GeNIET
Als je eenmaal zwanger bent, blijkt het grootste cliché op aarde ineens het begrip 'genieten' te zijn. Je móet genieten. Ook al ben je doodsbang voor een miskraam, een vroeggeboorte, een kindje dat niet gezond blijkt te zijn. Ook al ben je maandenlang (veel langer dan de eerste drie) kotsmisselijk, kun je op het laatst geen veter meer dichtkrijgen, geen stap meer verzetten en geen pap meer zeggen. Daar willen we niet van horen. Genieten zul je.

Nog erger wordt het na de bevalling. Werkelijk iedereen -of ze nou echt wel beter weten omdat ze zelf kinderen hebben of niet- werkt mee aan het grote-genieten-syndroom. Ook al ben je volledig kreupel door een keizersnede, totaal afgedraaid door het heen-en-weer reizen naar je kindje in de couveuse en total loss door de nachtelijke voedingen. Ook al was er geen sprake van een kraamweek waarin je helemaal wordt 'verwend' (nog zo'n cliché: laat je maar lekker verwennen, yuk!), kindjes die de hele dag en nacht zoet slapen en in badje gaan het heerlijkste vinden wat er is.

Je voelt je gewoon schuldig als je aan jezelf -of nog erger: aan anderen- moet toegeven dat je een minuutje of wat niet hebt genoten. Zelf heb ik het woord 'genieten' daarom maar vervangen door 'beleven'. Ik beleef deze bijzondere periode in mijn leven heel intens. Dat klinkt een stuk realistischer, rustiger en neutraler.

Kijk, van zo'n vondst geniet ik nou.

Denise Hilhorst (september 2007)

Gelukkig
Ineens durft niemand meer het woord 'genieten' in de mond te nemen als ik in de buurt ben. Ik ontvang berichtjes waarin mensen zich verontschuldigen voor het feit dat ze ooit 'geniet ervan' tegen me hebben geroepen. En ik krijg grappige opmerkingen als 'beleef ze'.

De boodschap van mijn blog 'GeNIET' was niet dat ik niet van mijn kindjes geniet. Dat is zelfs verre van de waarheid. Maar waar ik niet zo goed tegen kan, is als je de hele tijd en verplicht moet genieten. (Sowieso kan ik niet zo goed tegen dingen die de hele tijd en verplicht moeten).

En waar ik ook niet zo goed tegen kan, is de eenzijdige belichting van het geheel. Die roze wolk, die verwachtte ik niet. Ik had een in mijn ogen realistisch beeld van hoe het zou zijn met twee baby's. En zelfs dat was niet realistisch genoeg.

Want het is veel zwaarder. Veel mooier. Veel moeilijker. Veel gaver. Veel zorgelijker.
En ik ben veel moeier. Veel trotser. Veel wanhopiger. En veel gelukkiger.

Denise Hilhorst (oktober 2007)