan, moeten we deze consequentie aanvaarden.
 

Eén embryo bij IVF beter en goedkoper Het terugplaatsen van slechts één embryo bij IVF is kostenbesparend, zonder dat de kans op een zwangerschap kleiner wordt. Eén van de ernstigste complicaties van IVF, een meerlingzwangerschap, wordt hiermee voorkomen. Dit concludeert gynaecologe in opleiding Marieke Rijnsaardt-Lukassen in het proefschrift waarop zij aan het UMC St. Radboud in Nijmegen promoveerde. Het optreden van meerlingzwangerschappen na het terugplaatsen van twee embryo’s is een ernstige complicatie van IVF. Bij meerlingen is er een verhoogd risico op sterfte en ernstige handicaps door onder andere vroeggeboorte en een laag geboortegewicht. Het terugplaatsen van slechts één embryo per behandeling is de beste strategie om het aantal meerlingen drastisch te verminderen. De kans op zwangerschap kan hierbij gelijk blijven, op voorwaarde dat er een extra behandeling wordt ingecalculeerd. Rijnsaardt-Lukassen toont aan dat het zwangerschapsresultaat na twee opeenvolgende behandelingen met één embryo per behandeling (41%) vergelijkbaar is met de kans na één standaard IVF-behandeling met twee embryo’s (36%). Het percentage meerlingen in deze laatste groep was 37% van de geboortes. Met één embryo per behandeling waren er geen meerlingen. (Artikel Radboud Universiteit Nijmegen)

23 juni 2007
'Siluge Kota'
Vandaag wordt het me toch even te veel. Arian en ik duiken de stad (lees: Utrecht) in en kopen daar groene thee, een tas (voor Arian), stoere broeken (voor ons allebei), een beha van Esprit (voor mij) en een paar klimplantjes. We zijn er nog geen twee uur en ik zie zeker twintig zwangere buiken. Aan het tellen van de kinderwagens ben ik niet eens begonnen...!

Pfoe, jeemig, die buiken... Als nummer twintig langsloopt breken de tranen door. Die buiken doen denken aan toen Otto nog in mijn buik zat en aan mijn grote onvervulde verlangen naar weer een kindje in mijn buik. Bittere tranen vallen in mijn glas frambozensmoothie.

Jip (zoontje van een vriendin) maakte na Otto's dood een tekening voor me. Een nogal abstracte tekening (ben er nog steeds niet achter wat het voorstelt) maar wel kon ik ontcijferen wat hij geschreven heeft: 'VOOR SILUGEKOTA'.
Zo voel ik me vandaag.
Siluge Kota.

Overigens, helpt Flo me herinneren, mag een mens zichzelf best een beetje zielig vinden. Want, zo stond in het gratis krantje DAG, jezelf zielig vinden helpt tegen depressie. Volgens de Amerikaanse psycholoog Mark Leary is jezelf zielig vinden (zelfcompassie) een betere reactie op tegenslag dan jezelf op de kop geven. Daarmee voorkom je veel depressie, woede en verdriet. Zelfcompassie betekent: begrip tonen, aardig zijn, beseffen dat het normaal is om fouten te maken en ophouden jezelf te kwellen met nare gedachten.

Wachten?
In dit kader: een beetje compassie met mijn lijf mag ook. Ik heb in een jaar tijd twee
ICSI-behandelingen, twee crypogingen (waarvan één voortijdig afgebroken), één
zwangerschap van een half jaar, een traumatische bevalling en twee curettages achter de rug. Mijn arme lijf is 'n tikkie beetje uitgeput. Ik heb pijnlijke eierstokken en voel me nog steeds niet fit. Volgens mijn acupuncturist zou het verstandig zijn om niet te snel door te gaan.

We zullen op 3 juli heel goed bespreken met de IVF-arts wat verstandig is. Ik wil geen ICSI doen als de kansen minder zijn omdat ik er te snel aan begin. Maar tegelijk word ik gek bij de gedachte dat ik langer zou moeten wachten dan strikt noodzakelijk is. Hemeltjelief, ik wacht al zo lang!

Vasalis
Van een lieve collega kreeg ik een kaart met een gedicht van Vasalis. Het was een kaart met daarop gedrukt het mooie gedicht 'Eb' (Ik ben een oceaan van wachten waterdun omhuld door 't ogenblik). Vasalis beschrijft verdriet zo verschrikkelijk mooi.

Zoveel soorten van verdriet,
ik noem ze niet.
Maar één, het afstand doen en scheiden.
En niet het snijden doet zo'n pijn,
maar het afgesneden zijn.
(Uit: Sotto voce)

God, wat mis ik Otto.
Ook Vasalis heeft een kind af moeten staan. Haar zoontje Dicky overleed aan polio toen het jongetje nog maar anderhalf jaar oud was.

Hij was het leven, zichtbaar bijna zonder schaal
en niets dan leven, tot de rand geschonken
en zonder smet of schaduw neergezonken
en opgestegen in de broze bokaal.
(Uit: Kind)

20 juni 2007
Geen nieuws, slecht nieuws

Zo lief, al die reacties in mijn mailbox en gastenboek. Waren het een paar dagen geleden nog vragen in de trant van 'geen nieuws, goed nieuws?', vandaag begint de eerste zich toch zorgen te maken.

Maandag verloor ik een beetje bloed. Ik wilde nog niet schrijven dat de poging mislukt was, voor ik het echt zeker wist. Dinsdagochtend om 6.45 uur kreeg ik die zekerheid. Op dag 11 na de terugplaatsing (dag 15 na het ontstaan van het embryootje) was het feest voorbij.

De onzekerheid gelukkig ook. Als je elke minuut van hoop naar wanhoop wordt geslingerd is het bijna een opluchting dat je eindelijk duidelijkheid hebt... Het geeft rust, naast alle verdriet en gevoel van leegte. Toch kon ik de klap goed opvangen. Mijn incasseringsvermogen begint blijkbaar erg geoefend te worden. Even slikken (en een huilbui wegwerken) en weer doorgaan. Na het werk gingen we zelfs nog uit eten met de familie om de verjaardag van mijn moeder te vieren. Ondanks alles een mooie avond.

Ik wil niet treuren en mezelf zielig vinden. Ik wil blijven vertrouwen, blijven zien wat ik allemaal heb. De komende maanden wil ik samen met Arian van de zomer genieten en me proberen te herinneren dat ik méér ben dan een moeder die haar kind kwijt is en méér dan een vrouw met een enorme kinderwens die zich helaas in allemaal bochten moet wringen om zwanger te worden. Ik heb zoveel andere mooie dingen in mijn leven. Daar ga ik me de komende wachtperiode op richten.

Arian stuurde me gisteren dit gedicht. Het gedicht is nauw verbonden aan Arians huwelijksaanzoek en aan onze huwelijksplechtigheid. En vandaag meer waar dan ooit.

MOMENT

Soms hoor ik onverwacht weer achter
gewone woorden die je uit
een zoveel zuiverder en zachter,
adembenemender geluid,

dat ik opnieuw naar je moet kijken
of ik je nooit tevoren zag.
Laat al die jaren maar verstrijken;
zolang ik dit bewaren mag

kan jou en mij de tijd niet deren:
weer voor het eerst met je alleen
hoor ik de harmonie der sferen
door alle alledaagsheid heen.

(Uit: Wij hebben alles nog tegoed, Jean Pierre Rawie)

Wat nu?
Mijn lijf krijgt een cyclus rust om bij te komen en als ik dan over vier weekjes ongesteld ben, mag ik weer aan de pil. Met een beetje geluk heb ik begin september weer een potentieel Plukje in de buik.

17 juni 2007 - DAG 25, WACHTDAG 9
Wat een verdriet daar
Eerder deze week schreef ik over de twee zeslingen die in de VS ter wereld kwamen. Van een van de echtparen, de Morrisons, zijn inmiddels drie jongetjes overleden. De andere drie (twee meisjes en één jongetje) verkeren in kritieke toestand.

De kindjes zijn geboren met 22 weken zwangerschap. Zelfs eerder dan onze kleine Otto. De kindjes waren tussen de 300 en de 500 gram. Het zwaarste kindje woog dus evenveel (even weinig...) als Otto. De ouders waren eerder deze week optimistisch. Wat moet je anders...? Terwijl er gezien deze feiten helaas heel weinig reden is om optimistisch te zijn.

Overigens hebben geen van de stellen zes embryo's teruggeplaatst gekregen. Zo bar gaat het er in de VS ook niet aan toe. Door vruchtbaarheidsbevorderende hormonen maakten de moeders ineens meerdere eicellen aan en vervolgens werden die op de natuurlijke wijze bevrucht door hun mannen. Blijkbaar zagen de artsen niet op de echo's dat er wel érg veel eicellen aan het rijpen waren???

De dokters adviseerden 'reductie' (dat wil zeggen een paar vruchtjes aan het begin van de zwangerschap weghalen om de andere meer kansen te geven) maar dat wezen de ouders als onaanvaardbaar. Zij zagen de zesling als een geschenk van God en vertrouwden de zorg toe aan God. En aan de medische wetenschap, zou ik willen toevoegen. Die laatste kan wonderlijke dingen doen, maar kan helaas geen wonderen verrichten. 

De kindjes in het andere gezin waren 'maar' tien weken te vroeg. Deze kindjes hebben betere kansen. Zie voor nieuwsitems en andere filmpjes: video.aol.com.

Wordt weer spannend
Vanaf vandaag komt het aan op Pluk. Als hij nog bij ons is (ja toch, Plukje???) moet hij nu genoeg hCG* hebben aangemaakt om de menstruatie tegen te houden. Vanaf vandaag hoef ik namelijk geen Progestantabletjes meer in te brengen. Als er geen hCG in mijn lijf zit, zal mijn lichaam het het baarmoederslijmvlies afstoten en word ik dus in de loop van deze week ongesteld (neeeeee!).

* Zwangerschaphormoon. Door de verhoogde hCG-concentratie blijft het gele lichaam in stand. En zolang het gele lichaam er is, wordt er progesteron geproduceerd en zal het baarmoederslijmvlies niet worden afgebroken.

15 juni 2007 - DAG 23, WACHTDAG 7
Kweetniet
Na regen komt zonneschijn. De onweersbuien zijn vandaag opgetrokken en ik ga moedig de zevende dag van de Verschrikkelijke Wachtweken in.

Helaas valt over de toestand van Pluk in de buik nog niets te zeggen. Ik voel niets. Mijn buik wordt alweer wat platter en bijwerkingen van de Progestan heb ik ook niet. Ik weet het gewoon niet. Zo frustrerend!!! Waarom voel je innesteling nou niet? Gek eigenlijk, je lijf doet de hele dag door niets anders dan signalen zenden over allemaal saaie dingen (honger, dorst, jeuk, pijntje, nodig naar de wc) en van zoiets belangrijks of een embryo nou wel of niet innestelt merk je niets.
Daar moeten ze echt iets op vinden.

14 juni 2007 - DAG 22, WACHTDAG 6
Onweersbuien
Ergens halverwege de wachtweken daalt een ongelooflijke dip neer over de wachtenden. Je zit op de helft en moet nog zo lang... Je bent maanden aan het toeleven naar het moment van de terugplaatsing, daarna zit je de eerste dagen in een roes en dan ineens ontwaak je en BAM! Dan besef je dat het zomaar afgelopen kan zijn en dat het zomaar kan dat je na afloop nog steeds met lege handen staat.

Op dag zes ben ik ineens verschrikkelijk bang voor de mislukking. Zo bang dat ik maar vast begin aan de verwerking. Ik voel me moedeloos en maak vast berekeningen wanneer we hierna weer aan de beurt kunnen zijn... September. :-( 

13 juni 2007 - DAG 21 (embryo is 9 dagen oud)
Te snel?
Na meer dan 11 miljoen zwangerschappen gevolgd te hebben, hebben wetenschappers uitgevogeld dat de 'ideale tussen periode' tussen twee zwangerschappen ligt tussen 18 maanden en 5 jaar. Te snel achter elkaar zwanger worden zou de kans op complicaties vergroten.

Ook mijn acupuncturist vindt een half jaar na de bevalling wel erg snel om weer zwanger te worden. Tegelijk begrijpt ze dat we niet langer kunnen wachten, sterker nog, dat dit half jaar al verschrikkelijk lang lijkt. Natuurlijk staat ze achter deze poging. Maar ze denkt ook dat ik deze keer embryo's van mindere kwaliteit heb omdat ik nog lichamelijk en emotioneel aan het herstellen ben van de bevalling en het verlies van Otto.

Otto en Sanne

Vandaag zou Elske komen. Elske is mijn mailvriendinnetje en moeder van Sanne. Lieve mooie Sannemeisje is een maand na Otto geboren en overleden. Wij stellen ons wel eens voor hoe Otto en Sanne nu samen zijn, daar op die plek waar wij niet bij kunnen, maar waar ook geen pijn, verdriet en teleurstellingen zijn. Waar onze kindjes het goed hebben. Onze Ot en Sien, voor altijd samen spelend.

Maar onze lunch ging niet door, want Elske is zwanger van haar tweede kindje en zó misselijk dat niet alleen de treinreis, maar ook het uitspreken van een volzin niet lukt zonder euh... 'onderbrekingen'. Geen mooiere redenen om af te bellen dan zwangerschapskwalen. We gaan een andere keer lunchen. Als ik natuurlijk niet te misselijk ben tegen die tijd!

Het begint zwaar te worden
De eerste dagen genoot ik alleen maar van Pluk in de buik. Ik was hoopvol en vrolijk en had er 'n goed gevoel over. Dat goede gevoel heb ik trouwens altijd in de wachtweken. Eén keer klopte het en was ik zwanger, één keer (bij de cryo) kwam mijn voorgevoel niet uit en kreeg ik een klap in mijn gezicht. En deze keer...???

Inmiddels is het goede gevoel steeds vaker weg en slaat de twijfel toe. Ik heb geen idee of het goed gaat of niet. Ik speur mijn lijf af naar signalen, terwijl ik weet dat het te vroeg is.
Ik zit op dag 5 van de wachtweken en moet er nog 9.
Ooooh, wat is dit erg.
Maar er is niets aan te doen. Flink zijn. Moedig voorwaarts. Adem in, adem uit.

Zeslingen
Over zwaar gesproken... Er zijn in de VS (waar anders?) twee zeslingen geboren.
Hallo, hoe groot kan een buik worden??? Bekijk de Masche zesling (met buikfoto's)!

11 juni 2007 - DAG 19 (embryo is 7 dagen oud)
Even over OHSS

Dit was mijn buik op de avond voor de terugplaatsing. De embryo's zitten nog in de stoof, maar ik draag wel mijn zwangerschapsbroek!!! Waarom? Omdat mijn buik ook dit jaar lekker opgezwollen is dankzij de (zeer milde) OHSS, een mogelijke complicatie van IVF.

OHSS (ovarieel hyperstimulatiesyndroom) heeft te maken met nieuw aangemaakte vaten in de eierstokken die gaan lekken, waarbij water en eiwitten in de buikholte terechtkomen. Het bloed wordt stroperig en een scala van klachten kan ontstaan. Ik heb eigenlijk alleen last van wat vocht in mijn buikholte (ascites) wat nu begint weg te trekken. Verder voel ik me kiplekker. En dat het niet bijzonder elegant is... Ach... Ik heb al een man :-).

Wie denkt dat ik hoop dat ik gauw verlost ben van mijn OHSS'je heeft het mis. OHSS heeft een vroege vorm (treedt op 3-7 dagen na de Pregnylinjectie) en een late vorm (treedt op 12-17 dagen na de Pregnyl). De late vorm treedt meestal op als er een zwangerschap is ontstaan. Ik hoop dus heel erg dat ik binnen enkele dagen de late vorm mag verwelkomen!

10 juni 2007 - Dag 18 (embryo is 6 dagen oud)
Dank jullie wel!!!
...voor alle lieve reacties en aanmoedigingen voor Pluk.
Ik ben ook bijzonder blij met alle bemoedigende verhalen over mensen die van redelijke, matige en slechte embryo's zwanger zijn geworden. Dat geeft de burger moed.

9 Juni 2007 - DAG 17 (embryo is 5 dagen oud)
Adoptieouder

Heuglijk nieuws. We zijn de trotse adoptieouders van een kip. Ik heb haar gewonnen op mijn werk met het opperen van een leuke tip. Een erg toepasselijke prijs, aangezien ik me ook een broedkipje voel na het leggen van 11 eieren. Overigens erg fijn dat ik niet óp mijn bevruchte ei hoef te zitten maar dat-ie er gewoon in zit, dat verhoogt toch de mobiliteit.

Onze kip heeft superveel ruimte, kan lekker in het gras rondlopen of een zandbad nemen. Haar snavel is niet gekapt, zoals bij scharrel- en legbatterijkippen en en ze krijgt lekker biologisch voer. Maar het leukste vindt ze (leer mij onze kip kennen!) dat er hanen rondlopen die haar en haar vriendinnen bewaken en dingen naar hun gunsten.

Als adoptieouders krijgen we elke maand zes biologische eieren. En als ik me écht ga vervelen kan ik lekker naar onze kip kijken op de webcam van de boerderij waar ze woont. Ook zo'n gezellige kip? Kijk op www.adopteereenkip.nl.

Wanneer nestelt-ie nou in???
Het liefst had ik Plukje een webcam (met vergrootlens) meegegeven in de baarmoeder. Ik wil zo graag weten wat daarbinnen gebeurt! Als Plukje lekker blijft delen gaat het als volgt.
 

Dag	Wat gebeurt er?	Hoe ziet het embryo eruit?
0	Punctie. Na een paar uur: ICSI (injecteren zaadcel in eicel). Na 12 uur is ca. 70% van de eicellen bevrucht.	Als de eicel bevrucht is, heet zo'n eicel een zygote. Het bestaat nog uit één cel. De mannelijke en vrouwelijke voorkernen zijn versmolten. Er is een nieuwe, unieke DNA-combinatie ontstaan.
1	Controle op bevruchting. Ca. 75% hiervan deelt verder.	Bij de eerste deling, 30 à 50 uur na de bevruchting, deelt de zygote zich in twee identieke cellen die blastomeren genoemd worden.
2	Terugplaatsing (in sommige ziekenhuizen)	Bij de tweede deling, ca. 50 uur na de bevruchting. deelt elke cel zich in tweeën: vier cellen nu.
3	Terugplaatsing (in de meeste ziekenhuizen)	Bij de derde deling, ca. 60 uur na de bevruchting, verdubbelt het aantal cellen zich van vier tot acht.
4	Terugplaatsing (in het UMCU)	De bevruchte eicel deelt zich herhaaldelijk tot een stevige bundel ontstaat, de morula. Hij bestaat uit 16-32 cellen. Morula betekent moerbei.
5-8	Het embryo blijft wat ronddrijven	De centrale cellen worden groter en worden omringd door kleinere cellen. Zodra er een holte zichtbaar wordt tussen de twee groepjes cellen spreken we van blastula (blastocyst).
9* (6-12)	Innesteling	De cellen barsten uit de eischaal. Nu kan het klompje zich hechten aan het baarmoederslijmvlies.

* Based on a study published in 1999 implantation happens on average 9.1 days after ovulation with a range of 6-12 days. In 84% of pregnancies implantation happened between days 8 and 10 after ovulation. There was an increase of miscarriages when implantation happened later::The rate of early pregnancy loss was 13% when implantation happened by day 9, it rose to 26% with implantation on day 10 after ovulation, it rose to 52% if implantation was on day 11 after ovulation, and to 82% if implantation was later than 11 days after ovulation.
Literature: Time of Implantation of the Conceptus and Loss of Pregnancy; Allen J. Wilcox, M.D. et.al. NEJM Volume 340:1796-1799

8 Juni 2007 - DAG 16 (embryo is 4 dagen oud)
Plukje binnenboord
Om half acht zit ik al bij de acupuncturist. Ik ontbijt in de stad en neem de bus naar het UMCU. Arian, die van zijn werk komt, is ook al gearriveerd. Mijn liefje is vandaag hoofdscheidsrechter bij de sportdag op zijn werk, wat erg belangrijk is, maar niet belangrijker dan de thuiskomst van onze Pluk.

In de behandelkamer blijkt dat de kwaliteit van de embryo's minder is dan een jaar geleden.
Vorige keer: 10 eicellen, 9 rijp, 5 embryo's, 4 toppers, 3 cryo's.
Nu: 11 eicellen, 10 rijp, 4 embryo's, 0 toppers, 0 cryo's (snif).
Dit verschil is niet echt te verklaren, maar is niet abnormaal. Meestal fluctueert het aantal en de kwaliteit van de eitjes wel.

Het embryo dat ze terugplaatsen is dus geen toppertje (voor ons wel hoor!!!) maar krijgt slechts het predikaat 'redelijk'. Het is een beginnende morula (massief bolletje met 16-32 cellen) en heeft wat last van verbrokkeling (fragmentatie).

Dit is een kleine teleurstelling, want nu voelt het toch alsof we minder kans hebben. Zeker omdat we er maar één embryo laten terugplaatsen. Als er een toppertje was geweest, was het makkelijk geweest: dan vielen we binnen het beleid van 'Indien topembryo beschikbaar en vrouw onder de 36 dan verplicht één embryo'. Soms is het erg fijn om niet zelf te hoeven te beslissen.

We hebben vorig jaar met het UMCU afgesproken dat we óók bij minder goede embryo's maar één laten terugplaatsen. Dat was toen onze eigen keuze, omdat we zoveel mogelijk risico's wilden uitsluiten, en een meerlingzwangerschap natuurlijk risicovoller is dan een eenlingzwangerschap. (Helaas leerde Otto's vroeggeboorte ons dat je niet alle risico's kunt uitsluiten...)

Nu moeten we trouw zijn aan onze verstandige keuze van toen. Juist nu, gezien mijn voorgeschiedenis en de verhoogde kans op vroeggeboorte bij meerlingzwangerschappen. Dit is ook het advies van de artsen. Maar als ze hadden gezegd 'Kom, we doen er nog een achteraan' had ik geen moment getwijfeld... Dan had ik geroepen 'Stop ze er alle vier maar in!!!'

We verlaten het ziekenhuis met één lief klein embryootje lekker in mijn buik. We houden nu al van 'm. Het lange afwachten is begonnen. Over een paar dagen begin ik vast met gek worden. Maar nu nog niet. Nu ben ik domweg gelukkig.
 

Over embryo's De kwaliteit van een embryo wordt niet alleen afgemeten aan de hoeveelheid ontstane cellen maar ook of er fragmentatie optreedt. Fragmentatie is nadelig voor de kwaliteit. Hoe minder hoe beter geldt in dit geval terwijl qua cellen juist geldt: hoe meer hoe beter.

7 juni 2007 - DAG 15
Vier plukjes in de broedstoof...
...en allemaal wachten ze tot ze lekker in mama's buik mogen!

Het lab zou tussen 9.00 en 10.00 bellen. Om 9.01 uur rinkelt mijn mobieltje. Nou ja, hij krijgt de kans niet om te rinkelen, want ik neem 'm al op voor-ie overgaat. Strak van de zenuwen neem ik op. Pfoe, gelukkig goed nieuws: er zijn vier embryo's!

Eentje gaat morgen in mama's buik mee naar huis. Morgen krijgen we te horen hoe de kwaliteit is (dat zegt soms iets over de kansen op innesteling) en horen we of de overgebleven drie embryo's geschikt zijn om in te vriezen (maar dat is maar zelden het geval want aan diepvriesembryo's worden hoge eisen gesteld).

Het is een soort afvalrace... Van 11 eicellen vallen een paar onrijpe af. Van de rijpe eicellen die geïnjecteerd worden met spermacellen, raakt ongeveer 70% bevrucht. En dan valt van die bevruchte eicellen een kwart af omdat die niet doordelen... En dan blijven er een paar embryo's over. De mooiste gaat in de buik. En daar blijft-ie hopelijk héél lang.

5 juni 2007 - DAG 13
Bevrucht?
Zo gezellig alle reacties in mijn gastenboek. Dank! Leuk dat iedereen het erover eens is dat elf een mooi aantal is. Flo, wat een leuke titelsuggestie, oogstfeest. Ik heb hem overgenomen! Enne, ja, ik ben het met je eens. Ook ik zal nooit meer een doperwt kunnen aankijken zonder te denken aan de Progestanbolletjes.

Ik heb vorig jaar bij de eerste ICSI al uitgebreid geschreven over wat er met de eicellen gebeurt nadat we het ziekenhuis hebben verlaten. Te lezen bij 29 juni 2006, de dag waarop Otto werd verwekt in het lab. (Zucht... Wat is het toch fijn dat je niet van tevoren weet hoe dingen gaan aflopen...)

Anyway, dat verhaal van die de zaadcel die in de eicel wordt geïnjecteerd is inmiddels wel duidelijk. Maar toch vond ik het nodig om wat meer info op te trommelen over de gang van zaken in een lab. Ik baseer me op een uittreksel uit het jaarverslag van het IVF-lab van het VUMC.
 

Ondertussen in het IVF-lab Gemiddeld worden er per vrouw acht eicellen geïnsemineerd. Maar er zijn flinke uitschieters naar boven en naar beneden. In alle leeftijdsgroepen komen low responders voor (21%). Dit zijn vrouwen die moeilijk of bijna niet te stimuleren zijn. Ze worden meestal gedefinieerd als de groep met nul tot drie eicellen per punctie. Eicellen worden, nadat ze zijn geoogst, gekweekt tot aan de inseminatie. Dit betekent dat ze een paar uur uitrijpen voordat ze in contact gebracht worden met het zaad. Bij IVF wordt zaad bij de eicel (rijp en onrijp) in kweek gebracht. Bij ICSI wordt in iedere rijpe eicel een zaadcel  geïnjecteerd. Alle eicellen worden tussen 18 tot 21 uur na inseminatie (vanmorgen!) onder de microscoop gecontroleerd op bevruchting. Bevruchting kun je vaststellen aan de hand van het aantal voorkernen. Bij 'n goed bevruchte eicel zijn twee voorkernen te zien (eentje met DNA van de vader, eentje met DNA van de moeder). Als deze twee voorkernen versmelten ontstaat een cel met 46 chromosomen. Slechts 70% van de eicellen wordt bevrucht. Bij ICSI is de kans 3,5% dat zelfs geen enkele eicel bevrucht wordt. Bij IVF is die kans 7,3%. Na bevruchting kunnen eicellen zich ontwikkelen tot embryo’s indien het erfelijke materiaal helemaal goed is. Niet iedere bevruchte eicel is in staat zich te ontwikkelen. Dus ook tijdens de kweekperiode van de bevruchte eicellen vallen er weer eicellen af die niet kunnen worden teruggeplaatst. Dit leidt er toe dat helaas bij 6-7% van de vrouwen die een punctie hebben ondergaan uiteindelijk geen embryo kan worden teruggeplaatst. In veel ziekenhuizen plaatsen ze embryo's op dag 2 of 3 terug. Ze zijn dan 4- tot 8-cellig. In ons ziekenhuis laten ze de embryo's een dag langer doordelen, om een nog beter beeld te hebben van de ontwikkeling van het embryo. Op dag 4, de dag van de terugplaatsing, heeft zo'n embryo al ongeveer 16 cellen. Dan gaat er één (soms twee) de baarmoeder in en worden andere embryo's van heel goede kwaliteit ingevroren. Slechts zo'n 10% van de embryo's is geschikt om in te vriezen.

4 juni 2007 - STIMULATIEDAG 12 P-day (om in het thema te blijven: oogstfeest) Punctiedag! In ons ziekenhuis krijg je geen narcose of ruggenprik (gangbaar in het buitenland), bij ons zelfs geen pethidineprik of infuusje met morfine of Dormicum. Gewoon twee zetpillen (paracetamol en diclofenac) erin en gaan. Ik ben erg blij met dit beleid, want in deze periode wil ik zo min mogelijk medicatie in mijn lijf (Euh, strookt dit een beetje met de dertigduizend kilo hormonen die ik er dagelijks inspuit???) en ik vind het niet fijn als ik ergens duf, wazig, slaperig en dizzy van word. (Maar meiden die wel heel veel pijn hebben bij de punctie mogen natuurlijk wel meer pijnstilling, zo spartaans gaat het er ook weer niet aan toe!) Ook nu is de sfeer erg prettig en ontspannen. De IVF-arts en de verpleegkundige zijn verschrikkelijk lief. We vinden dat we maar boffen met zo'n fijn ziekenhuis. De prikjes in de schede (om de vaginawand te verdoven) zijn niet al te pijnlijk, wel is het flink gevoelig als de IVF-arts met een naald door de vaginawand heen de eierstokken aanprikt en de follikels leegzuigt. Even doorbijten, maar we zijn vlot klaar. Een stuk of veertien follikels worden leeggezogen. Zo, en dan naar de bijkomkamer onder een heerlijk dekentje en met een kruik op mijn buik. De napijn is bij mij het vervelendst, het bloed wat uit de eierstokken in de buikholte lekt geeft een kramperig gevoel. We krijgen het aantal eicellen te horen. Het zijn er elf. Hoera een elftal! Daar heb ik wel een krampje voor over. We ondertekenen een toestemmingsformulier voor een onderzoek waarbij de rijpingsfactoren in de onrijpe, onbruikbare eicellen (die anders worden weggegooid) worden vergeleken met de kwaliteit van embryo's die uit de goede eicellen ontstaan. Zo leveren ook de kneusjes onder de eicellen een nuttige bijdrage aan de wetenschap. We krijgen een instructie en een folder over het overstimulatiesyndroom, want ik heb een verhoogd risico met dit aantal eiblaasjes, zeker nu ik sinds een paar dagen al een opgezwollen buik heb. Dit verschijnsel neemt na de punctie alleen maar toe, als de lege follikels zich vullen met bloed en weefselvocht. Ik moet me dagelijks wegen, moet iedere dag 2-3 liter drinken en moet alert zijn op de klachten (een opgezette, opgeblazen buik, pijn in de maagstreek, kortademigheid, misselijkheid/braken, koorts, gewichtstoename). Verder is rust belangrijk, zodat het lichaam de kans krijgt de bloeduitstortingen en vochtophopingen op te ruimen. Gelukkig heb ik zittend werk. Terwijl ik achter de pc zit kan mijn lichaam lekker aan de gang met stoffer en blik. Donderdag (tussen 9.00 en 10.00 uur) belt het lab om te vertellen hoeveel embryo's er zijn ontstaan. Spannend! In de tussentijd mag ik vast beginnen drie maal daags twee bolletjes Progestan vaginaal in te brengen. Ze zien eruit als witte doperwten en dienen dertien dagen achtereen te worden gebruikt. 2 juni 2007 - STIMULATIEDAG 10 23.00 uur Pregnyltime 's Middags krijgen we de tijden door. Vanavond om 23.00 uur twee ampulletjes Pregnylpoeder oplossen in één ampulletje oplosmiddel, inspuiten en dan op maandag om 10.30 de punctie. In de loop van de dag zwelt mijn onderbuik op en zie ik er ineens uit als een drachtige walrus. Ik ken dit beeld nog van mijn overstimulatieperikelen van vorig jaar en toen viel het allemaal mee, dus maak ik me niet al te veel zorgen. Spannend vinden we wel hoeveel eicellen ze morgen kunnen oogsten. We denken minder dan vorig jaar omdat ze mogelijk niet allemaal rijp zullen zijn. Arian is naar een cabaretvoorstelling in het Chassé in Breda, maar ik hoef de spuit niet in eenzaamheid te zetten. Ik heb twee vriendinnen te eten die graag een steentje bijdragen aan de totstandkoming van Pluk. S. maakt foto's en I. houdt op diverse klokken in huis de tijd nauwlettend in de gaten. We zetten er een plaatje van Pluk van de Petteflet bij ter inspiratie voor de eicellen. Helemaal leuk. De foto's zijn alleen een beetje bewogen door onze aanval van de slappe lach!

Update follikelfeest : maandag al punctie!
Het UMCU belt. Schrik. Wat kan er aan de hand zijn? Nou, het volgende.
Ze hebben me besproken in het team (doen ze bij alle patiënten) en willen de punctie liever één dag eerder doen, maandag al, gezien mijn voorgeschiedenis. Bij het woord 'voorgeschiedenis' denk ik altijd aan de vroeggeboorte van Otto en logischerwijs zie ik geen enkel verband tussen de timing van de punctie en een vroeggeboorte. Een tikje onnozel vraag ik de reden achter deze beslissing.

Nou, dat is natuurlijk omdat ik vorig jaar een (milde) ovariële hyperstimulatiesyndroom had en ze daarom liever een beetje voorzichtig zijn, zeker nu er aan één kant best veel follikels zitten. O ja, die voorgeschiedenis.

Ik maak me meteen een beetje zorgen dat de eicellen in de kleinere follikels nog niet rijp zullen zijn op het moment van de punctie en begin wat te sputteren. Inderdaad is niet uit te sluiten dat een deel van de eicellen niet bruikbaar zal zijn. Maar toch willen ze het zo doen. Alles wordt dus een dag naar voren geschoven. Ik hoef zondag niet eens meer op follikelmeting te komen. Morgen Pregnyl erin, maandag punctie, vrijdag (ECHT SNEL AL!!!) de terugplaatsing.

1 juni 2007 - STIMULATIEDAG 9
Follikelfeest

Spannend... Eindelijk krijgen we te zien wat er zoal groeit in mijn buik. Dát er iets gebeurt voelde ik al aan mijn eierstokken. Die zijn sinds een paar dagen een beetje gevoelig. Maar nu willen we aantallen, feiten, cijfers...!
 

Wat gebeurt nou precies in mijn buik? Terwijl ik mijn eigen cyclus vakkundig uitschakel met Decapeptyl, zorgt de geïnjecteerde Gonal F (follikelstimulerend hormoon, FSH) voor de groei van de follikels. Tegen de eisprong zijn ze 2 cm in doorsnee! De stijgende FSH zet de eierstokken aan tot afgifte van oestrogeen waardoor het baarmoederslijmvlies dikker wordt. In de natuurlijke cyclus daalt de FSH-spiegel onder invloed van de oestrogeenstijging zodat er maar één eicel kan uitrijpen. Maar bij IVF blijf je maar FSH toevoegen, waardoor er meerdere eicellen kunnen rijpen. Rond dag 12 bereikt de oestrogeenspiegel zijn top en worden de hersenen aangezet om LH af te geven, wat zorgt dat de eicellen 40 uur later uit de follikels barsten. Bij IVF is die afgifte uitgeschakeld. Waarom? Nou, eenmaal gesprongen komt een eicel namelijk uit de eierstok in de eileider en is hij niet meer te puncteren... Weg eicel, einde oefening. Oplossing: schakel de natuurlijke afgifte van LH uit en dien het hormoon zelf toe op een handig uitgekiend moment. Dan plan je de punctie 36 uur na de LH-injectie, zodat je weet dat de eicellen klaar en rijp zijn maar nog net niet gesprongen. Daarom luistert het tijdstip van het prikje Pregnyl ook zo nauw!

De IVF-arts begint met de inspectie van de rechtereierstok. 'Ik zie één grote follikel. En daarachter nog een kleinere.' Huh? We schrikken een beetje... Zo weinig??? Maar links maakt het weer goed. Daar groeien braaf een stuk of tien follikels: blaasjes met vocht erin en hopelijk een rijpe eicel. Sommige zijn al wat groter (1,7 cm) maar de meeste moeten nog een beetje groeien (tussen de 9 en 13 mm).

Ik vraag hoe het kan dat één eierstok zo lui is; de vorige keer waren de follikels zo mooi verdeeld. De IVF-arts verklaart dat in de natuurlijke cyclus ook één eierstok dominant is. Soms merk je dat ook bij IVF/ICSI en zet de minder dominante eierstok minder eicellen klaar om uit te laten rijpen.

Nou ja, aan beide kanten tien zou ook wel wat veel zijn. Twaalf follikels is heel mooi. Mijn baarmoederslijmvlies is 8 mm, dik genoeg dus. We mogen ons zondagachtend om half negen weer melden voor de volgende follikelmeting. Het vermoeden is dat ik dan zondagavond de Pregnyl mag zetten en de eicellen dinsdag geoogst kunnen worden. Dan zou de terugplaatsing vallen op zaterdag 9 juni, wat een mooie datum is, want het is tevens de dag waarop de auto een grote beurt krijgt.

30 mei 2007 - STIMULATIEDAG 7
De ene naald is de andere niet

Ik mag niet mopperen, want ik ben een makkelijke prikker. Maar toch vraag ik me één ding af. Waarom kan de ene fabrikant (Serono) wél naalden maken die soepel je buik in glijden en de andere (Ferring) niet? Beide naalden zijn even groot (zie foto), maar terwijl de fijne Gonal F-pen (boven, met druppel) verdwijnt in mijn huid voordat ik er erg in heb, moet ik ik de voorgevulde Decapeptylspuit (onder) er met bruut geweld injassen.

27 mei 2007 - STIMULATIEDAG 4
Pinksteren

We hebben geen vaste dagen of gelegenheden om naar Otto te gaan. Soms kijken we elkaar ineens aan en bedenken we dat we graag naar zijn graf willen. Dan rijden we de route die we een half jaar geleden ook reden toen we zijn kleine lijfje in het wiegkistje naar de oude begraafplaats in Breukelen brachten. Als we de begraafplaats op lopen voelen we ons heel erg papa en mama. We realiseren ons dat we naar het graf van onze zoon gaan. En eigenlijk is dat na een half jaar nog steeds niet te bevatten.

26 mei 2007 - STIMULATIEDAG 3
Logeetje in het kamertje van Otto/Plukje
Wat fijn, een logeetje in huis. Peter is 11 maanden en komt van vrijdag tot zaterdag in Odijk logeren. Naast dat Peter een lief, makkelijk, zonnig karaktertje heeft en daarmee een ideale logé en onwijze hartendief, staat hij ook symbool 'nieuw leven'. Peters grote broer Hugo is overleden tijdens de zwangerschap. Peer is het levende bewijs dat je na zo'n vreselijk verlies weer een blozend, levend kindje kunt krijgen.
 

Een flesje voor het slapengaan. Arian en Petertje hebben plezier.		Slaapzakje zit goed, nog een verhaaltje, daarna lekker naar bedje toe.		Goed nieuws voor de ANWB: er is één iemand die graag De Kampioen leest.

We genoten van ons surrogaatkindje. Het brave knulleke sliep probleemloos de hele nacht door in het kamertje met Otto's rode gordijntjes en rood-met-wit geruite lampje. Zaterdag gingen we op stap. Samen met moeder, zus en neefjes liep ik naar een melkboerderij waar het open dag was.

Sodeknar, zo'n happening is me toch een bolwerk van vruchtbaarheid. Moeders met minimaal drie kinderen namen bezit van het melkveebedrijf. Ook de natuur deed lustig mee. De koeien waren aan het kalveren en er waren pasgeboren lammetjes die amper op hun beentjes konden balanceren. Ik voelde me wel een beetje het kneusje tussen al die rondmarcherende moekes.

Ach, ik bevond me als ICSI-vrouw in goed gezelschap van enkele honderden lotgenotes. Al die koeien hebben tenslotte ook medisch geassisteerde zwangerschappen. Bella 1 t/m 342 worden allemaal bevrucht via kunstmatige inseminatie!

25 mei 2007 - STIMULATIEDAG 2
Moedersterfte

Elke minuut sterft ergens ter wereld een vrouw aan een complicatie van zwangerschap of bevalling. De kans dat een vrouw in Afrika overlijdt tijdens de zwangerschap of bevalling is 1 op 20. In Nederland is dat 1 op 3500 (bron: ministerie Buitenlandse Zaken). Als ik in een ontwikkelingsland had geleefd, was niet alleen Otto dood geweest, maar was ik na de bevalling doodgebloed in mijn lemen hutje, zo simpel is dat. Als ik dit soort berichten lees, besef ik weer eens hoe bevoorrecht we hier zijn. En dat we echt niet langer kunnen blijven toekijken. Wat kun je doen? Kijk op www.milleniumdoelen.nl.

Ook in Nederland neemt het aantal vrouwen dat overlijdt als gevolg van een zwangerschap toe. In het NRC Handelsblad lees ik een artikel van Mariël Croon hierover.

'De stijgende moedersterfte in Nederland houdt verband met de hogere leeftijd van zwangere vrouwen, een toenemend aantal allochtonen en het stijgende percentage keizersnedes. In de meeste sterftegevallen was er sprake van niet-optimale zorg. Bij allochtone vrouwen komt dat vaker voor (76%) dan bij autochtone vrouwen (62%). Dat komt ten dele door de vrouwen zelf - allochtone vrouwen onttrekken zich vaker aan medische zorg en hebben vaker ziekten. Maar ook artsen onthouden buitenlandse vrouwen vaker adequate zorg. Allochtone vrouwen met een ernstige vorm van hoge bloeddruk werden minder goed behandeld dan autochtone, zo bleek uit het onderzoek van de commissie. Bovendien werd bij hen minder vaak een keizersnede verricht.'

De perinatale zorg kan beter. 'Bij de behandeling van hoge bloeddruk met ernstige complicaties loopt Nederland achter bij landen als Zweden. Diagnoses worden vaak gemist, zowel door verloskundigen en huisartsen als door gynaecologen. De symptomen zijn verraderlijk. Ook wordt er dikwijls te lang afgewacht.'

24 mei 2007 - STIMULATIEDAG 1
Start stimulatie

Vandaag hou ik op met mijzelf dagelijks toedienen van een injectie... Want vanaf vandaag steek ik er twee weken lang twee in! Ik vind het super, pas nu heb ik het gevoel dat we écht weer beginnen. Hup Gonal F, doe je best.

Aantal follikels
De meeste IVF-meiden die ik ken willen véél follikels (vochtblaasjes waarin de eicel zit). Veel follikels = meer kans op veel eicellen (niet elke follikel bevat een eicel). Meer eicellen = meer kans op veel bevruchtingen = meer kans op goede embryo's = meer kans op net dat ene toppertje dat lekker gaat innestelen. En meer kans op cryo-embryo's.

Toch is te veel niet goed. Dan dreigt het gevaar van het ovariële hyperstimulatiesynsdroom (OHSS). Dat had ik vorig jaar, hoewel niet in een ernstige vorm. Als je heel veel follikels hebt,  kun je een ernstige vorm van OHSS krijgen en dat is een gevaarlijke toestand wat gepaard kan gaan met 'n ziekenhuisopname of erger. Daarom wordt bij te veel follikels wordt de poging afgebroken.

Bij ons in het ziekenhuis vinden ze 4-10 eicellen ideaal. De vorige keer had ik er 10, ik ben  benieuwd hoe het nu zal lopen. Eén ding heb ik geleerd in IVF-land: in het verleden behaalde resultaten bieden geen garanties voor de toekomst.

23 mei 2007
Boekentips

	Vandaag komt Vruchtbare dagen van Barbara van Erp uit, een boek waarin ze drie stellen volgt die vruchtbaarheidsbehandelingen ondergaan. Op de website van Vrij Nederland kun je het boek met korting bestellen, dus dat heb ik gedaan. Wat mij het meeste aanspreekt is dat ze medische details (zij volgt de eicellen en zaadcellen naar het lab, 'n plek waar wij niet komen!) verweeft met de belevingsverhalen van de mensen die het ondergaan. Ik ben benieuwd.
	Everything Conceivable van Liza Mundy: 'n omvangrijk boek waarin de auteur 'n harde toon aanslaat als ze het heeft over wat wij hier 'Amerikaanse misstanden' noemen. Aangezien daar de publieke gezondheidszorg zich zelden met assisted reproduction inlaat, zijn patiënten in de VS overgeleverd aan de commercie.
	Een tip uit België (dank Ilse!): Buik op kinderslot van prof.dr. Paul Devroey. Wat zal die man in zijn nopjes zijn geweest toen hij deze titel bedacht. Achter de speelse titel gaat een verhelderend boek over nagenoeg alle aspecten van medisch geassisteerde voortplanting schuil. Prof.dr. Paul Devroey is een internationaal erkend autoriteit uit Brussel. Dit centrum slaagde er als eerste in de ICSI-techniek succesvol toe te passen!
	Van een totaal andere orde: Vruchtbaarheid en zwanger worden van Zita West. Vruchtbaarheidsgoeroe West is verloskundige, voedingsdeskundige en acupuncturist. Zij benadrukt het belang van gezonde voeding en gezond leven. Ik wist al dat gezond eten en het vermijden van nicotine, alcohol en te veel cafeïne belangrijk is, zij legt ook uit waarom. Een verhelderend boek.

19 mei 2007
Casper
Ingezonden brieven in het zaterdagnummer van de Volkskrant. Een mevrouw die vindt dat het wel zo eerlijk zou zijn als die mensen die geen orgaandonor willen zijn zich ook niet zouden melden voor een donororgaan als zij plotseling een acute lever-, nier-, hart-, of longziekte krijgen en een levensreddend orgaan nodig hebben. Een meneer die vindt dat mensen die zelf wel willen ontvangen maar weigeren te geven klaplopers van de allerergste soort zijn die zich de ogen uit de kop moeten schamen.

Een jonge meid die zegt dat veel mensen die op een orgaan wachten dat doen omdat ze niet goed genoeg voor hun lichaam hebben gezorgd. (Ooh meid, kom eens kijken hoe goed een CF-patiënt dag in dag uit voor zijn lijf zorgt. En Bart de Graaff, had hij zijn nierziekte te danken aan zichzelf?) Verder staat de agressieve donorcampagne haar tegen. Die mensen overlijden omdat hun nieren falen, niet omdat ik tegenwerk. (Dat is waar. Als iemand voor je ogen verdrinkt is dat meestal ook niet omdat jij hem erin hebt geduwd. Maar toch spring je in het water om hem te redden, ook als het koude water van de gracht je tegenstaat.)

Een mevrouw reageert op een eerdere briefschrijver die vond dat de mens de reden van zijn gezondheidsproblemen bij zichzelf moet zoeken en niet zijn heil moet zoeken in schijnoplossingen. Iedere baby die een pot hete thee over zich heen kreeg zal blij zijn met deze visie, schrijft ze. Maar de baby zal toch een donor nodig hebben, iemand die zich niet enkel met zijn eigen gezondheid bezighoudt, maar ook met dat van een ander. 

Als laatste de brief van Cor Visser uit Almere.
 

Casper Met rode ogen na een doorwaakte nacht aan het sterfbed van mijn 15-jarige zoon las ik de artikelen en argumentaties over orgaandonatie. Welke argumenten moet ik als vader nog aandragen om u als lezer een donorcodicil te doen invullen? Mijn zoon, Casper Visser, wordt een van de voor u anonieme tweehonderd doden als gevolg van het orgaantekort. Casper is niet anoniem, hij is mijn zoon.

14 mei 2007 Prikkeritis

In de meeste ziekenhuizen krijg je vlak voor de stimulatie een uitgangsecho om te kijken of er cystes zijn. In Utrecht krijg je eerst een tijdje de pil, waardoor de kans op cystes vermindert. Een uitgangsecho wordt in ons ziekenhuis dan ook alleen bij de eerste ICSI gedaan (en bij mij vonden ze dat om één of andere reden vorig jaar bij de eerste ICSI al niet nodig) of als er andere redenen voor zijn natuurlijk.

Ik ga dus pas naar het ziekenhuis voor de eerste follikelmeting op 1 juni. Ondertussen prik ik enthousiast verder. Het hormoon dat ik nu gebruik (de LHRH-analoog) staat bekend als één van de vervelendste bij IVF/ICSI, aangezien de meeste vrouwen zich niet bepaald lekkerder gaan voelen als ze in een week tijd de overgang in worden geschoten. Ik ben echt een bofkont, want ik heb ook nu helemaal geen last van bijwerkingen zoals hoofdpijn, prikkelbaarheid, huilbuien en ander lichamelijk of emotioneel leed. 

Wel ben ik zenuwachtig, opgewonden, blij, hoopvol maar ook bang voor een teleurstelling, maar dat heeft niet met de hormonen te maken maar met de ICSI zelf. De komende weken komen de antwoorden op alle vragen die nu door mijn hoofd spoken.
Hoeveel follikels zullen er groeien met hoeveel eicellen erin en van welke kwaliteit?
Hoeveel van de eicellen kunnen ze bevruchten met Arians zaadcellen en hoeveel daarvan zullen doordelen tot embryo's? En van welke kwaliteit zullen die dan zijn? Als ze er één terugplaatsen, blijven er daarna nog embryo's over die geschikt zijn om in te vriezen?
En de allerbelangrijkste vraag natuurlijk... Zal die ene embryo die ze terugplaatsen erin slagen in te nestelen??? En als het niet lukt, hoe ga ik die teleurstelling verwerken...?

13 mei 2007
Moederdag
Mijn moeder sms't dat een lezer een ontroerend gedichtje in mijn gastenboek heeft geplaatst. Het gedicht is helaas wat te lang om over te tikken en door te sms'en naar Frankrijk... :-)

Pas na thuiskomst lees ik het. Wow, wat ontroerend. Het gedichtje raakt me. Zo ongelooflijk mooi dat iemand de moeite neemt om een gedicht voor Moederdag in mijn gastenboek te zetten. Dank je wel V. Ik zet hem ook neer op de Ottopagina. En een andere, van Lieve Engeltjes, zet ik ernaast. Speciaal voor alle trotse maar verdrietige mama's.

12 mei 2007
Wij gaan op vakantie en we nemen mee
Een camper!!! Decapeptyl kan tot één week buiten de koelkast worden bewaard mits onder de 25 graden, maar de voorkeurstemperatuur is 2-8 graden, in de koelkast dus. Je koelkastje neem je niet zomaar even mee in de auto of vliegtuig... Een perfect excuus om een camper te huren en daarmee op vakantie te gaan. Huiselijk als we zijn bevalt het ons erg goed om ons huisje bij ons te hebben... Knus, zo'n camper. En comfortabel en praktisch. Heerlijk aankomen op een camping en geen tentje op hoeven zetten in de stromende regen. Niet 's nachts met je wc-rol in je pyjama over het terrein struinen. Niet in andermans voetschimmel staan in de douche. Alle nadelen van kamperen vallen weg met zo'n ding.

Okee, het weer zou beter kunnen. Suggesties: minder regen, minder rukwinden, minder kou, meer zon. Maar toch is onze vakantie helemaal af. Zet ons ergens neer en we vermaken ons wel, weer of geen weer.
 

Camper McLouis Glen 430 - de derde avond (Troyes) staan gamba's op het menu - ons uitzicht vanaf de camping in Saumur (Loire) - joepie, ik voel me goed en optimistisch - lekker kneuterig

11 mei 2007
Pobb
Leuke Pobb met haar vlotte pen begon tegelijk met mij aan haar ICSI-avontuur. Na drie ICSI-pogingen werd ze zwanger van een tweeling, werktitel Mia en Vince. Toen ze vorige week 23 weken ver was stond ze stil bij ons en kleine Otto. Lief. Ook lezen?
 

10 mei 2007 Eerste spuit Decapeptyl De medicijnen zijn in huis. Neurotisch als ik ben controleer ik alle ampullen en spuitjes, check ik de houdbaarheidsdata en tel alles na. Mooi, alles is compleet. Het spuitfestijn kan beginnen: vanavond om 19.30 uur zet ik de eerste injectie Decapeptyl. De komende vier weken ga ik dat elke avond doen (en over twee weken komt er ook nog een ander hormoon bij). Wat doet dit goedje? Nou, het zorgt voor downregulatie van de hypofyse vóór en tijdens gecontroleerde ovariële hyperstimulatie bij geassisteerde reproductietechnieken. Waarmee de fabrikant eigenlijk bedoelt te zeggen dat je eigen cyclus wordt onderdrukt, zodat de IVF-hormonen alles kunnen overnemen. Vorig jaar gebruikte ik Lucrin (ik begon toen te spuiten op 1 juni 2006) en dat beviel ook prima. Van die gezellige potjes met spul erin wat ik eerst zelf moest optrekken. Nu hoef ik nog minder te doen, want Decapeptyl zit in kant-en-klare spuitjes. 9 mei 2007 Trots Trots omdat ik afgelopen weekend op kraamvisite ben geweest en het er prima van afgebracht heb. Jawel, het was mijn eerste sinds Otto en jawel, ik heb gewoon zonder een huilbui kunnen kijken naar de prachtige dochter van een vriendin met wie ik tegelijk zwanger was. Trots omdat ik vandaag een vast contract kreeg. Ik zat nog in mijn jaar proeftijd toen ik aan de ICSI begon, zwanger werd, beviel en door een hevig rouwproces ging (en nog ga). Ik ben er trots op dat ik ondanks alles mijn werk vol toewijding bleef (en blijf) doen. Wat een lekker gevoel is het om trots te zijn op jezelf! Hmm, zou ik vaker moeten doen... :-) 7 mei 2007 Waanzinnig grappige benefietvoorstelling ten bate van de NCFS Na mijn werk met de trein naar Zaandam, onderweg hup snel een broodje erin en dan door de regen naar het Zaantheater. Een leuke mengeling van CF-bekenden en 'gewoon' publiek woonde een benefietvoorstelling ten bate van CF-onderzoek bij. Dolf Jansen presenteerde de voorstelling die Arian en mij en nog 888 aanwezigen ruim drie uur lang deed schaterlachen. Bekende namen (Peter Heerschop, Viggo Waas en Hans Sibbel - Lebbis) werden afgewisseld met aanstormend talent.

6 mei 2007
Over boosheid en de 'waarom'-vraag
Een scène uit 'Diep', als de hoofdpersonen bij therapeut Angela zitten.
Over haar schouder kijkt Angela naar Paula en ze vraagt pinnig: ‘Wat voel jíj dan precies?’
‘Woede,’ antwoordt Paula onmiddellijk. ‘Ik ben nog steeds ontzettend kwaad over Davids dood.’
‘Na ruim een jaar?’ Blijkbaar heeft de therapeute dat ergens genoteerd toen ik haar belde. Ze pakt een boek van haar bureau en begint erin te bladeren. Dan schudt ze misprijzend haar hoofd.
‘Als je nu nog boos bent, loop je wel erg achter in het rouwproces.’

Gelukkig heb ik een maatschappelijk werker die vindt dat het achterhaald is dat rouwen volgens een bepaalde volgorde moet. Volgens de meest recente inzichten op rouwgebied (jawel) kunnen de fasen een andere volgorde aanhouden dan de klassieke (ontkenning, woede, onderhandelen, depressie, aanvaarding). Flexibel rouwen, zeg maar.

Dat is bij mij het geval: in de eerste maanden was ik helemaal niet bezig met de vraag ‘waarom ik?’ en had ik daar al vrij makkelijk een antwoord op: ‘waarom ik niet?’. Ook vond ik boosheid een nutteloze emotie: Otto kregen we er niet meer terug en bovendien, op wie moest ik dan boos zijn? Op God, op de wereld, op het lot, op de gezondheidszorg, op mijn lichaam?

Nu pas ben ik zover. Nu is eindelijk de nutteloze maar tegelijk broodnodige boosheid er, gecombineerd met de niet te beantwoorden vraag waarom uitgerekend wíj tot die 1% moesten behoren... Ik kan domweg niet meer om die vraag heen. Alle meiden met wie ik tegelijk zwanger was zijn bevallen en hebben heerlijke gezonde kindjes aan de borst. Mijn kind is dood. Nu ik erover nadenk vind ik het helemaal niet meer zo’n gekke vraag… Waarom???

5 mei 2007
Leuker kunnen we het niet maken, wel makkelijker
Ik kreeg mijn aanvraag voor de ICSI retour van Univé. Met goed nieuws: sinds 1 april 2007 hoeven hormoonmedicatie en IVF-behandeling niet meer vooraf aangevraagd te worden. 'De aanvraag kunt u rechtsreeks aan uw apotheek geven. De apotheek zal dan rechtsreeks bij Univé declareren.'

3 mei 2007
Screening op hepatitis B, hepatitis C en hiv
Vandaag werd ik gebeld met de uitslag van de IVF-screening: het bloedonderzoek op hepatitis B en C en hiv. De vorige was al meer dan een jaar oud, vandaar. Ook in de tussentijd heb ik geen ondeugende dingen gedaan die mij met één van deze virussen zouden kunnen opzadelen. De verrassing was dan ook niet heel groot toen bleek dat alles goed is. Arian hoefde niet opnieuw: van hem gebruiken we immers de zaadcellen die al sinds januari 2006 zijn ingevroren.
 

Waarom screenen? Bij het invriezen van sperma of embryo's bestaat theoretisch het risico dat andere materialen die in hetzelfde stikstofvat worden bewaard, worden besmet. Om deze reden wordt bij invriezen (cryo) screening op HIV, HTLV (op indicatie), HBV en eventueel HCV uitgevoerd. Dit houdt automatisch in dat er formeel geen reden is voor deze screening als er geen sprake is van cryo (ingevroren embryo). Anderzijds betekent dit ook dat wanneer er geen toestemming wordt gegeven voor deze screening dat er ook geen embryo's kunnen worden ingevroren voor eventuele latere terugplaatsingen. Soms wordt HBV-positief materiaal toch ingevroren, maar dan in een apart vat (als dat beschikbaar is).

2 mei 2007
In één ruk uitgelezen: Diep
Ik heb al eerder geschreven over Diep van Inge Diepman en Sylia de Graaf. Nu heb ik het boek dan eindelijk gelezen. Vannacht om een uurtje of vier had ik 'm uit. Ik vind 'm mooi, lekker geschreven en diep ontroerend. Het was ook confronterend, in twee opzichten. Het ene is dat het me deed beseffen hoe anders het zou zijn geweest als Otto twee weekjes later was geboren en ze ook voor zijn leven hadden gevochten zoals ze voor David vochten. Dit aspect was bijzonder emotioneel, het moet een nachtmerrie zijn om te weten dat je kind balanceert tussen leven en dood. Dat is ons bespaard gebleven, ons moedige kereltje werd immers meteen 'opgegeven'. Rationeel zeg ik dit 'bespaard gebleven', maar God vergeve me, ik was soms jaloers op de momenten die Inge en Sylia met hun zoontje hebben gehad.

En ten tweede was het confronterend om zijn herkenbaarheid. Zeker het tweede deel, waarin David al is overleden, is vertrouwd terrein. Volledig en gedetailleerd beschrijven de auteurs mijn wereld, tot en met het verlangen om weer zwanger te worden - iets wat ook in het geval van de hoofdpersonen niet zonder medische hulp gaat. Bij sommige passages was dat echt een gekke gewaarwording, alsof iemand zonder ons te kennen een roman heeft geschreven over Arian en mij en Otto.

1 mei 2007
Off day
Er zijn van die dagen dat je wenst dat je geen mascara had opgedaan... Of iemand moet een waterproofmascara hebben die écht tranenproof is en meteen mijn wimpers drie keer zo lang, dik, krullend en donker maakt? De laatste van de drie collega's met wie ik tegelijk zwanger was, is bevallen. Een gezonde zoon van bijna vijf kilo. De secretaresse zet haar op de speaker. Ik hoor haar met een vermoeide maar gelukzalige stem praten over slopende nachtvoedingen (wil ik ook!) en over manlief die stapelverliefd is op de kleine (och Arian wat had ik je dat gegund!).

Time out. Janken kan ook in de wc.
Alleen moet ik er toch een keer uit.
Rode ogen en uitgelopen mascara zijn niet echt lekker te verdoezelen. Laat maar ook, ik kan wel een paar lieve collegiale armen om me heen gebruiken. Die zijn er gelukkig.

Iets later bij het koffieautomaat, het vaag bekende gezicht van een verre collega.
'Heei jij was toch zwanger? En, wat is het geworden?'

Dan volgt een vervelend moment waarin ik vertel dat mijn zoontje is overleden, de ander schrikt, kippenvel krijgt en excuses stamelt en ik uitleg dat dat écht niet hoeft en dat ik graag over mijn kindje praat, trots op 'm ben en blij ben dat ze ernaar vraagt. Ook de vrouw in kwestie blijkt moeder te zijn en weet wat het is om een angstige zwangerschap achter de rug te hebben. Gelukkig liep het met haar tweeling goed af.

Als ik terugloop met mijn kopje thee gaat het al ietsjes beter met me. Praten over Otto helpt. Zolang ik over hem praat mis ik hem eventjes iets minder.

Regelderegelderegel
Ik heb sinds ik de pil slik wat tussentijdse iniemienie bloedverlies. Kan dat kwaad? Even bellen met de dames van het verpleegkundig spreekuur, mijn bakens in de mist. De vraag komt bekend voor en het antwoord is: nee hoor, maakt niets uit! Okidoki, dan weten we dat ook weer. Ik regel meteen een Engelstalige medische verklaring waarin staat dat ik met naalden en medicijnen rondsjouw, voor als we binnenkort een paar daagjes naar het buitenland gaan.

En als ik dan toch aan het bellen ben meteen even checken bij Univé of mijn aanvraag voor de vergoeding van de ICSI is aangekomen. Jep, hij is binnen en wordt zo snel mogelijk in behandeling genomen. Zo mag ik het horen! Over iets meer dan een week hoop ik het eerste spuitje in mijn buik te jassen en de medicijnen zijn net iets te duur om zelf voor te schieten.

28 april 2007
Simone Kleinsma, moeder van Teuntje*
Een zomerse avond, uit eten in Utrecht, op het terras van een iets te duur maar o zo heerlijk restaurant. Deze keer niet met mijn lief, maar met een lieve vriendin die weet wat ik meemaak. Twee jaar geleden werd ze voor het eerst moeder van een zoon die een paar dagen voor de uitgerekende datum was overleden. Het jaar daarop kreeg ze haar tweede kind, een vrolijk manneke van bijna één. We praten uiteraard het grootste deel van de avond over onze zoontjes.

Ergens tussen de rosétjes door noemt ze Simone Kleinsma. Het schijnt zo te zijn dat iedereen in Nederland behalve ik weet dat Simone Kleinsma ook een kindje heeft verloren. Eenmaal weer thuis ga ik op zoek naar informatie over Simone. Ik heb haar altijd al bijzonder en sterk gevonden, maar ik wist nooit waarom. Nu wel. 
 

6 juli 1998, een ziekenhuis in Blaricum Simone is zeven maanden zwanger en haar vliezen zijn gebroken. Ze blijkt een bacterie bij zich te dragen die dodelijk voor het ongeboren kind is. Dochter Teuntje leeft niet meer als ze wordt geboren. Simone: 'Ik wilde heel graag kinderen, maar er had ooit een dokter tegen mij gezegd dat het voor mij niet makkelijk zou zijn ze te krijgen. Toen ik dat jaar vrij had genomen, heb ik met Guus toch over kinderen krijgen gehad. Ik ben met de pil gestopt en we zeiden: we zien wel. Maar ik werd niet zwanger. Op een gegeven moment was ik 40 en heb ik er een streep onder gezet. Afgesloten hoofdstuk. Geen kinderen. Totdat mijn ongesteldheid achterwege bleef. Omdat ik ervan overtuigd was dat ik niet zwanger kon worden, kwam het niet in mijn hoofd op dat ik zwanger zou kunnen zijn. Maar het was toch zo. We kwamen er pas na vier maanden achter, omdat ik het niet voor mogelijk had gehouden.' Guus: 'Het was een absoluut hoogtepunt in onze relatie. Tot die fatale dag dat Teuntje is overleden. Toen gingen we van een enorm hoogtepunt naar een enorm dieptepunt. Dieper kun je niet vallen. We hebben Teuntje langs de natuurlijke weg laten komen en hoe zwaar die bevalling ook was, het is heel goed geweest dat het zo is gegaan. We hebben een kind samen, hoe je het ook wendt of keert. Alleen is ze er niet meer. Je hoort heel vaak dat huwelijken stuklopen op dit soort verlies. En er is voor ons ook een moment geweest waarop ons huwelijk op breken stond. Ik voelde hoe Moon me afdreef, hoe ze verzonk in zwijgen. Toen heb ik gezegd: je moet er nu over gaan praten.' Simone: 'Ik zat in een neergaande spiraal van verdriet. Guus heeft me daar echt uitgetrokken. En als je daar met zijn tweeën uitkomt, ben je echte soulmates'. Guus: 'Het dramatische was dat ze zo'n grote kinderwens had. Maar ook voor mij was het zwaar. Het is zeven jaar geleden en toch krijg ik soms weer die grote honkbalknuppel van het verlies tegen mijn kop en zit ik te janken.' Simone: 'Het gaat nooit meer weg, het blijft een litteken op je ziel. En toch heeft het me rijker gemaakt. Ik ben zwanger geweest, ik heb een kind gebaard. Ik heb het wel meegemaakt allemaal. En het heeft de band tussen Guus en mij sterker gemaakt. Er kan nu niets meer tussen ons komen.'

27 april 2007
Tuinplezier

A few of my favourite things...

26 april 2007
We hebben een schema
Wat een lieve dokter hebben wij. Ze had alle begrip voor mijn gemende gevoelens, tranen, ongeduld en onzekerheid. Ze begreep volledig hoe dubbel en verwarrend het moet zijn om nu aan het begin van de behandeling te staan met lege handen. Dat het moeilijk moet zijn om te zien hoe de collega's en vriendinnen die tegelijk met mij zwanger waren nu één voor één bevallen... Een superlieve dokter dus. Die moet je hebben.

Over twee weekjes mag ik al Decapeptyl spuiten (om mijn eigen cyclus volledig plat te leggen) en dan weer drie weken later Gonal F (om te zorgen dat er meerdere eitjes gaan rijpen) en dan rond 6 juni de punctie en rond 10 juni de terugplaatsing. Zoveel sneller dan ik dacht. Hoera!!!

25 april 2007
Een vrije dag
Zomaar een dag vrij genomen, middenin de week. Het is te mooi weer om binnen te zitten, dus heb ik de laptop mee naar buiten genomen. Ik zit hier met een glaasje grapefruitsap en een kop groene thee onder de parasol (wil best bruine benen maar als ik in de zon ga zitten zie ik mijn beeldscherm niet meer en zeg nou zelf, wat is belangrijker, een egaal bruint tintje of een update voor mijn site???)

Dipsie
Afgelopen weekend was erg emotioneel. Ik begin wel te wennen aan het verschijnsel 'voorbijgaand dipje' en weet ook dat het niet lang duurt voor ik de zon weer zie schijnen. Maar zaterdag, op de Landelijke Ontmoetingsdag van de NCFS, vloog het me allemaal weer aan. Niet zo gek... Daar liep een bekende rond met het allerliefste kleine baby'tje dat je je maar kunt voorstellen. Slik. Nooit voelden mijn armen leger dan op dat moment.

Ik ben nog niet babyproof, dat is duidelijk. Dat lieve hummeltje maakte weer alle sluizen open en het voelde weer even of het de dag van gisteren was dat Otto is geboren en overleden. En dat terwijl het alweer vijf maanden geleden is.

IVF-meeting
Zondag reed ik in ons kleine autootje naar Huizen voor een meeting met de meiden van het IVF-forum. Op het moment 'spreek' ik ze vaker dan mijn real-life-vriendinnen, dus dan is het erg leuk om te zien welke gezichten erbij horen. Als je 18 vrouwen en twee mannen in verschillende fasen van een IVF-behandeling bij elkaar zet, kán het een rampenfonds worden... Maar ook héél gezellig. Dat laatste gebeurde. We praatten of we elkaar al een heel leven kenden en smulden van de sandwiches, wraps, kwarteleitjes, scones, aardbeien en muffins die de gastvrouw en -heer voor ons hebben bereid. Zo gelachen, zo lekker gekletst. Ik ben nu alweer toe aan een nieuwe meeting!

Ook heb ik de meiden mijn Ottoalbum laten zien. Ik ben trots op 'm, en vond het mooi dat mijn kleine lieverd ook anderen ontroerde. Natuurlijk besefte ik dat er ook zwangeren rondliepen en dat wat mij is overkomen hun ergste angst is (zoals het ook míjn ergste angst was om mijn kindje te verliezen). Gelukkig deelden deze zwangeren mijn standpunt dat de beste manier om angst te bezweren niet het ontkennen is van wat er kan misgaan, maar dit gegeven onder ogen zien en ermee dealen. Alleen dan word je sterker dan de angst.

Hartje
Dank voor de mooie tekeningen, lieve nichtjes Isis en Uma! Ik heb dit hartje uitgekozen voor deze pagina. En de mooie tekening van Uma 'van Kata en Arian en de baby die dood is' hangt ook nog steeds aan de koelkast.
 
20 april 2007
Stap 1: aan de pil!

Als je zwanger wilt worden ben je meestal niet zo blij met je menstruatie. Weer niet gelukt. Weer een mooi opgebouwd nestje teloor, terwijl je hoopte dat het deze maand misschien dan tóch...
Bij ons ligt het anders. Bij ons is de kans op een spontane zwangerschap namelijk precies 0%, dus hoef ik ook niet stiekem te hopen op een spontaan wondertje. Ongesteld worden is voor mij geen teleurstelling, maar een teken dat mijn lichaam zijn werk goed doet. En deze maand is het helemaal feestelijk, want ik mag aan de pil. Zo hoeft het ziekenhuis met het inplannen geen rekening te houden met mijn natuurlijke cyclus. Hopelijk hebben ze heel snel een plekje voor ons.

19 april 2007
Waar blijft de tijd
Waarom heb ik zo weinig tijd?
Wat doe ik verkeerd?
Ik bedoel, het is nou niet echt zo dat ik naast een baan van 80 uur per week in mijn eentje opdraai voor de opvoeding van vier kinderen en een bejaarde oma, terwijl ik train voor de marathon en in de kleine uurtjes aan mijn promotie werk en in mijn achtertuin een daklozenopvang run. Maar waar blijft dan mijn tijd? Toch niet in mijn verslaving aan www.ivf-site.nl? Zó veel zit er toch niet achter...?

Het verwerken van alles wat gebeurd is kost natuurlijk ook een bak tijd en energie. De non-stop gedachten aan Otto, de non-stop onzekerheid of we ooit weer een kindje krijgen, de non-stop strijd om moedig en optimistisch te blijven, ook al is iedereen om me heen zwanger of aan het bevallen. En naast alles het streven om ook nog gewoon mijn werk te doen. Nee, niet gewoon. Ik wil mijn werk niet gewoon doen, ik wil het natuurlijk heel goed doen. Best begrijpelijk dat ik soms moe ben. Of tijd tekort kom.

16 april 2007
Kaatje in de zomer

Arian noemt me vaak Kaatje. En het is bijna zomer. Dus kreeg ik een leuk cadeau van onze vrienden uit Friesland.

15 april 2007
Gaat goed hoor hier
Het is april en de mussen vallen van het dak. In ons tuintje onder de parasol voelen we ons de koning te rijk. Nu we een mislukte cryopoging en de teleurstelling van een niet goed ontdooide embryo achter de rug hebben, maken mensen zich soms zorgen of het allemaal niet te zwaar is. Nee, echt niet!

Zwaar is dat we onze zoon niet mogen zien opgroeien; zwaar is dat de zon schijnt en ik niet in de tuin zit met een paar weken oud, lief, roze, naar melk ruikend hummeltje aan mijn borst; zwaar is dat we zó klaar zijn om praktiserend papa en mama te zijn maar we nog met lege handen staan. Maar de ICSI? Nee, dat heb ik nooit erg gevonden. Ik ben alleen maar dankbaar dat we deze kans krijgen. Dus... Nee, we overwegen niet om te stoppen; nee, we overwegen niet om te adopteren (nog los van het feit dat dat niet eens mag als één van de ouders CF heeft); en nee, we zijn het nog niet beu!

14 april 2007
Waarom hebben we zo'n lang protocol?
Een ICSI-behandeling kán in een maandje gepiept zijn, maar het kan ook bijna drie maanden duren. In ons ziekenhuis hebben ze voor ICSI zo'n lang protocol (zie 'over korte en lange protocollen' hiernaast). Hebben wij weer...:-) Maar er zijn goede redenen om voor een lang protocol met voorafgaand de pil te kiezen. Volgens mijn forumvriendinnetjes van IVF-site is het zo dat de pil:

- de bijwerkingen van de Lucrin/Decapeptyl vermindert
- het risico op cystevorming van de eierstok vermindert
- homogene follikelgroei bevordert
- de planning makkelijk maakt (omdat je geen rekening hoeft te houden met de natuurlijke cyclus en je dus beter kan uitkienen dat de eicelpunctie niet in het weekend valt als de embryoloog met zijn gezin zijn welverdiende weekend viert)
- en zelfs de kansen vergroot???

Maar dat is de mening van de ziekenhuizen die met dit protocol werken. Weer andere artsen vinden de pil vooraf onnodig. Zo veel ziekenhuizen, zo veel protocollen.

11 april 2007
Bloem

Niet echt een kindertekening, maar oh zo mooi. Tijdelijk (tot ik een geschikte kindertekening heb - hint hint) even een mooie Picasso. Deze bloem is voor alle lezers van mijn site. Dank jullie wel voor jullie steun in  barre tijden! Dank voor de berichtjes via gastenboek, e-mail, digikaarten en real life kaarten. Dank voor het in stilte meeleven, voor het duimen, hopen en bidden. Jullie zijn enorme lieve geweldige schatten!

Het állerergste aan vruchtbaarheidsbehandelingen: het wachten...
We hebben een afspraak met de IVF-arts op 26 april. Dan horen we wanneer we kunnen worden ingepland voor een ICSI. Ik vrees dat dat even duurt, ze zitten namelijk aardig volgepland. En de ICSI zelf duurt ook bijna drie maanden (lang protocol) dus we hebben nog even. Jammer, het liefst willen we meteen door!
Even geen Chinese kruiden, foliumzuur, vitaminepil voor zwangeren, Omega 3 en tarwekiemolie. Even wel weer cappuccino's, wijntjes, rood vlees, leverworst en enge Franse kaasjes.

De telling begint opnieuw
Hoewel we natuurlijk onze tweede ICSI gaan doen, is het officieel de eerste. Hoe dat zo?
'De basisverzekering hoeft niet meer dan drie IVF-behandelingen per doorgaande zwangerschap te vergoeden. Daarbij telt ook een afgebroken behandeling als een behandeling. Na een doorgaande zwangerschap begint de telling opnieuw. Een doorgaande zwangerschap duurt ten minste twaalf weken na de terugplaatsing van het embryo.'

Dat hebben we ruimschoots gehaald. De telling begint dus opnieuw. We gaan voor de eerste ICSI voor een tweede kindje.
Laat het alsjeblieft lukken. En laat het alsjeblieft een kindje zijn net zo perfect, lief, mooi en gezond als onze Otto, maar dan levensvatbaar. Alsjeblieft...
 

Lees wat vooraf ging in dagboek vroeggeboorte Otto en daarna.