Vanaf vandaag schrijf ik verder in mijn dagboek zwanger.

16 juli 2006 - DAG 32 (ACHTTIEN DAGEN NA DE PUNCTIE)
Officieel zwanger
Vandaag is de officiële testdatum. Gelukkig is ook vanmorgen de test*  knalpositief. Ik ben nog niet uitgeplast en het roze streepje verschijnt al in het venstertje. We zijn zo gelukkig!!! We voelen ons de grootste bofkonten die er zijn en kunnen maar niet bevatten waar we zo veel geluk aan te danken hebben. Zo blij, zo dankbaar. Het is zo'n fantastisch gevoel dat ik ons Pluisje in mijn buik heb.

* Overigens zijn zwangerschapstesten echt niet meer zo duur tegenwoordig. Die van gisteren is van Clear Blue, die zijn bij de apotheek rond de 15 euro, maar via internet (bijvoorbeeld op www.matcare.nl) kun je al testen kopen vanaf één euro per stuk!

15 juli 2006 - DAG 31 (ZEVENTIEN DAGEN NA DE PUNCTIE)

14 juli 2006 - DAG 30 (ZESTIEN DAGEN NA DE PUNCTIE)
Twee dagen overtijd
Meanwhile ben ik twee dagen overtijd (ben altijd supernauwkeurig), is mijn ochtendtemperatuur al 16 dagen verhoogd (dus nog geen daling ingezet die op een naderende menstruatie wijst) én verscheen vandaag een voorzichtig roze streepje op de urinetest (die ik natuurlijk nog niet had mogen doen, want het is nog twee dagen te vroeg). Ik heb een heel brutaal stemmetje in mijn hoofd dat steeds 'ja' roept!!!

Ik lees net wat Irène op haar weblog schrijft over Pascale. Kippenvel en tranen in mijn ogen. CF is een grillige, onberekenbare ziekte. Terwijl voor Arian de transplantatie nieuw leven betekende (zelfs letterlijk: er groeit misschien nieuw leven in mij) was het voor Pascale het laatste wat ze deed. Een hoopvolle, moedige daad. Ze ging de narcose in met de gedachte dat er een prachtig nieuw leven op haar wachtte.

13 juli 2006 - DAG 29 (VIJFTIEN DAGEN NA DE PUNCTIE)
Nog steeds geen zekerheid....
...of ik zwanger ben of niet. Maar alles wijst er op, ook volgens de IVF-arts. Ik heb duidelijk HCG in mijn bloed (zwangerschapshormoon)! Alleen is het zo, dat ze het pas over drie dagen met zekerheid kunnen zeggen. Baal! Nóg geen zekerheid.

Wat betreft de overstimulatie*: ja, mijn eierstokken zijn enorm vergroot (op de echo zijn met vocht gevulde holtes en bloedstolsels ter grootte van eieren te zien) en ja, er is wat vocht gaan lekken in de buikholte en misschien in de longen, en ja, ik moet echt mezelf in acht nemen en veel blijven drinken. Maar mijn bloed was in orde (nog niet al te stroperig) en dat is een opluchting. Ik hoef niet opgenomen te worden of medicijnen te slikken. En ook is het een opluchting dat dit hele overstimulatieverhaal geen kwaad kan voor ons kindje (áls ik inderdaad zwanger blijk te zijn).

Maar ondanks al het goede nieuws (want de waarschijnlijkheid dat ik zwanger ben neemt wel heel erg toe met zulke berichten!) is het toch een sombere dag.  Pascale is vanmorgen overleden. Ze stond zo lang op de wachtlijst en eindelijk waren er longen voor haar. Vol hoop op een nieuw leven ging ze de operatie in. Maar ze werd niet wakker met mooie nieuwe longen en een nieuwe kans op leven. Ze stierf op de Intensive Care. Ze was inmiddels te veel verzwakt, haar hart kon het niet meer aan. Lieve, dappere Pascale.

* Nog even kort over dit ‘ovarieel hyperstimulatiesyndroom’. Dit is een geen ongewone bijwerking van IVF. Van stimulatie van de eierstokken naar hyperstimulatie is het maar een kleine stap. De hyperstimulatie komt erop neer dat in de eierstokken de restanten van de vele follikels een soort cysten gaan vormen, waarin vocht wordt opgestapeld. Dat vocht sijpelt door naar allerlei lichaamsholten, en dan in de eerste plaats naar de buikholte, waardoor de waterhuishouding wordt ontregeld en het bloed ingedikt kan raken.

12 juli 2006 - DAG 28 (VEERTIEN DAGEN NA DE PUNCTIE)
Morgen naar de gynaecoloog
Ik ben zó opgewonden en zenuwachtig. Gelukkig is het op mijn werk lekker druk en heb ik daardoor veel afleiding, anders zou ik mezelf helemaal gek (nog gekker) maken met allemaal theorieën.

Ondertussen blijft mijn buik dik en pijnlijk. Aan het eind van de dag kan ik bijna niet meer lopen van de pijn. Dus hang ik maar weer aan de telefoon met het verpleegkundig spreekuur. Morgen word ik verwacht bij de gynaecoloog: bij overstimulatie kun je niet voorzichtig genoeg zijn.

10 juli 2006 - DAG 26 (TWAALF DAGEN NA DE PUNCTIE)
Zou het...?
Zaterdagochtend was mijn buik ineens helemaal plat. Zoals hij hoort, zeg maar. Ik voelde ook niets meer. Hmmm. Een dag later was mijn overstimulatie weer helemaal terug. Back in town. Mijn theorie: de vroege overstimulatie ging voorbij omdat de toegediende hormonen uitgewerkt raakten. En toen ontstond een late overstimulatie. Nou, deze laatste is van harte welkom! Late overstimulatie duidt namelijk vaak op zwangerschap, omdat-ie kan worden veroorzaakt door de hormonen die het embryootje aanmaakt.

Zou het? Zou mijn bij-elkaar-gegoogelde-Klazien-uut-Zalk-theorie enigszins kunnen kloppen? Ik hoop het zo... Ik weet dat ik mezelf niet gek moet maken. Maar toch. Ik heb stiekem een heel klein voorzichtig ietsepietsiebeetje hoop.

8 juli 2006 - DAG 24 (TIEN DAGEN NA DE PUNCTIE)
Mijn eigen clown
Recent kwam in het nieuws dat een IVF-poging meer kans van slagen heeft als de vrouwen rond de behandeling worden vermaakt door clowns. In een Israëlisch ziekenhuis werden 93 vrouwen rond de ivf-behandeling blootgesteld aan 'een goede dosis humor' en een even grote groep niet. Van de vrouwen die geen clown op bezoek hadden gehad, raakten er 18 zwanger, van de anderen 33. Ongelooflijk toch? Dan zit ik met Arian (type: de leukste thuis) wel goed: er gaat geen dag voorbij dat we niet onbedaarlijk moeten lachen.

7 juli 2006 - DAG 23 (NEGEN DAGEN NA DE PUNCTIE)
Moeilijke wachtweken
Het is waar wat iedereen zegt: dat de wachtweken het moeilijkste gedeelte zijn van de hele IVF. Het ene moment spring ik uit mijn vel van blijdschap dat we zo ver zijn gekomen en zo'n schitterende kans hebben op eigen nageslacht. Het andere moment word ik gek van de zenuwen en kan ik me niet voorstellen dat ik het in deze toestand uithoud tot volgende week zondag. Die onzekerheid is killing!

Ik zit steeds te turen of ik al tekenen van veranderende borsten, innestelingbloedingen, bijzondere baarmoederkrampen of misselijkheid merk. Alleen is mijn lichaam zo'n hormonale warboel met al die moeders-voor-moedershormonen en overstimulatie gerelateerde onderbuikgevoelens, dat ik nergens van op aan kan.

Okee, niet mopperen, Kat. Jij was toch van het motto 'ga uit van het goede tot het tegendeel is bewezen?' Juist ja. En nu gauw mijn kruidenthee opdrinken. (Slechts het 23-ste kopje van vandaag, jawel, we zitten weer bijna op de vier liter!)

5 juli 2006 - DAG 21 (ZEVEN DAGEN NA DE PUNCTIE)
Moby Dick
Tot nu toe is het een heerlijke poging. Ik vond het prikken helemaal niet erg, had geen bijwerkingen, zat lekker in mijn energie, de artsen en verpleegkundigen waren lief voor ons, de punctie was 'een eitje', de embryootjes overtroffen al onze verwachtingen en de zorgverzekeraar vergoedt elke cent van dit alles. Het heeft me zelfs maar één vrije dag (de punctiedag) gekost, omdat de meeste dingen toevallig in het weekend vielen.

Nou, en dat ik dan een beetje waggel met mijn enorme pijnlijke, opgezette buik... Who cares? Zolang Pluis-in-de-buik het maar niet erg vindt. Maar ik ben nergens tegengekomen dat het effect heeft op de innesteling.

4 juli 2006 - DAG 20 (ZES DAGEN NA DE PUNCTIE)
Verpleegkundig spreekuur weer gebeld: toch overstimulatie
'Het lijkt wel of je drie maanden zwanger bent!' zegt één van mijn collega's en ze heeft groot gelijk. Mijn buik is enorm. Op zich is dit niet abnormaal. Het follikelvocht wordt weliswaar aangeprikt en gepuncteerd, maar de follikels (omhulsels) blijven vrolijk in de buik zitten. Deze vullen zich met bloed en vocht en gaan voortaan door het leven als 'gele lichaam' en produceren progesteron en oestrogeen. De (vele) gele lichamen reageren heftig op het zwangerschapshormoon dat in mijn Pregnylinjecties zit. (10000 mg om de eisprong op te wekken, daarna drie keer 5000 mg om de innesteling te ondersteunen). Als dit proces wat uit de hand loopt lekt er vocht in de buikholte en verdikt het bloed.

Omdat mijn buik maar blijft groeien en ik ook wat verhoging heb, bel ik het verpleegkundig spreekuur weer. Ik krijg te horen dat het inderdaad een overstimulatie (OHSS) is, maar niet al te ernstig. Ik krijg de volgende regels mee:

• écht-écht-écht  rustig aan doen

• elke dag 3,5-4 liter water drinken (Hoe kan ik het rustig aan doen als ik vervolgens 80 keer per dag naar de wc moet? Nog even en er ontstaan slijtageplekken op de vloerbedekking op de route van mijn kamer naar het toilet. Misschien moet ik tijdelijk een kantoor naast het toilet betrekken? Of liever nog: óp het toilet...)

• elke ochtend wegen (als ik meer dan een kilo per dag aankom, begint het zorgelijk te worden)

• temperatuur bijhouden

• in de gaten houden of ik benauwdheid of zeer hevige buikpijn ervaar

Bekijk de richtlijn van de Nederlandse Vereniging van Gynaecologen voor info over OHSS. (Maar alleen als je zin hebt in een heleboel medisch vakjargon!)

3 juli 2006 - DAG 19
Zó dichtbij
Het voelt magisch. Ik word nog steeds overrompeld en overweldigd door het besef dat ik ons kind in mijn buik draag. Moederschap is dichterbij dan ooit.

Het nieuwe leven was voor Pascale gisterenavond ook zo dichtbij. Helaas waren de donorlongen uiteindelijk toch niet geschikt voor transplantatie. Ik weet niet waarom uiteindelijk daartoe werd besloten. Ik weet alleen dat het emotioneel zwaar is. De teleurstelling en de onzekerheid of er wel op tijd een nieuwe oproep komt. Sterkte, lieve Pascale en familie!

Vandaag bewonderen we kleine Peter (www.deesendokus.nl/peter) weer. Het manneke is vandaag precies twee weken oud.

2 juli 2006 - DAG 18 (VIER DAGEN NA DE PUNCTIE)
Dag van de terugplaatsing (embryotransfer)
Slapen is toch al niet mijn ding. Lekker een nacht, of zelfs een halve nacht doorslapen is er nooit bij. Ik spreek al van een goede nacht als ik 'slechts' een keer of drie wakker ben. Maar nu met al die opwinding ben ik elk uur klaarwakker en denk: 'Over een paar uur heb ik ons kindje-in-wording in mijn buik!'

Om negen uur heb ik een afspraak met mijn acupuncturist. (Zie ook het onderzoek over de effecten.) Zij heeft zich gespecialiseerd in acupunctuur bij IVF en is fantastisch, toegewijd en deskundig. Om 14.10 uur is de terugplaatsing. Eén embryo, het mooiste, wordt teruggeplaatst.

Waarom maar één embryo terugplaatsen? In het UMCU plaatsen ze bij beschikbaarheid van één topembryo en bij vrouwen onder de 36 bij de eerste twee pogingen altijd ééntje terug. Bij embryo's van mindere kwaliteit mag je kiezen voor eventueel twee. Wij waren en vrij snel over uit dat we ook in dat geval zouden kiezen voor terugplaatsing van één embryo. Natuurlijk is het verleidelijk om er twee terug te laten plaatsen. Maar we zijn veel te bang voor de risico's die een twee- of drielingzwangerschap (want uit twee embryo's kan best een drieling ontstaan, kijk maar naar Julie...) met zich meebrengt voor moeder en kinderen. Het is niet voor niets dat artsen een tweelingzwangerschap zien als een ongewenste bijwerking van een IVF-behandeling. IVF- of ICSI-tweelingen doen het namelijk slechter dan spontane, natuurlijke tweelingen. Bij 1 op de 3 kinderen van een tweeling die geboren is na een vruchtbaarheidsbehandeling ontstaan problemen na de geboorte, zoals ademhalingsmoeilijkheden, hersenbeschadiging, infectie, oogafwijkingen en darmproblemen. De kans op een ernstige handicap, zoals spasticiteit, is bij een tweeling 7 keer hoger dan bij een eenling. De sterfte rondom de geboorte is bij tweelingen ruim 5 keer zo hoog (dit komt vooral door de slechte overlevingskansen van veel te vroeg geboren baby'tjes). De kans dat een baby vóór een zwangerschapsduur van 28 weken ter wereld komt is 10 keer hoger bij een tweelingzwangerschap dan bij een eenlingzwangerschap. De moeders hebben vaker last van een hoge bloeddruk, zwangerschapssuiker en bloedverlies tijdens, waardoor zij vaker opgenomen worden in het ziekenhuis. Vrouwen die zwanger zijn van een tweeling bevallen vaker met een keizersnede. Het lijkt mij zo verschrikkelijk zwaar om je kindje te verliezen. Gelukkig gaat het meestal gewoon goed. Maar toch, wij durven het risico niet te nemen. (Zie ook Krijgen wij misschien een tweeling op pagina 'De Behandeling').

Binnen wacht ons goed nieuws. Het embryo dat ze gaan terugplaatsen is van excellente kwaliteit. Een topembryo!!! Al mijn embryo's zijn me even dierbaar, maar dit is wel supernieuws. En ze hebben drie andere kunnen invriezen. Dit is ook fantastisch. Het is namelijk eerder uitzondering dan regel dat er zoveel embryo's van goede kwaliteit overblijven, dat ze kunnen worden ingevroren (ze moeten van zeer goede kwaliteit zijn om de invries- en ontdooiprocedure te overleven). 

De terugplaatsing doet geen pijn, maar het is best wel een gehannes voor het buisje in mijn baarmoeder zit. Daarna wordt gecontroleerd of het embryootje er echt uit is. Jawel, alles is in orde. Ik krijg het advies de komende weken niet te roken, niet te drinken en niet te diepzeeduiken. Op zondag 16 juli mogen we een zwangerschapstest doen.

Als ons toppertje erin slaagt in te nestelen, is dit de eerste foto van 'ons drieën'

Domweg gelukkig verlaten we het ziekenhuis. Het moment waar ik mij al maanden, wat zeg ik, járen op verheug, is daar: ik draag ons kind in mijn buik. Wat hierna ook gebeurt, deze ervaring kan me nooit meer afgepakt worden. Het is zondag 2 juli, de zon schijnt en vanavond barbecueën Arian en ik met zijn tweetjes in onze heerlijke tuin. Deze dag kan niet meer stuk.

Dan krijg ik een SMS: er zijn longen voor Pascale. Pascale is van mijn leeftijd en staat al maanden hoog-urgent op de wachtlijst voor donorlongen. Net als Arian heeft zij cystic fibrosis. Zij was al zo ziek, dat iedereen (zijzelf incluis) zich afvroeg of zij het wel zou redden... Zij zou niet de eerste CF-patiënt zijn voor wie het wachten te lang duurt. Maar godzijdank zijn er voor Pascale net op tijd donorlongen. Het is zondag 2 juli, de zon schijnt en deze dag kan echt niet meer stuk.

1 juli 2006 - DAG 17 (DRIE DAGEN NA DE PUNCTIE)
5 embryo's!
Ai, wat ben ik zenuwachtig. Hoe zou het gaan in de stoof? Hoeveel bevruchtingen zouden zijn? En zijn de bevruchte cellen daarna wel doorgedeeld? Groot is mijn opluchting als om negen uur de IVF-poli belt: er zijn vijf embryootjes! Morgen om 14.10 uur is de terugplaatsing van het embryootje dat op dat moment het mooist is.

Morgen horen we meer over de kwaliteit van het vijftal. Dan weten we of er een 'topembryo' tussen zit en of de vier embryootjes die niet worden teruggeplaatst goed genoeg zijn om ingevroren te worden.

Bij het bepalen van de kwaliteit kijkt een embryoloog naar de volgende zaken:
- het aantal cellen. Op dag drie moet een embryo uit minstens zes cellen bestaan. Het mooiste is een achtcellig embryo zoals op de foto. Die heeft dan al drie delingen achter de rug.
- of de cellen regelmatig zijn
- of er sprake is van fragmentatie (verbrokkeling) van de cellen. Hoe meer fragmentatie wordt vastgesteld, hoe minder goed de kwaliteit van het embryo en hoe kleiner de kans op inplanting.

Hü de ideges voltam már... Nagy volt az öröm amikor megtudtuk hogy öt embrió szépen továbbfejlödött. A legszebbet holnap 14.10 órakor visszahelyezik. Az ideális embrió ma nyolc sejtes és úgy nez ki mint a fotón.

29 juni 2006 - DAG 15 (EEN DAG NA DE PUNCTIE)
Onze pluisjes in de broedstoof
De kennismaking tussen mijn eicellen en Arians zaadcellen was gisterenmiddag. Arians zaadjes zijn onbeweeglijk gemaakt en -één voor één - met een microscopische naald dwars door de schil van de eicellen geïnjecteerd: de daadwerkelijke ICSI. Hierbij treedt bij ongeveer 80% van de geïnjecteerde eicellen bevruchting op.

Dan gaan de embryootjes-in-spé in een broedstoof waar het lekker warm (37 graden) en vochtig is. Daar liggen ze nu: in een kweekbakje vol eiwitten en zouten voor een optimale ontwikkeling. Baby's eerste hapje. Je zou denken dat ze het daar dan erg naar hun zin hebben, maar helaas valt uiteindelijk toch nog opnieuw 25% van alle bevruchte eicellen af omdat deze zich niet doordelen.

Vanmorgen (circa 20 uur na de punctie) heeft de klinisch embryoloog de bevruchte eicelletjes gecheckt. Ik ben benieuwd wat hij aantrof...! Als het goed is, hadden ze vanmorgen twee voorkernen (pro-nuclei): één van Arian en één van mij. Op de foto hierboven zie je twee voorkernen mooi samensmelten. Dit is het moment van het wonder: uit twee mensen ontstaat nieuw leven. 

28 juni 2006 - DAG 14
Punctiedag!
Om half negen plaats ik de beide voorgeschreven zetpillen (paracetamol en diclofenac) in het daartoe geëigende lichaamsdeel en pak ik de bus naar UMC Utrecht. De wachtkamer is rustig. Even lijkt het erop dat ik helemaal alleen blijf, want Arian staat vast in een file vanuit zijn werk. Gelukkig valt hij iets voor half tien binnen. Kunnen we het toch samen doen!

In de punctiekamer ga ik met mijn benen in de klemmen zitten. Eerst spreidt de IVF-arts de schede met een eendenbek (speculum) om de plaatselijke verdoving (twee spuitjes in de vaginawand) te kunnen toedienen. De truc is om nét als ze prikt flink te hoesten, zo voel ik er niets van.

De sfeer is ontspannen. Gerard Joling kweelt op de achtergrond mee. Ik vraag me hardop af of mijn follikels niet spontaan gaan springen bij één van zijn hoge uithalen. Wáág het niet, Gerard!

De eendenbek gaat eruit en de echokop erin. Arian en ik kunnen meekijken en met eigen ogen zien dat de follikels flink gegroeid zijn (zie foto hierboven) en volgen hoe ze één voor één worden aangeprikt en leeggezogen. Ik constateer dat ik tot de groep vrouwen behoor die geen centje pijn heeft bij de punctie. Nou ja, geen centje... In ieder geval is het voor mij prima te doen. Ik mag me aankleden (het maandverbandje tegen het bloeden niet vergeten) en naar de uitrustkamer.

Als follikelvocht helder is, is het net urine. Maar de meeste buisjes zijn roodgekleurd van het bloed dat met het prikken in de vaginawand en eierstok is vrijgekomen. De acht buisjes met mijn follikelvocht (waarin de eicellen zweven) worden in een speciaal warmhoudbakje verzameld.

Het UMCU zorgt goed voor mij en de drie andere gepuncteerde dames. Ik mag in een comfi stoel zitten met een lekker kruikje op mijn buik en een deken over me heen. Er staat koffie, thee en soep voor ons klaar. Het wachten is op de score. Na ruim een half uur weten we het: 10 eicellen zijn geoogst! Zaterdag horen we hoeveel er zijn bevrucht en doorgedeeld.

27 juni 2006 - DAG 13
Ballen in m'n buik
Ik heb een vol gevoel en een flink opgezwollen onderbuik. En mijn spijkerbroeken kunnen niet meer dicht, althans, niet als ik er ook prijs op stel dat ik adem kan halen. Een soort voorproefje van het gevoel van zwanger zijn...? Alleen is het geen minimensje wat ik bij me draag, maar 10-15 follikels ter grootte van pingpongballen. Of overdrijf ik nu? De follies zijn ongeveer 2 cm, dus misschien komt een grote knikker dichter in de buurt?

Ben benieuwd hoe de punctie zal zijn. In België doen ze het vaak onder narcose, in Nederland wordt alleen de vaginawand verdoofd. Het pijnlijkst schijnt het herhaaldelijk aanprikken van de eierstokken te zijn. Het UMCU bereidt ons voor door middel van een uiterst informatieve PowerPointpresentatie over de punctie. Pijn of geen pijn: ik heb er zin in. Ben heel benieuwd hoeveel eicellen ze weten te oogsten!


Door de vaginawand heen worden de eierstokken met daarin de follikels aangeprikt. De follikels worden opgezogen en in een aantal buisjes opgevangen.

26 juni 2006 - DAG 12
We mogen de Pregnyl zetten
Het is wat ongezellig om middenin een supergezellig en feestelijk etentje met je leuke nieuwe collega's er van tussen te moeten... Maar de Pregnyl moet toch echt klokslag half tien gespoten worden en bevindt zich thuis in de koelkast, terwijl het etentje hartje Utrecht is. Ik denk op tijd te zijn, maar heilige-Johannes-nog-an-toe, met de auto de stad uit is net zo moeilijk als erin. Meermalen bevind ik me ineens op een busbaan of op een éénrichtingsweg met mijn neus de verkeerde kant op. Ik krijg het steeds warmer. Red ik het op tijd?

Uiteindelijk bereik ik een paar minuten over half tien mijn doel: de koelkast! Ik zet razendsnel de prik. Au, deze jongen prikt venijnig.

Pregnyl zorgt ervoor dat de eitjes uitrijpen: ze laten los van de wand van de follikel en gaan drijven in het follikelvocht. Ongeveer 40 uur na de Pregnyl-injectie vindt de ovulatie (eisprong) plaats. De periode dat de eitjes in het vocht ronddrijven en er nog geen eisprong heeft plaatsgevonden, is het juiste moment om de punctie te doen. Daarom is het dus zo belangrijk dat je 36 uur voor de punctie spuit.

25 juni 2006 - DAG 11
Ja dat is Peter! Now I'm officially jealous ;-)
Ik kijk altijd reikhalzend uit naar de geboorte van kindjes in familie en vriendenkring. Zo'n zacht, teer, lief, afhankelijk, naar-zoete-melk-ruikend wezentje... Als je zo'n kindje in je armen houdt, is al het andere toch onbelangrijk? Maar naar dit kindje van onze vrienden Jan en Désirée keken we nog meer uit dan gewoonlijk. Peter werd op 19 juni 2006 geboren in het Haagse Bronovo en heeft, zoals elke zichzelf respecterende baby, al een eigen site(hoewel hij hem nog net niet zelf onderhoudt). Ook bewonderen? Kijk op www.deesendokus.nl/peter.

24 juni 2006 - DAG 10
Tweede controle-echo: alles gaat volgens het boekje
Een zonnige zaterdagochtend. Als een verliefde puber zit ik achterop bij Arian op de scooter. Omdat ICSI met chirurgisch verkregen zaad alleen maar in een paar ziekenhuizen in Nederland mag (en met zaad uit de teelbal zelfs alleen in België), hoor ik regelmatig dat paren uren moeten reizen voor hun behandelingen. Dan boffen wij toch maar met ons ziekenhuis zo dichtbij (zo'n 8 kilometer). Als Arian over een hobbel rijdt, voel ik dat mijn onderbuik flink gevoelig is. 'Hee, pas je een beetje op m'n follikels?!'

Leuk! Achter de deur die je achter me ziet, worden Arians zaadcellen bewaard!

De IVF-arts doet weer een soort condoom om de echokop alvorens ze 'm inbrengt bij me. Eerst meet ze het baarmoederslijmvlies: dat is nu 9 mm dik. Ze telt een follikel of 10-12 en verder wat kleintjes. Ik vraag of ik met een hogere dosering hormonen ook meer follikels had gehad.
'Ja, waarschijnlijk wel. Maar wij artsen willen eigenlijk niet meer follikels dan dit.' Ja, zit wat in, in verband met het gevaar van overstimulatie.
Verder constateert ze dat de follikels braaf aan het groeien zijn: de grootste is rond de 16 mm. Ze vertelt dat ik toch woensdag (dag 14) mijn punctie heb. Precies volgens schema. Goed zo follies!

Rode pijl: mijn baarmoeder; groene pijlen: follikels

22 juni 2006 - DAG 8
Eerste controle-echo: 10-15 eitjes!!!
Een mens kan zich maar zenuwachtig maken. Zou ik wel genoeg eitjes hebben? Is het niet gek dat ik helemaal geen bijwerkingen heb? Zou ik dan wel genoeg reageren op de hormonen? Ik vind de echo vanmorgen dan ook behoorlijk spannend.

Om acht uur 's morgens kijken Arian en ik geboeid mee naar het beeldscherm waarop mijn inwendige geslachtsorganen te zien zijn. Je ziet duidelijk het baarmoederslijmvlies, dat in de loop van de cyclus wordt opgebouwd. Dat moet minimaal 7 mm zijn voor een innesteling. Hij is nu al 7 mm, dus dat is goed nieuws. Daarin kan Pluis zich dan mooi gaan innestelen, is de gedachte!

Men vermoedt dat zo'n 10-15 follikels (met vocht gevulde blaasjes waarin de eicellen zitten) aan het rijpen zijn. Dat is een ideaal aantal!!! Het schijnt ook heel mooi te zijn dat de follikels niet erg verschillend zijn van grootte: anders zit je bij de punctie met een paar rijpe en een paar onrijpe jongens. De grootste follikel is nu ruim 13 mm. Ze moeten minimaal 18 mm zijn voor de punctie.

Zaterdagochtend hebben we weer een echo om te kijken hoe ze zijn gegroeid en krijgen we te horen wanneer de punctie is. Volgens de eerste planning zou het woensdag zijn, maar gezien de groei van de 'follies' wordt het vermoedelijk iets eerder: maandag of dinsdag. Super!

21 juni 2006 - DAG 7
Naar Robbie Williams in Amsterdam
Eigenlijk is hij best een eikel en mag je als vrouw blij zijn als je op een zeker punt in je leven niet meer op van die branieschoppers valt. Maar het is wel een ontzettend sexy eikel die superlekkere liedjes maakt. Bovendien is Robbie Williams live pure entertainment. Zijn mimiek, zijn lekkere bewegingen en zijn onvoorspelbare acties. Behaagziek? Ja. Totaal lijp? Ook. Maar we zouden het niet anders willen. Met zijn duivelse mondje met die omhoogkrullende mondhoeken komt hij met alles weg. Hij gooit tijdens het concert in de Arena zelfs de digitale camera van een fan met een wijde boog het publiek in - nadat hij eerst een paar foto's heeft genomen van zijn kruis.

15 juni 2006 - DAG 1
Start injecties Gonal F
Tot nu toe mag ik niet mopperen. Ik heb de afgelopen twee weken nul bijwerkingen van mijn eerste hormoon (Lucrin) gehad. Nou ja, misschien één: toen ik van de week in bed lag, had ik een opvlieger. Mijn hele lijf werd warm en zweet gutste (klinkt vies hè) van mijn lijf, precies zoals je hoort van dames in de overgang. Maar ik weet niet zeker of het een opvlieger was, want het was ook ruim dertig graden in onze slaapkamer... Misschien werd ik gewoon plots bevangen door de hitte!

Vandaag begin ik met de Gonal F, the real stuff. Elke avond een shotje van 150 IE. Het goedje zit in een handige voorgevulde pen en wordt geproduceerd in de eierstokken van de Chinese hamster. Dit moet dus bij mij zorgen voor een fantastische follikeloogst. Niet té veel, maar zeker niet te weinig. Zo'n stuk of 10-15? Zo hebben we veel eicellen om te injecteren met Arians zaadcellen. Om te voorkomen dat mijn eigen cyclus zich ermee gaat bemoeien, spuit ik de Lucrin gewoon door.

Waarom mag ik niet te veel follikels gaan produceren? Dan is de kans op het Overieel Hyperstimulatiesyndroom (OHSS) groot. Dit is een serieuze complicatie bij IVF en er zijn in het verleden zelfs vrouwen aan overleden. Vandaar dat als er te veel follikels aanwezig zijn en de dreiging van OHSS groot is, de poging onverbiddelijk wordt afgeblazen. Donderdag 22 juni weten we hoeveel follikels met daarin eicellen er aan het groeien zijn. Spannend!

14 juni 2006
Sterkte Pobb en Pin
Een paar van mijn ICSI-lotgenoten gaan bijna gelijk met me op en zijn ook te volgen zijn via hun site: Pobb, Pin en Petra. Pin heeft net haar tweede ICSI achter de rug. Twee embryootjes zijn teruggeplaatst. Vorige week las ik dat 'de emmies' het niet hebben gered. Tot mijn spijt is ook de eerste ICSI van Pobb niet gelukt. Ik vind het zo rot voor ze. Zo hard, zo zuur.

Pobb schrijft terecht dat de emotionele impact van ICSI en IVF enorm is. Hoe je er ook in staat, feit blijft dat je maandenlang elke dag bezig bent met de voorbereidingen. En leeft met de hoop dat juist deze behandeling gaat lukken. En dan word je ongesteld en in één keer is de droom uit, is de hoop vervlogen. En je kunt alleen maar hopen dat het de volgende keer wel lukt. Maar garanties zijn er niet. En elke keer verlies je iets van je optimisme en je onbevangenheid.

Er bestaat zoiets als anticiperende rouw. Dat je al van tevoren verdrietig bent om een verlies die je verwacht. Een soort van jezelf indekken. Ik heb daar een beetje last van, nu. Ik ben zo bang voor de tegenvaller. Maar ik moet me er wel op voorbereiden: want dat is de grootste kans. Pieker, pieker, pieker.

's Avonds laat lees ik in mijn gastenboek. 'Heej Kata, wil je even hart onder de riem steken. Ik ben momenteel bijna 12 weken zwanger na onze 1e ICSI in combinatie met TESE. Dus hou vol hoor meid, jullie geduld zal beloond worden.' Dank je wel, lieve Saar. Je hart onder de riem is aangekomen en voelt héérlijk!!!

12 juni 2006
Odijk aan zee
Het enorme opblaaszwembad van het Kruitvat (€ 9,99) is werkelijk fenomenaal. En als je dan ook nog je twee lievelingsneefjes over de vloer hebt, kan de zomerpret niet op. Wat een heerlijkheid!

Enne, het valt best mee, dat kinderen veel troep maken. Slechts vier uur ploeteren nadat het komische duo de aftocht heeft geblazen, kunnen we de contouren van ons huis alweer bijna onderscheiden tussen alle speelgoedautootjes, ballen en emmertjes.

10 juni 2006
Ons portaaltje vol ervaringsverhalen
Mooi wordt-ie al hé? Hoewel Jan en Elly eigenlijk bijna al het werk doen, is het toch een beetje 'ons' portaaltje en ben ik er erg trots op. Inmiddels staan steeds meer ervaringsverhalen op www.cfenkinderen.nl. Verhalen van moeders met CF (waar de belasting van zwangerschap en moederschap een belangrijk aandachtspunt is) en verhalen van vaders met CF (waar je dus met een vruchtbaarheidsprobleem zit). En ook verwachten we enkele verhalen van mensen die juist door CF afzien van kinderen, hoe moeilijk deze keuze soms ook is.

Don't take your organs to heaven, heaven knows we need them here
Heel bijzonder vind ik het verhaal van Dick en Jacqueline. Net als Arian heeft Dick zijn leven te danken aan een orgaandonor. Zonder die donor zou Roosmarijn nooit geboren zijn. Ik vind dat zoiets moois, orgaandonatie. En dat zeg ik niet alleen omdat ik anders mijn grote liefde had moeten begraven. Ik was al donor toen ik twaalf was. In die tijd vond ik het niet te verkroppen dat er mensen jong doodgingen (nu ook niet trouwens). Ik vond (en vind) het een troostrijke gedachte dat sommige van die mensen in ieder geval het leven van een ander (of wel zes anderen!) kunnen redden door organen te doneren die anders in het crematorium of in de koude aarde zouden eindigen.

'Een hoop nieren voor één persoon'
Veel mensen weten trouwens niet dat de kans dat iemand die orgaandonor is ook daadwerkelijk zal doneren zeer klein is. Alleen mensen die in het ziekenhuis overlijden en desondanks relatief gezond (!) zijn, kunnen doneren. Ook weet niet iedereen dat ook CF-patiënten orgaandonor kunnen zijn. Van hoornvliezen of hartkleppen bijvoorbeeld.

Net las ik op www.dood.nl (ja, waar je maar zin in hebt) een artikel dat me verdrietig stemde. De auteur van het artikel (journalist Anja Krabben) schrijft: 'Er wordt ook nooit verteld dat een getransplanteerd orgaan maar een beperkte levensduur heeft. De kans dat een getransplanteerd hart, lever of nier er na tien jaar nog zit, is 60 procent. (Voor een long is dat zelfs 20 procent.) Iemand van 35 jaar met niet werkende nieren heeft misschien wel vier organen nodig om gezond 75 jaar te kunnen worden. Dat zijn een hoop nieren voor één persoon. En is een flinke aanslag op de gezondheidszorg.'
Dus dan maar laten sterven?
Beseft de dame wel wat ze schrijft?
Ten eerste klopt het niet; de cijfers liggen gelukkig véél gunstiger voor longen (voor de andere organen ken ik de cijfers niet).
Ten tweede: eigenlijk schrijft ze: als we niet kunnen garanderen dat iemand gezond 75 wordt, kunnen we die persoon net zo goed dood laten gaan. Zullen we dan ook geen kankerpatiënten meer behandelen? Die hebben ook de vervelende eigenschap soms dood te gaan na een kostbare behandeling.
Voor een tiener met CF zijn die vijftien gewonnen jaren een verdubbeling van zijn leven. Bij mensen zoals mevrouw Krabben heb ik steeds maar één gedachte: 'Zou je dit ook kunnen zeggen als jóuw kind aan het vechten was voor zijn leven, wachtend op een donororgaan?'

8 juni 2006
Stoppen met de anticonceptiepil
Zou ik de enige zijn die zo vaak het verpleegkundig spreekuur belt? It's me again. Sorry jongens, maar ik heb echt weer een essentiële vraag. Als er staat 'op 8 juni stopt u met de Microgynon' bedoelen ze dan dat ik moet stoppen vóórdat ik een pil heb genomen of erná? Het verlossende antwoord luidt: 'Het gaat erom dat je de pil en de Lucrin zeven dagen tegelijk gebruikt'. Ik hoef 'm vandaag dus niet meer te nemen.

7 juni 2006
Plank worst
Ik hoor eigenlijk 58 kilo te wegen, maar sinds ik de pil slik, is het 61 kilo. Voor mijn gevoel is het meer en mijn spiegel lijkt het deze keer met me eens te zijn. Hongeren is niet verstandig rond de bevruchting, maar ik kan natuurlijk best een paar chocolaatjes laten staan. Ook al zijn ze wit met nootjes, mijn lievelingschoco. En aardbeien zijn toch ook lekker zonder suiker en slagroom? Toch? En is een stuk komkommer niet net zo smaakvol voor de lekkere trek als een plankje worst of zakje chips? Euh... Nee.

6 juni 2006
Rijksambtenaar
Eerste werkdag bij mijn nieuwe baan! Ik vind tot nu toe alles helemaal leuk.

4 juni 2006
Wat spuit ik eigenlijk mijn lijf in?
De bijsluiter van de Lucrin vermeldt dat het middel voorgeschreven wordt aan mannen met uitgezaaide prostaatkanker om de testosteronproductie stil te zetten. Maar wat doet het voor mij? Lucrin is leuproreline. Ja. En dat werkt hetzelfde als het natuurlijke hormoon LHRH (GnRH) dat door de hypothalamus (ergens in de hersenen) wordt geproduceerd. Dit hormoon heeft een stimulerende werking op de afgifte van het luteïniserend hormoon (LH) en het follikelstimulerend hormoon (FSH) door de hypofyse. Die twee hormonen samen regelen de menstruele cyclus.

Als je Lucrin gebruikt, nemen eerst de LH- en FSH-spiegels toe, wat leidt tot een korte tijdelijke stijging van de oestrogeenspiegel. Daarna nemen de spiegels van LH, FSH en oestrogenen af, waarbij mijn oestrogeenconcentratie daalt tot het niveau van vrouwen in de overgang. Vandaar dat ik ineens opvliegers kan krijgen (warm hier). Aldus wordt mijn eigen cyclus volledig stilgelegd, waarna het overgenomen kan worden door de andere middelen die ik hierna ga spuiten.

3 juni 2006
Julie en Mark krijgen een drieling: twee jongens en een meisje
Leuk nieuws over mijn Amerikaanse 'lotgenoot' die een website maakt over CF en mannelijke onvruchtbaarheid. Zij en haar man (CF-patiënt) verwachten een ICSI-drieling. Ze hebben een 3D-echo gehad die te bewonderen is op hun site. Alle kindjes liggen er vrolijk bij. Ook de geslachten zijn bekend: het worden twee jongetjes (identiek) en een meisje. De namen zijn Tristin, Ryland en Cassandra.

Oooooooh, wat krijg ik kriebels als ik over haar zwangerschap lees. Zou ik ook zóveel geluk kunnen hebben als zij en meteen de eerste poging zwanger raken? Nee, daar mag ik niet eens op hopen. Dat soort gedachten geeft tegenvallers. Maar stiekem, ergens onbewust, hoop ik het natuurlijk toch... 

2 juni 2006
Naar huis

Vakantie is heerlijk, maar thuis zijn eigenlijk ook. In dertien uurtjes leggen we met ons Peugeotje de 1100 km naar huis af. Onderweg op zo'n gezellige parkeerhaven langs de snelweg spuit ik de Lucrin. Die moet namelijk steeds 's avonds om ongeveer dezelfde tijd.

1 juni 2006
Start injecties Lucrin: echt begonnen
Op onze laatste avond in Frankrijk zet ik de eerste spuit Lucrin. De inspuitplaats jeukt een beetje na afloop, maar dat is alles wat ik ervan merk. Wat een bijzonder, intiem en liefdevol moment. Nu zijn we écht begonnen. Alles is nog onzeker en pas over zes weken weten we of de poging gelukt is, maar toch. Het is de eerste stap naar een kindje van ons saampjes.

21 mei 2006
Hoera, een vijfling?!
In een uurtje onder de kersenboom op het terras van ons huisje heb ik 'm uit: het boekje 'Hoera, een vijfling' (1997), waarin Joyce van Hooren beschrijft hoe ze na een vruchtbaarheidsbehandeling zwanger werd van maar liefst vijf kindjes. Ik bewonder hoe ze vocht om te mogen bevallen van al haar kindjes, ook al adviseerden de artsen dat ze écht een paar embryootjes moest laten weghalen (reductie). Wat een angsten moest ze hebben doorstaan. Maar ze had geluk: alle vijf kindjes werden na een zwangerschap van 31 weken gezond geboren op 31 augustus 1991. De drie jochies en twee meisjes wogen tussen de 964 en de 1490 gram. Waarschijnlijk zou ik zelf wél de veilige weg van de reductie hebben gekozen en had ik de risico's niet aangedurfd. Of wel...? Misschien is alles wel anders als je vijf van die wondertjes in je buik hebt?

19 mei 2006
Vakantie in Frankrijk!
Autootje vol en op naar 't Zuiden. Hopelijk komen nog veel van zulke vakanties. Maar dan wel met zijn drietjes.

17 mei 2006
Hallo verpleegkundige, daar ben ik weer
De verdwenen menstruatie is terecht. Sinds een paar dagen hangt de rode vlag ineens uit, ondanks dat ik dus midden in mijn cyclus zit en twee weken de pil slik. Reden om me weer te melden bij het telefonisch verpleegkundig spreekuur.
'Klinkt alsof je te vroeg bent begonnen' zegt ze, en belooft te bespreken met de gynaecoloog of dit consequenties heeft voor de behandeling. Woooeps, zou ik mijn  behandeling nu al verpest hebben? Hemeltjelief, we zijn nog niet eens echt begonnen en nu al zit ik te stressen of alles wel goed gaat. Nerveus wacht ik tot de verpleegkundige terugbelt. Gelukkig stelt ze me gerust. Gewoon doorslikken en niets aantrekken van de ontregelde boel. 'We gaan toch jouw hele cyclus overnemen met  medicijnen.'

16 mei 2006
Prikinstructie
Vanmorgen hebben we de prikinstructie. Ik dacht van tevoren 'ik prik even in een sinaasappel en sta na vijf minuten buiten' maar niets blijkt minder waar. We krijgen een gedetailleerde uitleg over veel meer dan alleen het prikken. De verpleegkundige neemt de tijd en beantwoordt al onze vragen over de medicijnen, de bijwerkingen, de punctie en de gevaren van overstimulatie. Het oefenen met prikken is gauw gebeurd. Ik blijk namelijk nogal een priknatuurtalent te zijn. Terwijl ik nadenk over het juiste moment om de stamper van de spuit in te drukken, is de naald al verdwenen in mijn buik. Nou, dat gaat wel heel gemakkelijk. De instructie over het toedienen van Gonal F is trouwens ook te lezen op www.fertimagazine.nl.  
 

Daarna zegt Jacquelien dat er nog iemand is die iets wil vertellen... En als de burgemeester van de gemeente Bunnik de trap afloopt, zie ik aan Arians gezicht dat hij ineens doorheeft wat ik al langer weet, maar geheim moest houden. Arian krijgt een Koninklijke onderscheiding uit naam van Hare Majesteit Koningin Beatrix uitgereikt. 'Het heeft de Hare Majesteit behaagd Arian Visser wegens zijn verdiensten te benoemen tot lid in de Orde van Oranje Nassau.' Hij is de jongste gedecoreerde ooit in de Provincie Utrecht!

Ik word ook het podium opgeroepen om een bos bloemen in ontvangst te nemen van de burgemeester. Ik ben zo trots. Mijn ridder. Mijn knight in shiny armour. Hij is nog geen één meter zeventig en op mijn hakken ben ik iets langer dan hij. Maar als ik zo naast hem sta, is hij de grootste man die ik ken.

11 mei 2006
It's sweet to meet, it's hard to part
Ik begin per 1 juni aan een geweldig leuke nieuwe baan. Vandaag neem ik afscheid van mijn collega's. Na de lunch krijg ik een Bossche bol met een mooi lint eromheen van een collega uit Den Bosch. Lekkkkkker man. In ongeveer twee happen heb ik deze God's gift to mankind weggewerkt. Tijdens een feestelijke borrel krijg ik mijn afscheidscadeau uitgereikt. Ik heb een mooi ringetje gevraagd, eentje met drie stenen: eentje voor Arian, eentje voor mij en eentje voor Pluis.

Ik heb superveel zin in mijn nieuwe werkplek, maar vind het wel moeilijk om afscheid te nemen van mijn lieve collega's. De afgelopen vijfenhalf jaar heb ik veel lief en leed met ze gedeeld. Ik hou het droog, maar zo gaat het meestal bij mij. De tranen komen later.

10 mei 2006
Mijn tweede column!
Lees hier mijn tweede column voor het Freya Magazine dat op 4 mei verscheen.

8 mei 2006
Verpleegkundige gebeld
Wat nou zo geweldig is, is dat de verpleegkundige van het IVF-team twee keer per dag telefonisch spreekuur heeft. Ik kan vandaag dus meteen bij haar terecht met mijn vraag over de verdwenen menstruatie. Na overleg met de gynaecoloog vertelt ze mij dat ik de Microgynon 30 gewoon door moet blijven slikken en me verder geen zorgen hoef te maken.

7 mei 2006
Twijfel en onzekerheid
Ik ben bij het ontwaren van het eerste minidruppeltje bloed begonnen met de Microgynon 30. Maar nu word ik helemaal niet meer ongesteld... Is dit wel goed? Kan dit de bedoeling zijn? Had ik moeten wachten tot de rode stortvloed helemaal was losgebarsten? Is het überhaupt belangrijk? Als het belangrijk was, hadden ze toch wel preciezer uitgelegd welk moment ze precies bedoelen met 'het begin van mijn menstruatie'?

Help, ik begin onzeker te worden. Waar zijn mijn optimisme en onbevangenheid gebleven? Het is gewoon lastig, aan de ene kant vol gáán voor een poging, en je tegelijkertijd indekken voor de teleurstelling. 

Mensen zeggen vaak dat ik vast de eerste keer zwanger zal worden: 'Je bent jong en gezond, je wordt vast zó zwanger.' Maar ik denk aan de cijfers. Driekwart van de vrouwen wordt simpelweg niet de eerste keer zwanger. En volgens onze gynaecoloog liggen de slagingskansen echt niet hoger bij vrouwen zoals ik, die verder geen vruchtbaarheidsprobleem hebben. Leeftijd maakt wel iets uit, hoe jonger hoe beter de kansen. Maar ja, ik ben ook geen twintig meer. De kansen bij IVF zijn nu eenmaal niet fantastisch. De kans dat het embryootje niet innestelt is verreweg het grootst. (Via de natuurlijke weg is dit trouwens niet veel anders. Het verschil is alleen dat een wilde nacht tussen de lakens net iets leuker is dan een IVF-poging van anderhalve maand!)

6 mei 2006
Dolende dertigers

Weegschalen, zoals ik, hebben de naam  twijfelaars te zijn en dat klopt in mijn geval aardig. Over één ding heb ik echter nooit getwijfeld. Ik wil moeder worden.

Omdat ik zo'n oergevoel heb, heb ik me nooit echt kunnen verplaatsen in twijfelaars op dit gebied. Zoiets weet je toch??? Je hebt moedergevoelens of je hebt ze niet, toch? Ik besloot me te verdiepen in de psychologie van mijn twijfelende leeftijdsgenoten en haalde Dilemma! Wil ik een kind of niet? van Mirjam Immerzeel uit de bieb.

Immerzeel deelt mijn ‘oergevoel’ niet. Maar ze is evenmin tégen kinderen. Zij zit tussen die twee extremen - aan de ene kant vrouwen die er altijd al van droomden om te moederen en aan de andere kant de vrouwen die hevig anti zijn. Immerzeel: 'Iedereen waarschuwt voor de spijt die je zult hebben als je oud en kinderloos achterblijft. Maar onderzoek van Ruut Veenhoven, van de Erasmus Universiteit van Rotterdam, wijst uit dat vrouwen zonder kinderen over het algemeen gelukkiger door het leven gaan. Kinderen krijgen is maar één van de vele opties die leiden tot geluk. Zweeds onderzoek wijst uit dat kinderen in de eerste jaren van hun leven niet leuk zijn voor je relatie.'

Ik begrijp het nu beter: twijfelaars zijn vrouwen die een realistische, kritische inschatting maken van de impact die een kind op je leven heeft.

4 mei 2006
Klaar voor de start? We zijn begonnen!

Vandaag neem ik de eerste pil uit mijn strip Microgynon 30. Ja, het is waar, ik begin met een pil dat door volkstammen vrouwen met succes wordt gebruikt om niet zwanger te worden. Waarom? Nou, bij IVF moet mijn eigen cyclus helemaal stilgelegd worden en door kunstmatige hormonen worden overgenomen. De anticonceptiepil krijg ik voorgeschreven om de middelen die ik hierna ga nemen (o.a. om meerdere eisprongen te verkrijgen) beter te kunnen plannen.

Lees wat vooraf ging in mijn dagboek wachtlijst.


 

 

Vandaag (11 mei) schrijft hoofdredacteur Ben Crul het volgende in het Medisch Contact. Vóór 1 mei 2006 zou minister Hoogervorst  de Kamer duidelijkheid moeten geven over de vergoeding van de eerste IVF-behandeling, die vanaf 1 januari 2004 voor eigen rekening is. Zijn brief wordt met spanning tegemoet gezien. In november 2005 wist Hoogervorst een door de Kamer aangenomen motie van Vietsch (CDA) en Arib (PvdA) om de maatregel terug te draaien nog naast zich neer te leggen door te wijzen op invoeringsproblemen bij de nieuwe Zorgverzekeringswet. Zowel CDA als PvdA geven nu echter aan daar geen genoegen meer mee te nemen. Siem Buijs (CDA): ‘Als er nu een brief zou komen met een negatief advies, hebben we een groot probleem met de minister. Het is principieel niet te verkopen zoals het nu is geregeld. Dat hebben zowel mijn collega Vietsch als ik steeds beweerd. De minister heeft ons tot op heden volstrekt niet overtuigd en we laten ons niet weer met een kluitje in het riet sturen.’ PvdA-collega Khadija Arib: ‘Alle argumenten zijn uitgewisseld, de minister heeft een breed opgezet en uniek doelmatigheidsonderzoek laten doen, maar de uitkomsten bevallen hem niet. Als het hem uitkomt gebruikt óf misbruikt hij onderzoek voor zijn bezuinigingsmaatregelen. Dat is merkwaardig. Ik ben huiverig met welke argumenten hij nu weer gaat komen. Laat hij eens bij zijn Belgische collega Rudy Demotte te rade gaan. Die wil de vergoeding voor IVF juist uitbreiden.’